மானைப்போன்றவளே! மயக்கும் முன் மாலைப்பொழுது தனியே மணிக்கதவினை பிறர் வருவதுகூட அறியா வண்ணம் தாழிட்டு, தேனும் பழமும், அஃத இனிமையான தமிழை உண்டு மகிழ்திருக்கும் அழகிய தலைவனின் வான்போல விரிந்த மார்பில் சாய்ந்து மயங்கியவண்ணம் வண்டு போன்ற விழிதனை மூடி துயில்கிறாயே!கூன்பிறை போன்ற நெற்றியை உடையவளே!! உயிரினும் மேலான, மனதில் வலிவாய் பொதிந்து, என்றும் மங்காது ஒளிர்விட்டுக்கொண்டிருக்கும் தமிழை ஏளனமாக எண்ணி பகைவர் என்ன செய்ய முடியும் என இடர் பல செய்கிறாரே, இதை காணாமல், உணராமல் உறங்குகிறாயே! கானகத்தில் வாழும் புலி போல சமர் புரிய கிளம்பிடுவாய் என பாவலரேறு பெருஞ்சித்திரனார் அழைக்கிறார்...
, இது "மானே!" என்று தொடங்கி, தோழியை எழுப்பும் விதமாக, தேனும் பழமும் தெளிந்த தமிழும் உண்ட தலைவனின் பரந்த மார்பில் வண்டுகள் போன்ற கண்களை மூடி தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறாயே என்று தலைவனைப் பற்றித் தோழிமார்களிடம் புலம்புவதாகவும், இது தமிழ் மொழிக்கு ஏற்படும் இடையூறுகளை உணர்த்தி, எழுந்து போராடத் தூண்டும் ஒரு அழைப்பு.
பாடலின் பொருள்:
மானே! (அன்புள்ள தோழியே!)
முன் மாலை மணிக்கதவந் தாழிட்டு (மாலை நேரத்து மணி போன்ற கதவைச் சாத்திவிட்டு)
தேனும் பழமும் தெளிதமிழும் உண்டவனின் (தேனையும் பழத்தையும் உண்டு, தெளிந்த தமிழைப் பருகியவனின் - அதாவது, தலைவனின்)
வானென் வரிமார்பில் (வானம் போன்ற பரந்த மார்பில்)
வண்டுவிழி மூடினையே! (வண்டுகள் போன்ற கண்களை மூடித் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறாயே!) ஊனின் உயிர்: உடலின் ஜீவன், உயிர்நாடி - இங்கு தமிழ் மொழியைக் குறிக்கிறது.
உளஞ்சான்ற: மனதளவில் ஆழ்ந்து, முழுமையாக உணர்ந்து/புரிந்துகொண்ட.
வல்லுணர்வை: வல்லமைமிக்க உணர்வு, ஆழ்ந்த அறிவு அல்லது ஆற்றல்.
இந்த வரிகள், தமிழை வெறும் மொழியாகக் கருதாமல், அது ஒரு உடலின் உயிர் போன்றது; அதன் உள்ளார்ந்த ஆற்றலையும், ஆழ்ந்த ஞானத்தையும், மானத்தைக் காக்கும் வல்லமையையும் முழு மனதுடன் உணர்ந்து போற்றுவதைக் குறிக்கிறது.
இந்தப் பாடல், தமிழ் மொழியின் பெருமையையும், அதற்கேற்பட்ட இடரையும் உணர்ந்து, தோழிகள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து செயல்பட வேண்டும் வலியுறுத்துகிறது. தமிழின் சுவையை அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கும் தலைவன் உறங்குவது போல, தமிழுக்கு இழைக்கப்படும் தீமைகளைக் கண்டு நாம் உறங்கக் கூடாது என தோழியை எழுப்புகிறது.
*******************
மானே! முன் மாலை மணிக்கதவந் தாழிட்டுத்
தேனும் பழமும் தெளிதமிழும் உண்டவனின்
வானென் வரிமார்பில் வண்டுவிழி மூடினையே!
கூனற் பிறைநுதலீ! கொண்டதுயில் நீங்குவதற்குள்
ஊனின் உயிரை உளஞ்சான்ற வல்லுணர்வை
மானம் இறவாது மங்கா தொளிர்தமிழை
ஏனென்று கேட்டே இடர்பலவும் செய்தனர்காண்!
கானப் புலியே! கனல்கேலோ ரெம்பாவாய்! 16
🙏 🙏🙏🙏
No comments:
Post a Comment