ம(றை)றக்கப்பட்ட வரலாறு 10.

அவன் மாடமாளிகைக்கு ஆசைப்படவில்லை. சொத்து சுகத்துக்கு ஆசைப்படவில்லை. ஆடை ஆபரணத்துக்கு  ஆசைப்படவில்லை,ஏன் வயிற்றுக்கு உணவுக்கு கூட ஆசைப்படவில்லை. ஆசைப்பட்டதெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான். ஆலயத்தில் வழிபட மட்டுமே ஆசைப்பட்டான். 

1960-ல், எலியா என்ற 10 வயது கறுப்பினச் சிறுவன் தேவாலயத்திற்குச் செல்ல விரும்பினான். குன்றின் மீதிருந்த அந்தத் தேவாலயத்தில் ஒரு அழகான கோபுரம் இருந்தது. அவனால் பாடல்களைக் கேட்க முடிந்தது.

அவன் கதவண்டை நடந்து சென்றான். அங்கே இருந்த அறிவிப்புப் பலகையில், "வெள்ளையர்களுக்கு மட்டும்" என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.

அவன் அங்கேயே நின்றான். அவன் உள்ளே செல்லவில்லை.

மகனைத்தேடிவந்த அவனுடைய தாய் அவனைக் கண்டுபிடித்தார். 

"ஏன் இங்கே நிற்கிறாய்?" என்று கேட்டார்.

"அவர்கள் என்னை உள்ளே விடமாட்டார்கள்," என்றான் எலியா.

அவனுடைய தாய் படிகளில் அமர்ந்தார். "கடவுளுக்கு அடையாளங்கள் கிடையாது," என்றார் அவர். "நாம் இங்கே ஜெபிக்கலாம்."

அவர்கள் அந்தப் படிகளில் 10 நிமிடங்கள் ஜெபித்தார்கள். பிறகு வீட்டிற்குச் சென்றார்கள்.

எலியா வளர்ந்தான். அவன் ஒரு போதகரானான். அவன் தனக்கென ஒரு தேவாலயத்தைத் தொடங்கினான். அங்கே அறிவிப்புப் பலகைகள் இல்லை. "வெள்ளையர்களுக்கு மட்டும்" என்ற வாசகம் இல்லை. அனைவரும் எங்கு வேண்டுமானாலும் அமரலாம்.

2010-ல் — 50 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு — அதே தேவாலயத்தில் பிரசங்கம் செய்ய எலியா அழைக்கப்பட்டான். அது இப்போது இன ஒருங்கிணைப்புடன் இருந்தது. அந்த அறிவிப்புப் பலகை அகற்றப்பட்டிருந்தது.

அவன் பிரசங்க மேடையில் நின்றான். அவர் சபையாரைப் பார்த்தார். கறுப்பினத்தவரும் வெள்ளையினத்தவரும். ஒன்றாக அமர்ந்திருந்தனர்.

"நான் முன்பு இந்தக் கதவுக்கு வெளியே நின்று கொண்டிருந்தேன்," என்றார் அவர். "இப்போது நான் உள்ளே நிற்கிறேன். கதவு மாறவில்லை. நான் மாறினேன். நீங்கள் மாறினீர்கள். அமெரிக்கா மாறியது."

சபைகளில் நிலவிய இனப் பாகுபாடு குறித்த உண்மைக் கதைகளின் அடிப்படையில் அமெரிக்க உண்மை சம்பவம் இது... 

உலகையே படைத்ததாக , எல்லா இடங்களிலும் வியாபித்திருப்பதாக, சகல உயிர்களுக்கும் படியளந்து, ரட்சிப்பதாக நம்பப்படும் இறைவன் சன்னிதானத்தில் பாவி, தகுதியற்றவன் என யாரேனும் வருவதற்கு, வழிபடுவதற்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டதல் கூட தர்க்கரீதியாக ஒரு நியாயம் இருக்கிறது. ஆனால் பிறப்பால் நிறபேதத்திற்காக, கீழ் சாதி என்பதற்காக அனுமதி மறுக்கப்பட்டது என்றால், அந்த கடவுள் எவ்வளவு கையாலாகாதவர்? தடுப்பவர்கள் எவ்வளவு கீழ்த்தரமானவர்கள் என்று எடுத்துக் கொள்வது. 

நம்ம ஊர் நந்தனார் சரித்திரம் நினைவுக்கு வருகிறதா? கோவிலுக்குள் வர ஆசைப்பட்டதற்காக எரித்து கொல்லப்பட்டவர்கள் எத்தனை பேர்? அடித்து நாசமாக்கப்பட்டவர்கள் எவ்வளவு பேர்? தண்டிக்கப்பட்டவர்கள் எவ்வளவு பேர்? எத்தனையோ நூறாண்டுகளுக்கு முன் நடந்த கதையல்ல... இன்னும் நடந்து கொண்டிருப்பதும் நிஜம்.....