விலங்குகள் கூட யாரையும் சட்டை செய்யாமல் பொது வீதியில் தன் இஷ்டப்படி உலவி திரியலாம். ஆனால் குறிப்பிட்ட, ஒதுக்கப்பட்ட மக்கள் பிற உயர்ந்த?! மனிதர்களை கண்டவுடன் பாதையில் ஒதுங்கி, சாக்கடையில் பள்ளத்திலோ நிற்க வேண்டும்., அல்லது அந்த வீதியில் நடந்து செல்லக்கூடாது என்று தடை இருந்தால், அது எவ்வளவு கேவலமாக மோசமாக இருந்திருக்க முடியும். இருண்ட, மறந்த அல்லது மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றின் பக்கங்களைத் திரும்பிப் பார்ப்போம். மீண்டும் நிகழாத வண்ணம்...
எட்டு வயது சிறுவனாக, உங்கள் அம்மாவுக்காக ஒரு மூட்டை அரிசியுடன் வீட்டிற்கு நடந்து வருவதைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். அப்போது நடைபாதையில் ஒரு வெள்ளையர் உங்களை நோக்கி வருவதைப் பார்க்கிறீர்கள். உங்களுக்கு அந்த விதி தெரியும்—எழுதப்படாத ஆனால் உறுதியான விதி. ஒரு வெள்ளையர் கடந்து செல்லும்போது கறுப்பின மக்கள் நடைபாதையிலிருந்து விலகிச் செல்ல வேண்டும். நீங்கள் சாக்கடைக்குள் இறங்கிவிட வேண்டும். அந்த மனிதர் கடந்து செல்வார். அவர் உங்களைப் பார்க்கக்கூட மாட்டார். நீங்கள் கண்ணுக்குப் புலப்படாதவராக ஆகிவிடுவீர்கள்.
நடைபாதையில் நடக்க முடியாத சிறுவனான குட்டி ஹரோல்டின் கதை சிலருக்கே தெரியும்.
அது 1947-ஆம் ஆண்டு. அந்த விதி ஒரு சட்டமாக இருக்கவில்லை. அது ஒரு பழக்கமாக இருந்தது. ஆனால் அந்தப் பழக்கம் வன்முறையால் அமல்படுத்தப்பட்டது. ஒதுங்கி நிற்காத ஒரு கறுப்பினத்தவர் தாக்கப்படலாம், கைது செய்யப்படலாம் அல்லது கும்பல் வன்முறைக்கு உள்ளாக்கப்படலாம். ஹரோல்டுக்கு நடக்கத் தெரிந்த வயதிலேயே அவனது தாய் அந்த விதியைக் கற்றுக் கொடுத்திருந்தார். "ஓரமாய் நில், செல்லம். அதுதான் பாதுகாப்பானது."
அவனது சொந்தக் கூற்றுப்படி, ஹரோல்டு சிறுவயதில் நூற்றுக்கணக்கான முறை சாக்கடைக்குள் இறங்கியிருக்கிறான். அந்த உணர்வை அவன் வெறுத்தான்—காலணிகளில் படிந்த சேறு, தாழ்ந்த கண்கள், உள்ளுக்குள் எரிந்த அவமானம். ஒரு நாள், தான் விரும்பிய இடமெல்லாம் நடப்பேன் என்று தனக்குத்தானே உறுதியளித்துக் கொண்டார்.
ஒரு மனதை ஈர்க்கும் விவரம், உலகிற்கு பறைசாற்றப் படவேண்டிய வெற்றி சரித்திரம்...
ஹரோல்ட் ஒரு குடிமை உரிமைகள் அமைப்பாளராகவும், பின்னர் நகர மன்ற உறுப்பினராகவும், அதன்பின் மேயராகவும் ஆனார்.
மேயராகப் பதவியேற்றதும் அவரது முதல் செயல், பல தசாப்தங்களாக விரிசல் விட்டு உடைந்து கிடந்த, நகரத்தின் கறுப்பின மக்கள் வசிக்கும் பகுதிகளில் உள்ள ஒவ்வொரு நடைபாதையையும் மீண்டும் செப்பனிட உத்தரவிட்டது.
அவரது இரண்டாவது செயல், பொது நடைபாதையில் யாரையும் துன்புறுத்துவதை சட்டவிரோதமாக்கும் ஒரு சட்டத்தை இயற்றியது. "வழக்கம் மறுத்ததை இப்போது சட்டம் பாதுகாக்கிறது," என்றார் அவர்.
ஹரோல்ட் மூன்று முறை மேயராகப் பணியாற்றினார். அவர் சாக்கடையை ஒருபோதும் மறக்கவில்லை. அவர் ஓய்வு பெற்றபோது, அகலமான, வழுவழுப்பான நடைபாதைகளைக் கொண்ட ஒரு பூங்காவிற்கு அவரது பெயர் சூட்டப்பட்டது.
"இங்கே நடங்கள்," என்று அந்தப் பலகையில் எழுதப்பட்டுள்ளது. "நீங்கள் இங்கு இருக்கத் தகுதியானவர்." நடைபாதையில் நடக்க முடியாத சிறுவன்.
இதைப் படித்ததும், நமது தேசத்தில் கூட பல்வேறு நகரங்களில், பொது வீதிகளில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் நடக்க அனுமதி மறுத்த ஆயிரமாயிரம் சம்பவங்களைக் கண்டோம். வைக்கம் உள்ளிட்ட போராட்டங்கள், அக்கொடுமைகளை எதிர்த்து பெரியார் போன்ற தலைவர்கள் நடத்திய இயக்கங்களை மறந்திட முடியுமா என்ன?!
ஆனால் இன்று கூட வாய்ப்பு கிடைத்தால் அனுமதியை மறுக்கத் துடிக்கும் ஆதிக்க சக்திகளை பார்த்துக் கொண்டு தானே இருக்கிறோம்..
No comments:
Post a Comment