"அன்ன சத்திரம் ஆயிரம் வைத்தல்;ஆலயம் பதினாயிரம் நாட்டல்;அன்ன யாவினும் புண்ணியம் கோடிஆங்கோர் ஏழைக்கு எழுத்தறி வித்தல்"பாரதி.
மனிதருக்கு செய்யக்கூடிய சேவைகளிலேயே மிக உயர்ந்தது, ஒருவருக்கு கல்வி கற்க உதவுதல். அதுவும் ஒரு ஏழைக்கு கல்வி கற்பித்தல் என்பது இன்னும் சிறப்பானது என்கிறார் பாரதி. எல்லோராலும் கல்வி சாலைகள் கட்டுவது,. படிக்க வைப்பது என்பது சாத்தியமானது இல்லை. ஆனால் இயன்ற வரை படிக்க உதவி செய்யலாம் அல்லவா...
"நிதி மிகுந்தவர் பொற்குவை தாரீர் நிதி குறைந்தவர் காசுகள் தாரீர்!" என்கிறார் பாரதி. ஒரு சமூகத்தில் கல்வி மறுக்கப்பட்டவருக்கு கல்வி கற்க உதவி செய்வது சிறப்பானது .
நமது தேசத்திலே சனாதன தர்மம் என்ற பெயரில், நான்கு வகை சாதிகளென பிரிக்கப்பட்டு, சூத்திரனுக்கு கல்வி மறுக்கப்பட்ட அநீதி நிகழ்ந்தது என்பது வரலாறு. அதேபோலத்தான் அமெரிக்க தேசத்தில் கறுப்பினத்தவருக்கு கல்வி மறுக்கப்பட்டது. அவ்வாறு கல்வி கற்பதில் இடையூறுகளை சந்தித்த ஒரு கறுப்பின பெண்ணிற்கு ஒரு ஏழை செய்த உதவி பற்றிய கதை இது...
1967-ல் அவள் அந்த மேடையைக் கடந்து சென்றாள். அவளுடைய உயர்நிலைப் பள்ளியின் வரலாற்றில் முதல் கறுப்பினப் பட்டதாரி மாணவி அவள். எல்லோரும் கைதட்டினார்கள். எல்லோரும் அழுதார்கள். எல்லோரும் அவளுடைய கதை தங்களுக்குத் தெரியும் என்று நினைத்தார்கள்.
ஆனால் அவர்களுக்குத் தெரியாத கதையொன்று இருந்தது.
அவள் பெயர் கிளாரா. அவள் ஒரு மேதை. எல்லா வகுப்புகளிலும் முதல் மாணவியாக திகழ்ந்தவர.. ஆனால் 1963-ல் மிசிசிப்பியில் அந்த மேதைமை மட்டும் போதாது. பணமில்லாத, தந்தை இல்லாத, மூன்று இடங்களில் வீட்டு வேலைகள் செய்யும் தாயைக் கொண்ட ஒரு கறுப்பினப் பெண்ணுக்கு அது போதவே போதாது.
தனது குடும்ப சூழ்நிலையை கருதி கிளாரா படிப்பை பாதியில் நிறுத்த முடிவு செய்துவிட்டாள். அவளுடைய கல்வி மூன்றாம் ஆண்டுக்கு முந்தைய நாள் இரவு, அவள் தன் சமையலறை மேசையில் அமர்ந்து தன் தாய்க்கு ஒரு கடிதம் எழுதினாள். “மன்னித்துவிடுங்கள். நான் ஒரு வேலைக்குச் செல்கிறேன். நமக்கு பணம் தேவை.”
அவள் அந்தக் கடிதத்தை அனுப்பவே இல்லை.
ஏனென்றால், மறுநாள் காலையில், எல்லாவற்றையும் மாற்றிய ஒரு சம்பவம் நடந்தது.
கிளாரா பள்ளிக்கு சீக்கிரமாகவே வந்துவிட்டாள். அவள் எப்போதும் அப்படித்தான். பள்ளி நடைபாதைகள் காலியாக இருந்தன. ஆனால் அடித்தளத்தில் விளக்குகள் எரிந்து கொண்டிருந்தன. அது துப்புரவுப் பணியாளரின் அறை. எல்ராய் என்ற ஒரு மனிதர்.
எல்ராய்க்கு அறுபத்து மூன்று வயது. அவர் அந்தப் பள்ளியில் நாற்பத்தொரு ஆண்டுகளாகப் பணியாற்றி வந்தார். அவரது பெயரை அறியாத பல தலைமுறை வெள்ளையினக் குழந்தைகளின் கழிவுகளை அவர் சுத்தம் செய்திருந்தார். கறுப்பினக் குழந்தைகள் உட்கார அனுமதிக்கப்படாத தரைகளை அவர் தேய்த்துக் கழுவியிருந்தார்.
கிளாரா தன் வாழ்நாளில் எல்ராயிடம் ஒருவேளை நான்கு முறை பேசியிருப்பாள். சின்னச் சின்ன வார்த்தைகள். வணக்கம். காலை வணக்கம். இன்று குளிராக இருக்கிறது.அவ்வளவே...
அன்று காலை, எல்ராய் அவளுக்காகக் காத்திருந்தார். அவர் தாழ்வாரத்தில் ஒரு கடித உறையைப் பிடித்தபடி நின்று கொண்டிருந்தார்.
அவர் சொன்னார், “நேற்று இரவு நீ உன் அம்மாவிடம் பேசுவதை ஜன்னல் வழியாக நான் கேட்டேன். . நான் கேட்டிருக்கக் கூடாது. ஆனால் கேட்டுவிட்டேன்.”
கிளாரா உறைந்து போனாள்.
எல்ராய் அந்தக் கடித உறையை அவளிடம் கொடுத்தார். அது தடிமனாக இருந்தது. கனமாக இருந்தது.
அவர் சொன்னார், “அதற்குள் எண்ணூறு டாலர்கள் இருக்கின்றன. 1945-லிருந்து நான் சேமித்த ஒவ்வொரு காசும் அதுதான். நான் என் மனைவிக்கு ஒரு கல்லறைக்கல் வாங்கப் போக இருந்தேன். ஆனால் இது உனக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்று அவள் நிச்சயமாக விரும்புவாள்.”
கிளாரா அந்தக் கடித உறையைத் திறந்தாள். எண்ணூறு டாலர்கள். 1963-ல், அது அவளுடைய தாயின் கிட்டத்தட்ட இரண்டு வருடச் சம்பளத்திற்குச் சமமாக இருந்தது.
அவள் எல்ராயைப் பார்த்தாள். “என்னால் இதை வாங்கிக்கொள்ள முடியாது,” என்றாள்.
எல்ராய் சொன்னார், “உன்னால் முடியும். நீ செய்வாய். ஏனென்றால் நீ உன் படிப்பை முடிக்கப் போகிறாய். நீ கல்லூரிக்குச் செல்லப் போகிறாய். நீ மாற்றங்களை உருவாக்கும் ஒருவராக மாறப் போகிறாய். எதையும் மாற்றுவதற்கு எனக்கு மிகவும் வயதாகிவிட்டது. உனக்கு இல்லை.”
அந்த மறக்க முடியாத விவரத்தை படிக்கும்போது எல்லோருக்கும் கண்களில் கண்ணீர் வரவைக்கும் ஒன்று.
கிளாரா எல்ராயிடம் ஏன் என்று கேட்டாள். தனக்கு அவ்வளவாகத் தெரியாத ஒரு பெண்ணுக்கு ஏன் எல்லாவற்றையும் கொடுக்க வேண்டும்?
எல்ராய் தன் துடைப்பத்தின் மீது சாய்ந்தார். அவர் காலியான தாழ்வாரத்தைப் பார்த்தார். பிறகு அவர் சொன்னார்:
“ஏனென்றால், நான் சிறுவனாக இருந்தபோது, ஒரு ஆசிரியர் எனக்கு ஒரு புத்தகத்தைக் கொடுத்தார். அதுதான் நான் சொந்தமாக வைத்திருந்த ஒரே புத்தகம். அதை நான் நூறு முறை படித்திருக்கிறேன். பிறகு ஒரு தீ விபத்தில் அதை இழந்துவிட்டேன். அந்தப் புத்தகத்தை மீண்டும் இந்த உலகிற்குக் கொடுக்க நாற்பது ஆண்டுகளாக நான் காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். நீதான் அந்தப் புத்தகம், கிளாரா.”
கிளாரா அந்தப் பணத்தை வாங்கிக்கொண்டாள்.
அவள் உயர்நிலைப் பள்ளியை முடித்தாள். அவள் கல்லூரிக்குச் சென்றாள். அவள் ஒரு வழக்கறிஞரானாள். பிறகு ஒரு நீதிபதியானாள். தன் மாவட்டத்தில் நீதிபதி இருக்கையில் அமர்ந்த முதல் கறுப்பினப் பெண்.
அவள் ஒவ்வொரு வருடமும் எல்ராய்க்குப் பணம் அனுப்பினாள். ஒவ்வொரு வருடமும். அவர் அதைத் திருப்பி அனுப்பினார். ஒவ்வொரு முறையும். ஒரு குறிப்புடன்: “அடுத்தவருக்கு, தேவைப்படுபவருக்கு கொடுங்கள்.”
1971-ல், எல்ராய் ஓய்வு பெற்றார். பள்ளி அவருக்கு ஒரு சிறிய விருந்து ஏற்பாடு செய்தது. கிளாரா வந்தாள். அதற்குள் அவள் ஒரு வழக்கறிஞராகிவிட்டாள். நாற்பது ஆண்டுகளாக எல்ராயைப் புறக்கணித்த ஆசிரியர்களுக்கு முன்னால் அவள் நின்றாள். அவர்களிடம் உண்மையைச் சொன்னாள்.
அந்தக் கடித உறையைப் பற்றி அவர்களிடம் சொன்னாள். அந்த எண்ணூறு டாலர்களைப் பற்றி. அந்தக் கல்லறைக்கல்லைப் பற்றி. அந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றியெல்லாம் சொன்னாள்.
அறை அமைதியானது. ஆசிரியர்கள் அழுதனர். தலைமை ஆசிரியர் மன்னிப்புக் கேட்டார். எல்ராய் தனது துடைப்பத்தைப் பிடித்தபடி, தரையைப் பார்த்தபடி, மூலையில் அமர்ந்திருந்தார்.
கிளாரா அவரிடம் நடந்து சென்றாள். அவள் மண்டியிட்டாள். அவள் சொன்னாள், “எல்ராய், நீங்கள் ஒரு விஷயத்தில் தவறு செய்துவிட்டீர்கள். எதையும் மாற்றுவதற்கு உங்களுக்கு வயதாகிவிட்டது என்று சொன்னீர்கள். ஆனால் நீங்கள் எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிட்டீர்கள். என்னையே மாற்றிவிட்டீர்கள்.”
எல்ராய் 1975-ல் இறந்தார். அவர் தனது மனைவிக்காக அந்தக் கல்லறைக்கல்லை வாங்கவே இல்லை. அதற்குப் பதிலாக, கிளாரா அதை வாங்கினாள். எல்ராய் மற்றும் அவரது மனைவி. மீண்டும் ஒன்றாக அவள் அவர்கள் இருவரின் பெயரையும் அதில் பொறித்தாள். .
ஆனால், கதை அத்துடன் முடிந்துவிடவில்லை.
1982-ல், கிளாரா ஒரு சிறிய வழக்கை விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார். அது ஒரு குழந்தைப் பராமரிப்புத் தகராறு. அது ஒன்றும் பெரிதாகப் பேசப்படும் வழக்கல்ல. ஆனால், முதல் வரிசையில், அவரையே பார்த்தபடி கண்ணீருடன் இருந்த ஒரு இளம் பெண்ணைப் பார்த்தார். ஒருவேளை பத்தொன்பது வயது இருக்கலாம். அழுதுகொண்டிருந்தாள். ஒரு கடித உறையைப் பிடித்திருந்தாள்.
விசாரணைக்குப் பிறகு, அந்த இளம் பெண் கிளாராவை அணுகினாள். அவள், “நீதிபதி அவர்களே, என் பெயர் மேரி. எல்ராய் என் தாத்தா. அவர் உங்களைப் பற்றி என்னிடம் கூறினார். எனக்கு எப்போதாவது உதவி தேவைப்பட்டால் உங்களைத் தேடி வரச் சொன்னார்,” என்றாள்.
மேரி அந்தக் கடித உறையைத் திறந்தாள். உள்ளே ஒரு கடிதம் இருந்தது. எல்ராயின் கையெழுத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது. அவர் இறப்பதற்கு ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு, 1974 என்று தேதியிடப்பட்டிருந்தது.
அந்தக் கடிதத்தில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது:
“நீங்கள் இதைப் படித்துக் கொண்டிருக்கும் போது, நான் இறந்திருக்கலாம் . இவள் என் பேத்தி, மேரி. இவள்தான் அடுத்தவள். இவளுக்கு உதவுங்கள், கிளாரா. நீங்கள் எனக்கு நன்றிக்கடனாக செய்ய வேண்டாம். அடுத்தவருக்கு உதவுங்கள்.”
கிளாரா மேரிக்கு உதவினார். அவளுடைய கல்லூரிப் படிப்புக்குச் செலவு செய்தார். அவள் பட்டம் பெறுவதை, அவள் ஒரு மூன்றாம் வகுப்பு ஆசிரியையாவதைப் பார்த்தாள். எல்ராய் தரையைத் துடைத்த அதே பள்ளியில் பார்த்தாள்.
மேரி தனது முதல் நாள் ஆசிரியப் பணியில், தன் வகுப்பறைக்கு எல்ராய். அவரது துப்புரவுப் பணியாளர் சீருடையில். தன் துடைப்பத்தைப் பிடித்தபடி, உள்ள ஒரு சிறிய சட்டமிடப்பட்ட புகைப்படம் ஒன்றைக் கொண்டு வந்தாள்.
அவள் அதை கரும்பலகைக்கு மேலே, அந்த அறைக்குள் நுழையும் ஒவ்வொரு குழந்தையும் அவரைப் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காக. தொங்கவிட்டாள். தன் மனைவியின் கல்லறைக்கல்லைத் தானம் செய்த மனிதன். தனக்கு அவ்வளவாகத் தெரியாத ஒரு பெண் உலகை மாற்றுவதற்காக உதவி செய்ததை வருங்கால சமுதாயமான மாணவர்கள் அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என விரும்பினாள்.
வரலாற்றைப் பற்றி அவர்கள் உங்களுக்குச் சொல்லாத ரகசியம் இதுதான். அது தளபதிகளாலும் ஜனாதிபதிகளாலும் உருவாக்கப்படுவதில்லை. அது பிறருக்கு உதவி செய்திடும் நல்ல உள்ளங்களைக் கொண்ட சாதாரண மனிதர்களால், ஏன் துப்புரவுப் பணியாளர்களால் கூட உருவாக்கப்படுகிறது. துடைப்பங்களைக் கொண்ட முதியவர்களால். தாங்கள் வயதாகிப் பார்க்கவே முடியாத ஒரு குழந்தைக்காக, தங்களிடம் உள்ள அனைத்தையும் தியாகம் செய்யும் மக்களால்.
எல்ராய் ஒருபோதும் புகழ்பெற்றதில்லை. எந்தக் கட்டிடத்திற்கும் அவரது பெயர் சூட்டப்படவில்லை. அவரைக் கௌரவிக்கும் வகையில் எந்தச் சிலையும் நிற்கவில்லை. ஆனால் மேரியின் வகுப்பறையில் அமர்ந்த ஒவ்வொரு குழந்தையும் அவரது முகத்தைப் பார்த்தது. மேலும் கிளாரா வழிகாட்டிய ஒவ்வொரு நீதிபதியும் அவரது பெயரைத் தங்கள் இதயத்தில் சுமக்கிறார்கள்.
ஒரே ஒரு உறை. எண்ணூறு டாலர்கள். நாற்பது வருடக் காத்திருப்பு.எவ்வளவு உன்னதமானது....
அல்ப தொகை உதவிகளுக்கு செய்யப்படும் சுய விளம்பரங்களை விட சப்தமில்லாமல் செய்யப்படும் சமூக சேவைகளே உன்னதமானது.
No comments:
Post a Comment