அடிக்கடி அரசியல்வாதிகளாகட்டும் சரி சாதாரண ஆட்களானாலும் சரி யாருடனாவது மோத வேண்டும் என்று சொல்லுகிற வார்த்தை என்ன தெரியுமா? "ஆம்பளையா இருந்தா, ஆண்மை இருந்தா, மோதி பாரு!!"
அதற்கு அவர்கள் வைத்திருக்கக் கூடிய விளக்கம் "வீரம்" என்பது , "அக்கிரமத்துக்கு அடிபணியாமை" என்பது ஏதோ ஆண்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமானது, அதுதான் ஆண்மை என்பது தவறான புரிதலோடு பீத்திக் கொள்ளப்படுகிறது.
"அநியாயத்திற்கும் அக்கிரமத்திற்கும் தலை வணங்குவதைப் போல வெட்கக்கேடான விஷயம் ஏதுமில்லை" என்கிறார் நேதாஜி சுபாஷ் சந்திரபோஸ்.
அக்கிரமத்திற்கு தலை வணங்காமல் இருப்பது ஆண் பெண் என்ற பாகுபாடு இன்றி மனிதன் என்பதற்கே பொதுவான வீர அடையாளம் ஆகும். .
உலகில் சரி பாதி பெண்கள் என்பது வெறும் எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் மட்டுமல்ல அறிவிலும் ஆற்றலிலும் துணிச்சலிலும் வீரத்திலும் என அனைத்திலும் சளைத்தவர்கள் அல்ல.
பெண்கள் நிர்வாகத்திற்கு ஆட்சி பொறுப்பிற்கு ,வருவதற்கு தகுதியற்றவர்கள் என பிரச்சாரம் செய்யும் சோ போன்ற பத்தாம் பசலிகள் ,சனாதனவாதிகள் நம்மூரில் மட்டுமல்ல உலகம் பூராவும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்.
வரலாற்றில் பெண்கள் சுயமரியாதைக்காகவும், அடிமைத்தனத்தை எதிர்த்தும், சமர் புரிந்த காவியகதைகள் பல உள்ளன.
அவ்வாறான வீரமங்கையொருவரின் கதையிது.
"வரலாறு வெற்றியாளர்களால் எழுதப்படுகிறது... ஆனால் சில சமயங்களில், ஒரு பெண் மிகவும் உக்கிரமாகப் போராடுவதால், அவளது எதிரிகள் கூட அவளுடைய பெயரை நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளனர்."
அவளுடைய பெயர் ராணி ன்சிங்க.
நவீன அங்கோலாவின் எல்லைகள் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே, சுமார் 1583-ல், ண்டோங்கோ இராச்சியத்தில் அவள் பிறந்தாள்.
அவள் இளம் வயதில் அமைதியான சூழலில் வளரவில்லை. அமைதியான ஆனந்தமான ரம்யமான நகைச்சுவை நிறைந்த பொழுதுபோக்கு கதைகளை கேட்டு அவள் வளரவில்லை... எரிக்கப்பட்ட கிராமங்கள், படையெடுக்கப்பட்ட இராச்சியங்கள், மற்றும் அட்லாண்டிக் கடலைக் கடந்து காணாமல் போன கப்பல்களில் வலுக்கட்டாயமாக ஏற்றப்பட்ட மக்கள் பற்றிய வாழ்வின் துயரமான கதைகளைக் கேட்டே அவள் வளர்ந்தாள்.
பல இளவரசிகளுக்கு காதல், மனைவிகளாவது போன்ற விடயங்களே கற்பிக்கப்பட்டது, ஆனால் சிங்கவுக்கு ஆட்சியாளராக ஆவது எப்படி என்று கற்பிக்கப்பட்டது. அவள் ராஜதந்திரத்தைப் படித்தாள். அவள் வியூகங்களைக் கற்றுக்கொண்டாள். அவள் பேசுவதை விட அதிகமாகக் கேட்டாள். போர்த்துகீசியர்கள் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலையும் அவள் கவனித்து, ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டாள்: அன்னிய நாட்டினரான அவர்கள் ஆப்பிரிக்காவிற்கு விருந்தினர்களாக வரவில்லை. அவர்கள் ஆட்சி செய்ய வந்திருந்தார்கள்.அவர்கள் ஆப்பிரிக்காவை சூறையாடி அந்நாட்டு செல்வங்களை கொள்ளையடித்தது கொண்டுமோக ஆக்கிரமிப்பாளர்களாக வந்திருந்தார்கள்.
பின்னர், அவளை என்றென்றும் யாரென்று வரையறுக்கப் போகும் அந்த நாள் வந்தது.
1622-ல், லுவாண்டாவில் உள்ள போர்த்துகீசிய ஆளுநருடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தப்பட்டது. அவள் அறைக்குள் நுழைந்ததும், உடனடியாக ஒன்றைக் கவனித்தாள். ஆளுநருக்கு ஒரு நாற்காலி இருந்தது. அவளுக்கு ஒன்றுமில்லை. அவளுக்காகத் தரையில் ஒரு பாய் விரிக்கப்பட்டிருந்தது.
அது தற்செயலாக நடந்ததல்ல.
அது அவளுக்கும், உலகுக்குமான செய்தி.
"உன் இடத்தை அறிந்துகொள்."
ஆனால் ராணி ஞ்சிங்காவிடம் இந்த உலகிற்கு அறிவிக்கப்பட்ட இன்னொரு செய்தியும் இருந்தது.
அவளது பணிப்பெண்களில் ஒருவர் தரையில் மண்டியிட, ங்கி அமைதியாக அந்தப் பணிப்பெண்ணின் முதுகில் அமர்ந்து, தன்னை ஆளுநரின் உயரத்திற்கு உயர்த்திக்கொண்டாள்.
அவள் உரக்க கூச்சலிடவில்லை
தன் குரலை உயர்த்தாமலேயே, அவள் முதல் போரில் ஏற்கனவே வெற்றி பெற்றிருந்தாள்.
அவள் மரியாதையைக் கேட்கவில்லை. இறைஞ்சவில்லை. உரிமையாக வே அவள் அதைக் கோரினாள்.
அமைதி வந்தது... ஆனால் சிறிது காலத்திற்கு மட்டுமே.
விரைவில், போர் மீண்டும் வந்தது. அவளுடைய சகோதரன் இறந்தான், ன்சிங்க ராணியானாள். போர்த்துகீசியப் படைகள் அவளைச் சில மாதங்களில் நசுக்கிவிடலாம் என்று நம்பின.வெறும் பெண் தானே, எத்தனை நாள் தாக்கப் போகிறாளென ஏளனமாகப் பார்த்தார்கள்.
அவர்கள் நினைத்தது தவறு.அவள் ஆயிரம் யுக்திகளை கையாண்டாள்.
தேவைப்பட்டபோது அவள் தன் தலைநகரை மாற்றினாள். அவள் புதிய கூட்டணிகளை உருவாக்கினாள். தன்னைவிடப் பெரிய படைகளைத் தன் புத்திசாலித்தனத்தால் வென்றாள். ஒரு ராஜ்ஜியத்தைப் பாதுகாப்பது சாத்தியமற்றதாக ஆனபோது, அவள் மடம்பாவில் தன் அதிகாரத்தை மீண்டும் கட்டியெழுப்பிப் போராடிக்கொண்டே இருந்தாள்.
பல தசாப்தங்களாக. அதைப்பற்றிச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.
ஒரு ஆப்பிரிக்க ராணி, ஐரோப்பாவின் மிகவும் சக்திவாய்ந்த பேரரசுகளில் ஒன்றை எதிர்த்து நின்றார்... சில நாட்களுக்கு அல்ல, சில மாதங்கள் அல்ல, பல தசாப்தங்களாக.
அவரது காலத்தின் பல ஆட்சியாளர்களைப் போலவே, தொடர்ந்து போர்களாலும் அடிமை வர்த்தகத்தாலும் நிறைந்த ஒரு உலகில் இயங்கினார். போர்த்துகீசியர்கள் தனது ராஜ்ஜியங்களில் ஆதிக்கம் செலுத்திய முயற்சிகளை எதிர்த்த அதேவேளையில், அடிமைப்படுத்தப்பட்ட மக்களை உள்ளடக்கிய அமைப்புகளிலும் அவர் சில சமயங்களில் பங்கேற்றதாக வரலாற்றாசிரியர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். அவரது கதை சிக்கலானது, மேலும் வரலாறு அந்த நேர்மைக்குத் தகுதியானது.
ஆனால் ஒரு உண்மை மட்டும் நிலைத்திருக்கிறது.
போராட்டம் இல்லாமல் தனது மக்களின் சுதந்திரத்தை விட்டுக்கொடுக்க அவர் மறுத்துவிட்டார்.
1663-ல் ராணி ஞ்சிங்கா இறந்தபோது, பலர் சாத்தியமற்றது என்று நினைத்ததை அவர் செய்திருந்தார். ஒரு காலனித்துவப் பேரரசைத் தன்னுடன் சமமாகப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தினார்.
ஆகவே, அடுத்த முறை காலனித்துவத்திற்கு முன்பு ஆப்பிரிக்காவில் சிறந்த தலைவர்கள் இல்லை என்று யாராவது சொன்னால்...
அவர்கள் மண்டியிடுவார் என்று எதிர்பார்த்த ஓர் அறைக்குள் நுழைந்த அந்த ராணியைப் பற்றி அவர்களிடம் சொல்லுங்கள்...
...அவர்கள் ஒருபோதும் தலைவணங்க வைக்க முடியாத ஒரு பெண்ணாக அங்கிருந்து வெளியேறினார்.
இது ஆப்பிரிக்கர்களுக்கு மட்டுமான கதை அல்ல இன்றும் இன்றும் ஆதிக்க வெறியர்களுக்கெதிரான சுதந்திரத்திற்காக, சமத்துவத்துக்கான போராட்டத்தில் நம்பிக்கையூட்டும் நட்சத்திரமாக திகழ்ந்தவர்களில் ஒரு வீர பெண்மணியின் நம்பிக்கையூட்டும் கதை.
