எல்லிஸ் டர்னர் ஒரு துப்புரவுப் பணியாளராக இருந்தார். அவர் தினமும் அதிகாலை 4 மணி முதல் 8 மணி வரை வெள்ளையர் பள்ளியைச் சுத்தம் செய்தார். வெள்ளைக் குழந்தைகள் வாசிக்கக் கற்றுக்கொள்வதை அவர் பார்த்தார். வெள்ளை சுத்தமான ஆசிரியர்கள் கரும்பலகைகளில் எழுதுவதையும் அவர் பார்த்தார்.
அவர் ஒருபோதும் வாசிக்கக் கற்றுக்கொள்ளவில்லை.
34 வயதில், அதை மாற்ற அவர் முடிவு செய்தார். ஒரு குப்பைத் தொட்டியில் ஒரு பழைய தொடக்கப் புத்தகத்தைக் கண்டெடுத்தார். அவரே சுயமாக கற்றுக்கொண்டார். ஒரு நேரத்தில் ஒரு சொல் என்று தொடங்கி, ஒரு வருடம், இரண்டு வருடங்கள்,மூன்று வருடங்கள் என காலம் கடந்தது. எனினும் சுயமாகவே பொறுமையாக எழுத, படிக்க கற்றுக் கொண்டார்.
1953-ஆம் ஆண்டு வாக்கில், அவரால் செய்தித்தாள் வாசிக்க முடிந்தது. மெதுவாக, வேதனையுடன் எனினும் அவரால் வாசிக்க முடிந்தது.
பின்னர் அவர் தாமே ஒரு இரவு பள்ளியைத் திறந்தார்.
அது ஒரு தேவாலயத்தின் அடித்தளத்தில் வெள்ளையர் பள்ளி மூடப்பட்ட பிறகு இரவு 8 மணி முதல் நள்ளிரவு வரை. இயங்கியது. கறுப்பின ஆண்கள் தங்கள் இரண்டாவது வேலையை முடித்த பிறகு படிக்க வந்தனர்.
எல்லிஸ் வாசிக்க, எழுத, கற்பித்தார்.எண்ணும், எழுத்தும் என துவங்கி, குப்பையில் கண்டெடுத்த அதே தொடக்கப் புத்தகத்தையே அவர் பயன்படுத்தினார்.
முதல் வருடத்தில் அவர் நாற்பத்தேழு ஆண்களுக்குக் கற்பித்தார். அனைவரும் வளர்ந்தவர்கள். அனைவரும் வேலை செய்பவர்கள். அனைவரும் முதன்முறையாகத் தங்கள் சொந்தப் பெயர்களை எழுதக் கற்றுக்கொண்டவர்கள்.
58 வயதான ஒரு குத்தகை விவசாயியான மாணவர் ஒருவர், தனது முதல் காசோலையில் கையெழுத்திட்டபோது அழுதார்.
"நான் ஒருபோதும் என் கையெழுத்தை உருவாக்கியதில்லை," என்றார் அவர். "இப்போது நான் ஒரு பெயரை உருவாக்குகிறேன்."
வரலாற்றுப் பதிவுகளின்படி, எல்லிஸ் டர்னர் 1953 முதல் 1975 வரை 300-க்கும் மேற்பட்ட பெரியவர்களுக்குக் கற்பித்தார். அவர் ஒரு டாலர் கூட கட்டணம் வசூலித்ததில்லை. தனது துப்புரவுப் பணியாளர் சம்பளத்தில் இருந்துதான் சுண்ணக்கட்டி மற்றும் காகிதத்திற்கான பணத்தைச் செலவழித்தார்.
1961-ல் வெள்ளையர் பள்ளி நிர்வாகம் இதைக் கண்டுபிடித்தது. கறுப்பர்களாவது படிப்பதாவது, அதுவும் அவர்கள் இடத்திலாவது.. கொந்தளித்தனர்.. அவர்கள் அவரை வேலையிலிருந்து நீக்கிவிடுவதாக மிரட்டினர்.
எல்லிஸ் கூறினார்: "உங்கள் தரைகளைச் சுத்தம் செய்ய நீங்கள் எனக்குப் பணம் கொடுக்கிறீர்கள். அறியாமையைச் சுத்தம் செய்யும் கடவுள் எனக்குப் பணம் கொடுக்கிறார். எந்த வேலைக்கு அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது?"
அவர் துப்புரவுப் பணியாளர் வேலையைத் தொடர்ந்தார். இரவுப் பள்ளியையும் தொடர்ந்தார். அவர் ஒருபோதும் ஓயவில்லை.
எல்லிஸ் 1980-ல் இறந்தார். அவரது மாணவர்கள் அவரது கல்லறைக் கல்லை அமைத்தனர். அதில், "அவர் எங்களுக்கு எங்கள் பெயர்களைக் கற்பித்தார்" என்று பொறிக்கப்பட்டுள்ளது.
ஜிம் க்ரோ சட்டங்களின் போது கறுப்பினத்தவரின் எழுத்தறிவு முயற்சிகள் குறித்த உண்மைக் குறிப்புகளின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்டது.
இதைப் படித்ததும் ஏகலைவன் கதை நினைவுக்கு வருகிறதா.. துரோணாச்சாரியாரை மானசீக குருவாக ஏற்று, சுயமாக வித்தையை கற்றதற்காக ஏகலைவன் கட்டைவிரலை காணிக்கையாக பறிகொடுத்த கதை அறிவோம்.
அனைவருக்கும் கல்வி மறுக்கப்பட்ட தேசத்தில் மிக நீண்ட போராட்டங்களுக்கு பின்னர் தானே இங்கும் அனைவருக்கும் கல்வி சாத்தியமானது.....
No comments:
Post a Comment