இரவு பயணம் என்றாலே அலுப்பாயிருந்தது எனக்கு...
இருட்டின் கொடுமை ஒரு புறம். கண்ணாடியில் அடிக்கும் பூச்சிகள் மறுபுறம்.
எரிச்சலோடு பயணம் போவேன்.
இன்றோ பயணத்தில் பூச்சிகளின் தொல்லை இல்லை.
பூச்சிகளைப் பிடிக்கும் பறவைகள் இல்லை. பறவைகளின் ஆனந்த கூச்சலில்லை.
இயற்கையின் இனிய சுகமில்லை.
மகரந்த காற்று இல்லை
வயல் பொட்டலாகி பொட்டல்கள் கான்கிரீட் காடுகளாகின.
சாலைகள் எங்கும் ஒரே சுத்தம்.
எதிர் வரும் வாகன வரிசைகள்.
கண்கள் கூசிடும் ஒளி வெள்ளம்.
அரளவைக்கும் அவற்றின் வேகம்.
வாகனங்களின் புகை வெள்ளம்.
இரவு பயணம் இன்றும் அலுப்பாயிருக்கிறது எனக்கு...
சுத்தமான வாகனக் கண்ணாடி ஒரு சிறிய ஆறுதலாகத் தோன்றலாம்…
ஆனால் அது ஒரு எச்சரிக்கை அறிகுறியாகவும் இருக்கலாம்.
பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இரவு நேரப் பயணம் என்பது கண்ணாடியில் பூச்சிகள், விளக்குகளைச் சுற்றிப் பூச்சிகள், வயல்களில் பறவைகள் உணவு தேடுதல், மற்றும் இயற்கை உயிரோட்டத்துடன் ஒலித்தல் ஆகியவற்றைக் குறித்தது.
இன்று, சாலை சுத்தமாகத் தெரிகிறது… ஆனால் அமைதி உரக்க ஒலிக்கிறது.
குறைவான பூச்சிகள் என்றால் குறைவான மகரந்தச் சேர்க்கையாளர்கள்.
குறைவான பூச்சிகள் என்றால் குறைவான பறவைகள்.
குறைவான பூச்சிகள் என்றால் சூழல் மண்டலங்கள் மெதுவாகச் சிதைந்து போதல்.
எல்லா இழப்புகளும் சத்தமானவை அல்ல.
சில அமைதியாக மறைந்துவிடுகின்றன… ஒரு நாள், நாம் இறுதியாகக் கவனிக்கும் வரை.
பூச்சிகளைப் பாதுகாப்போம். பல்லுயிர்ப் பெருக்கத்தைப் பாதுகாப்போம். புவியைப் பாதுகாப்போம்.😢😢
No comments:
Post a Comment