1808-ல் அமெரிக்கா அடிமை வணிகத்தை தடை செய்தது. உடனே அமெரிக்கா திருந்தி விட்டது, மனிதரை மனிதர் அடிமைப்படுத்துதல் என்பது கேவலம், முறையற்ற செயல். அவர்களை சமத்துவமாக நடத்த வேண்டும். மனிதர்களை மனிதர்களாக நடத்திட வேண்டும், மனம் திருந்தி விட்டார்கள் என்று நீங்கள் நினைத்தால் உடனடியாக அந்த எண்ணத்தை குழி தோண்டி புதைத்து விடுங்கள். அது வேறொன்றுமில்லை... ஆப்பிரிக்க கண்டத்தில் இருந்து அவர்களை இறக்குமதி செய்வதற்கான செலவைவிட மலிவான முயற்சியை அவர்கள் கண்டுபிடித்தார்கள் என்பதே அது என்ன மலிவான முயற்சி என்பதை தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.
அமெரிக்கா அடிமை வர்த்தகத்தைத் தடை செய்த பிறகு, அது மனிதர்களைக் கால்நடைகளைப் போல இனப்பெருக்கம் செய்யத் தொடங்கியது.
1808-ல், அட்லாண்டிக் கடலைக் கடந்து அடிமைப்படுத்தப்பட்ட ஆப்பிரிக்கர்களை இறக்குமதி செய்வதை அமெரிக்கா தடை செய்தது. மேலோட்டமாகப் பார்க்கையில் இது ஒரு புரட்சி போலத் தோன்றியது. ஆனால் அது அப்படியில்லை. ஆழமான தென்பகுதி முழுவதும் பருத்தி பரவியதால், அடிமை உழைப்பிற்கான தேவை குறையவில்லை, மாறாக அது தாறுமாறாக அதிகரித்தது. எனவே, அடிமைப்படுத்துபவர்கள் அடிமை மனிதர்களுக்கான மற்றொரு திட்டத்தைக் கண்டறிந்தனர். அவர்கள் தங்கள் நாட்டிலேயே அடிமை மனிதர்களை உற்பத்தி செய்ய முடிவு செய்தனர். அவர்கள் ஏற்கனவே தங்களுக்குச் சொந்தமான ஆப்பிரிக்க பெண்களின் கருப்பைகளை நாடினர்.
இது அடிமை இனப்பெருக்கம் என்று அழைக்கப்பட்டது, மேலும் இது அடிமை ஒழிப்புவாதிகளால் கிசுகிசுக்கப்பட்ட ஒரு வதந்தி அல்ல. அதிலிருந்து தப்பிப் பிழைத்த மக்களின் வார்த்தைகளிலேயே இது ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. வரலாற்றாசிரியர்கள் இந்த மொழியைத் தெளிவாக வேறுபடுத்துகின்றனர். 1808-க்கு முன்பு, ஒரு இனப்பெருக்காளர் என்பது வெறுமனே ஒரு கர்ப்பிணிப் பெண்ணைக் குறித்தது. 1808-க்குப் பிறகு, அந்த வார்த்தை இலாபத்திற்காகக் குழந்தைகளைப் பெற்றெடுப்பது என்ற இன்னும் குரூரமான ஒன்றைக் குறிக்கத் தொடங்கியது. ஒரு அடிமைப் பெண்ணின் மதிப்பு, அவளை எத்தனை குழந்தைகளைப் பெற்றெடுக்கக் கட்டாயப்படுத்த முடியும் என்பதை வைத்தே அளவிடப்பட்டது. ஏனெனில், ஒவ்வொரு குழந்தையும் பணமாகவும், வயல்களில் வேலை செய்ய ஒரு புதிய தொழிலாளியாகவும், அல்லது மனித சந்தையில் விற்கப்பட வேண்டிய ஒரு உடலாகவும் கருதப்பட்டது.
அவர்களது அந்த எண்ணத்தைப் போலவே அதன் முறைகளும் கொடூரமானவையாக இருந்தன. அடிமைப்படுத்துபவர்கள், 'கால்நடை மனிதர்கள்' என்று அழைக்கப்பட்ட ஆண்களை, அவர்களின் உருவத்திற்காகவும் வலிமைக்காகவும் மதித்து, அவர்களை வாடகைக்கு விட்டனர் அல்லது அடிமைப் பெண்களுடன் அறைகளில் அடைத்து வைத்து, அன்பு, குடும்பம் அல்லது சம்மதம் ஆகியவற்றைப் பற்றி சிறிதும் கவலைப்படாமல் கர்ப்பத்தைக் கட்டாயப்படுத்தினர். ஒரு அடிமை மனிதன், பதினைந்து வெவ்வேறு பெண்களுடன் குழந்தைகளைப் பெற்றெடுக்கத் தான் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டதாகச் சாட்சியமளித்தான். 108 வயதில் பேட்டி காணப்பட்ட ஜான் ஸ்மித் என்ற முன்னாள் அடிமை, தனது எஜமானர் இரண்டு அடிமைப் பெண்களுடன் தொடங்கி, கட்டாயக் கருத்தரிப்பு மூலம் அவர்களிடமிருந்து 300 மனிதர்களை உருவாக்கியதை நினைவு கூர்ந்தார். சிறுமிகள் இளம் வயதிலேயே குறிவைக்கப்பட்டனர். பன்னிரண்டு முதல் பதினைந்து வயதுக்குட்பட்ட வயது மட்டுமே அடிமைப் பெண்களின் எண்ணிக்கையில் சந்தையில் ஆண்களை விட அதிகமாக இருந்தது என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். ஏனெனில், அந்த வயதில்தான் சிறுமிகள் உழைக்கவும் குழந்தைகளைப் பெற்றெடுக்கவும் போதுமான வயதுடையவர்களாகக் கருதப்பட்டனர்.
இந்தக் கருத்தரிப்புக்கு அடியில் கற்பழிப்பும் இருந்தது. அடிமைப்படுத்தப்பட்ட பெண்களுக்குத் தங்கள் உடல்கள் மீது சட்டப்பூர்வமான உரிமை எதுவும் இல்லை. சட்டத்தின் பார்வையில், அவர்கள் கற்பழிக்கப்பட முடியாது, ஏனெனில் அவர்கள் சொத்து, சொத்து மறுக்க முடியாது. எனவே அவர்கள் அடிமைப்படுத்துபவர்களாலும், அவர்களின் மகன்களாலும், மேற்பார்வையாளர்களாலும், ஓட்டுநர்களாலும் வன்முறைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர். அந்த வன்முறையால் பிறந்த குழந்தைகள் எஜமானரின் மகன்களோ மகள்களோ அல்ல. அவர்கள் அவனுடைய அடிமைகள், அவனுடைய சரக்கு, அவனுடைய இலாபம். ஒருவன் ஒரு பெண்ணைக் கற்பழித்துவிட்டு, அவள் சுமந்த குழந்தையை விற்க முடியும்.
இதைத்தான் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டும். புலம்பெயர்ந்த ஆப்பிரிக்கக் குடும்பங்களில் இவ்வளவு பெரிய பகுதி வேரோடு துண்டிக்கப்பட்டதற்கு இதுவே ஆழமான காரணம். பெயர்கள் அழிக்கப்பட்டன. தந்தையர்கள் அறியப்படாதவர்களாகவோ அல்லது பேச முடியாதவர்களாகவோ இருந்தனர். கால்நடைகளை வளர்த்தது போல மனிதர்களை வளர்த்து, பின்னர் அதைத் தங்கள் கணக்குப் புத்தகங்களில் 'இயற்கை வளர்ச்சி' என்று எழுதிய மனிதர்களால் இரத்த உறவுகள் வேண்டுமென்றே சிதைக்கப்பட்டன. இது மனித வரலாற்றின் மாபெரும் குற்றங்களில் ஒன்றிற்கான ஒரு நாகரிகமான கணக்கியல் சொல்.
அவர்கள் ஆப்பிரிக்க தாய்மார்களைக் கருப்பைகளாகவும், ஆப்பிரிக்க தந்தையர்களைக் கால்நடைகளாகவும் சுருக்க முயன்றனர். ஆனால் அந்தப் பெண்களின் வழித்தோன்றல்கள் இன்றும் இங்கே இருக்கிறார்கள், இன்றும் நிலைத்து நிற்கிறார்கள், கணக்குப் புத்தகங்கள் மறைக்க முயன்ற கதையை இன்றும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த உயிர் பிழைத்தலே அதன் சொந்தத் தீர்ப்பு. இலாபத்திற்காக ஒரு இனத்தை வளர்த்துவிட்டு, அமெரிக்கர்களை நாகரிகமானவர்கள் என்று கூறிக்கொள்ள முடியாது, வரலாறும் இறுதியாக அதைச் சொல்லக் கற்றுக்கொள்கிறது.
மிக நீண்ட போராட்டங்களுக்குப் பிறகு அடிமை முறை ஒழிக்கப்பட்டது என்பதும் அவர்களுக்கும் ஜனநாயக உரிமைகள் வழங்கப்பட்டது என்பதும் போராட்ட வரலாறு.
இது எங்கோ நடந்த விஷயம் என்று இங்குள்ளவர்கள் எண்ணலாம் ஆனால் இங்கும் அம்மாதிரி அல்லாமல் வேறொரு மாதிரியாக தலித் உழைப்பாளி விவசாய பெருங்குடி மக்களை அவர்கள் குடும்பம் நடத்திய முறையை இவர்களுக்கு அடிமை வேலை செய்வதற்காக பெற்றெடுக்கும் எந்திரங்களாகவும் மனித கால்நடைகளாகவும் தான் நடத்தினார்கள் என்பது நூறாண்டுகளுக்கு முன்பு வரை தஞ்சை போன்ற நாடு முழுவதும் ஜமீன்தாரி பகுதிகளிலே நடந்த வரலாறு தானே

அக்கிரமம்
ReplyDelete