சிலமனிதருக்கு சிறுவயது வாழ்க்கை பசுமரத்தானிபோல பதிந்து விடுகிறது. அதிலும் இளவயதை தொலைத்தவர்களென்றால் இன்னும் ஆழமாக வேரூன்றி பதிந்து போகிறது. ஒரு சிறுவன் தாயுடன் சேர்த்து விற்கப்பட்டு விடுகிறன். மனிதர்கள் அடிமையாக விற்கப்படுவதை கொடுமை. அதுவும் குழந்தையும், கன்றுக்குட்டி தாய்ப்பசுவுடன் சேர்த்து விற்பனை செய்யப்படுவதைப்போல விற்பனை செய்யப்பட்டால் எவ்வளவு கடுமையாய் இருக்கும். இதோடு நிறவெறியும் சேர்ந்தால் எப்படி இருந்திருக்கும். இது கற்பனைக்கதை அல்ல. அமெரிக்க கறுப்பின மக்கள் சந்தித்த ஆயிரமாயிரம் கதைகளில் இதுவும் ஒன்று....
அவர் குழந்தையாக இருந்தபோது தன் தாயுடன் விற்கப்பட்டார். 80 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகியும், அவரது நினைவுகள் அவருடன் மரிக்க மறுத்தன.இனைபிரியா நிழலாக மறையும் ரை நினைவுகளை அடுத்த தலைமுறைக்கு பாடமாக விட்டுச்சென்றது.
அவரது பெயர் பிரீலி கோல்மன்.
விடுதலைக்கு ஒரு தசாப்தத்திற்கும் மேலாக முன்பு, சுமார் 1852-ல் தென் கரோலினாவில் அவர் அடிமைத்தனத்திலேயே பிறந்தார்.
1930-களில் டெக்சாஸில் அவரது கதை வெளிச்சத்துக்கு வந்தபோது, பிரீலி ஒரு வயோதிகராக இருந்தார்; அமெரிக்கா ஏற்கனவே தூரத்திற்குத் தள்ளத் தொடங்கியிருந்த ஒரு உலகின் நினைவுகளைச் சுமந்துகொண்டிருந்தார்.
ஆனால் அவருக்கு நினைவிருந்தது. எல்லாமே, தன் தாய் அடிமைப்படுத்தப்பட்டிருந்தார் என்பது அவருக்கு நினைவிருந்தது.
வெள்ளையர்களான சூபா குடும்பத்தின் மகன்களில் ஒருவர் தன் தந்தை என்பது அவருக்கு நினைவிருந்தது.
மேலும், தன் தாய் விற்கப்பட்டபோது என்ன நடந்தது என்பதும் அவருக்கு நினைவிருந்தது.
பிரீலியின் வாக்குமூலத்தின்படி, பாப் மற்றும் டான் லூயிஸ் அவரது தாய்க்காக 1,500 டாலர் கொடுத்தனர்.
பிரீலி அவளுடன் சென்றார்.
அவரது சொந்த வார்த்தைகளில்,சொல்வதானால் அவர் "உள்ளே தள்ளப்பட்டார்."
இரண்டு வார்த்தைகள்.
ஆனால் அவற்றுக்குப் பின்னால் அமெரிக்க அடிமைத்தனத்தின் கொடூரமான யதார்த்தம் இருந்தது.
சட்டப்படி, ஒரு கறுப்பினக் குழந்தை தன் தாயுடன் ஒரு சொத்தாக மாற்றப்படலாம், ஏனெனில் அவர்கள் இருவருமே தங்களுக்குச் சொந்தமானவர்கள் அல்ல.
ப்ரீலியும் அவனது தாயும் தென் கரோலினாவிலிருந்து டெக்சாஸுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர்.
அங்கே, அவன் அடிமையாக வளர்ந்தான்.
அவனது குழந்தைப்பருவ நினைவுகள் எதுவும் புத்தகங்களிலிருந்து கற்றுக்கொண்ட கதைகள் அல்ல ஆயிரக்கனக்கான அடிமைப்பட்டிருந்த கறுப்பின குழந்தைகள் அனுபவித்த நிஜமான கதைகளில் ப்ரீலியும் அனுபவித்த கதை.
அவை அவன் வாழ்ந்து அனுபவித்தவை.
ப்ரீலி சிறுவனாக இருந்தபோதே மிகவும் பயங்கரமான சம்பவங்களில் ஒன்று நடந்தது.
அவ்வழியாகச் சென்ற கூட்டமைப்புப் படை வீரர்கள், அடிமைப்படுத்தப்பட்ட குழந்தைகளை ஒருவருக்கொருவர் ஓட்டப்பந்தயத்தில் ஓடவிட்டதை அவன் நினைவுகூர்ந்தான்.
ப்ரீலி வேகமாக ஓடுவான். அவன் அடிக்கடி வெற்றி பெறுவான்.
ஆனால் ஒரு திகிலூட்டும் சம்பவத்தின்போது, மற்ற குழந்தைகள் அவன் கழுத்தில் ஒரு கயிற்றைப் போட்டு, அவனை ஆழமான தண்ணீரை நோக்கி இழுத்துச் சென்றனர்.
தான் கிட்டத்தட்ட மூச்சுத்திணறி கிட்டத்தட்ட இறந்துவிட்டதாக ப்ரீலி பின்னர் நினைவுகூர்ந்தான்.
அருகில் சென்றுகொண்டிருந்த ஒருவர் தலையிட்டு, கயிற்றை அறுத்து, அவனது உயிரைக் காப்பாற்ற உதவினார்.
ப்ரீலி உயிர் பிழைத்தான்.
ஆனால் அடிமைத்தனத்தில், ஒரு கறுப்பினக் குழந்தை சாதாரணமாக ஒரு குழந்தையாக இருப்பதற்கு அதிக நேரம் வாய்ப்பதில்லை.காரணம் அந்நிலையிலேயே அநேககுழந்தைகள் மரித்துவிடுவார்கள்.
அவன் உழைப்பை நினைவுகூர்ந்தான். பசி. அசௌகரியமான உடைகள்.மிக நீண்ட வேலை நாட்கள். மேலும், அவனது எதிர்காலம் கூூ டவேறொருவருக்குச் சொந்தமான ஒரு உலகம்.
பின்னர் சுதந்திரம் வந்தது. அடிமைத்தனம் முடிவுக்கு வந்தபோது பிரீலி இன்னும் இளமையாகவே இருந்தான். அந்த அறிவிப்பு எளிமையானதாக இருந்தது.
வாழ்நாள் முழுவதும் அடிமைகளாக வாழ்ந்த மக்களிடம், அவர்கள் விடுதலையானதாக அறிவிக்கப்பட்டது.
ஆனால் சுதந்திரம், நடந்தவற்றை அழித்துவிடவில்லை.
அது திருடப்பட்ட குழந்தைப்பருவங்களைத் திரும்பக் கொடுக்கவில்லை.
அது பிரிந்திருந்த ஒவ்வொரு குடும்பத்தையும் மீண்டும் ஒன்றிணைக்கவில்லை.
மேலும், உயிர் பிழைத்த மக்கள் சுமந்து வந்த நினைவுகளையும் அது அகற்றவில்லை.
பிரீலி கோல்மன், அடிமைத்தனம் ஒழிக்கப்பட்ட பிறகு பல பத்தாண்டுகள் வாழ்ந்தார்.
அவர் மறுநிர்மாணத்தைக் கண்டார். ஜிம் க்ரோ சட்டங்களின் எழுச்சியைக் கண்டார். ஒரு புதிய நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தைக் கண்டார்.
மேலும், அடிமைத்தனம் என்பது ஒரு தொலைதூரக் கடந்த காலத்தைச் சேர்ந்தது போல அதைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்த ஒரு அமெரிக்காவையும் கண்டார்.
ஆனால் பிரீலி அங்கே இருந்திருக்கிறார். அதுதான் அவரது சாட்சியத்தை மிகவும் முக்கியமானதாக ஆக்குகிறது.
1930-களில், கூட்டாட்சி எழுத்தாளர்கள் திட்டம் (Federal Writers’ Project), அமெரிக்கா முழுவதும் முன்னாள் அடிமைகளாக இருந்த மக்களை நேர்காணல் செய்தது.
2,000-க்கும் மேற்பட்ட விவரிப்புகள் சேகரிக்கப்பட்டன.
இந்தத் திட்டத்தில் கடுமையான வரம்புகள் இருந்தன, மேலும் நேர்காணல்கள் நடத்தப்பட்டு படியெடுக்கப்பட்ட சூழ்நிலைகளை வரலாற்றாசிரியர்கள் கவனமாகக் கருத்தில் கொள்கிறார்கள்.
ஆனால் இந்தச் சாட்சியங்கள் அசாதாரணமான வரலாற்றுப் பதிவுகளாக நிலைத்திருக்கின்றன.
அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்கள் பெரும்பாலும் பதிவு செய்யத் தவறிய ஒன்றை அவை பாதுகாக்கின்றன:
அடிமைத்தனத்தைத் தாங்களே அனுபவித்த மக்களின் குரல்கள்.
பிரீலி கோல்மன் அவர்களில் ஒருவர்.
டெக்சாஸில் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு வயதான கறுப்பின மனிதர், எண்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலான நினைவுகளைத் திரும்பிப் பார்க்கிறார்.
அவர் தன் தாயைப் பற்றிப் பேசினார். விற்கப்பட்டதைப் பற்றி. குழந்தைப் பருவத்தைப் பற்றி. வன்முறையைப் பற்றி.வேலையைப் பற்றி. மற்றும் சுதந்திரத்தைப் பற்றி நடந்த வரலாற்றுக்கொடுமைகளைப்பற்றி பேசினார்.
பிரீலி கோல்மனை அடிமைப்படுத்திய அமைப்பு, ஒரு காலத்தில் அவரை ஒரு மனிதனாக அல்ல, வெறும் சொத்தாகவே நடத்தியது.
ஆனால், அதற்கு எதிரான சாட்சியாக மாறும் அளவுக்கு அவர் நீண்ட காலம் உயிர் வாழ்வதைத் தடுக்க முடியவில்லை.
அதுவே அவருடைய கதையின் மிகவும் சக்திவாய்ந்த பகுதியாக இருக்கலாம்.
தான் எங்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறோம் என்பதில் எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாத அந்தக் குழந்தை, ஒரு காலத்தில் தன் வாழ்விற்கு உரிமை கோரியவர்கள் கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்க முடியாத தூரத்திற்கு அவருடைய வார்த்தைகள் பயணிக்கும் ஒரு முதியவராக ஆனார்.
இன்று, அவரது சாட்சியம் வரலாற்றுப் பதிவேடுகளில் நிலைத்திருக்கிறது.
அவரது வார்த்தைகளை நம்மால் இன்றும் படிக்க முடிகிறது. அவரது குரலின் ஒரு சிறு பகுதியை நம்மால் இன்றும் கேட்க முடிகிறது.
அடிமைத்தனம் என்பது அரசியல்வாதிகளால் விவாதிக்கப்பட்ட அல்லது புள்ளிவிவரங்களில் அளவிடப்பட்ட ஒரு அமைப்பு மட்டுமல்ல என்பதை நம்மால் இன்றும் நினைவுகூர முடிகிறது.
அது மனிதர்களுக்கு நிகழ்ந்தது. தாய்மார்களுக்கு. தந்தையர்களுக்கு. குழந்தைகளுக்கு. பிரீலி கோல்மன் போன்றவர்களுக்கு.
அவர் தனக்கு நினைவில் இருந்ததை நமக்குச் சொல்லும் அளவுக்கு நீண்ட காலம் வாழ்ந்தார்.
வரலாறு செய்யக்கூடிய குறைந்தபட்ச விஷயம், செவிமடுப்பதுதான்.
இக்கூற்று வன்முறையை மகிமைப்படுத்துவதில்லை. வரலாறு மீண்டும் நிகழாமல் இருக்க, உண்மையை மீண்டும் மீண்டும் பேசுவோம்.
நம் ஊரில் இதே கதைகள் வேறுவிதமாக நடந்தன. சாதியின் பெயரால், கொத்தடிமையாக, அல்லது குடிப்பறையன் என்ற பெயரில் குடிப்பள்ளன்,ஏகாலி என்ற பெயரில் வேறு வேறு விதமாக அக்கிரமங்கள் நடக்கத்தான் செய்தது...

No comments:
Post a Comment