சிறை சென்றவர் எல்லாம் குற்றவாளிகள் அல்ல. சிக்காமல் வெளியில் இருக்கும் குற்றவாளிகள் எல்லாம் நல்லவர்களும் அல்ல. தவறான குற்றச்சாட்டுக்கு சிறைசெல்கிறார் நேர்மையான வழக்கறிஞர் ஒருவர். சென்ற இடத்தில் நீதியை கற்பிப்பதற்கான முயற்சியில் ஈடுபட்டு கைதிகளை நீதிமான் ஆக்க முயற்சி செய்து வெற்றி பெற்ற வழக்கறிஞரின் கதை இது.
அவர் ஒரு வழக்கறிஞர். ஒரு சிறந்த வழக்கறிஞர். அவர் நிரபராதிகளுக்காக வாதாடியிருந்தார். குற்றவாளிகளைத் தண்டித்திருந்தார். நீதியின் மீது தன் வாழ்க்கையைக் கட்டமைத்திருந்தார்.
பிறகு, அவர் வழக்கறிஞர் தொழிலிலிருந்து நீக்கப்பட்டார். அவர் செய்யாத ஒரு குற்றத்திற்காக. ஒரு பொய்க் குற்றச்சாட்டுக்காக. பொறாமை கொண்ட ஒரு போட்டியாளருக்காக. அந்தப் பொய்யை நம்பிய ஒரு அமைப்புக்காக. அவர் எல்லாவற்றையும் இழந்தார். தன் உரிமத்தை. தன் நற்பெயரை. தன் வாழ்க்கையை.
அவரது பெயர் சாமுவேல். அவருக்கு 45 வயது. அவரிடம் எதுவும் மிச்சமில்லை. பணமில்லை. குடும்பமில்லை. நம்பிக்கையில்லை.
அவர் சிறைக்குச் சென்றார். ஒரு வழக்கறிஞராக அல்ல. ஒரு கைதியாக. அவர் செய்யாத ஒரு குற்றத்திற்காக. அவருக்கு 10 ஆண்டுகள் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. பத்து ஆண்டுகள் சிறைவாசம். பத்து ஆண்டுகள் அவமானம். பத்து ஆண்டுகள் மௌனம்.
ஆனால் சாமுவேல் மௌனமாக இருக்கவில்லை.
சாமுவேல் 1962-ல் சிறைக்கு வந்தார். அது பென்சில்வேனியாவில் இருந்த ஒரு மாநில சிறை. பழமையானது. நெரிசல் மிகுந்தது. கொடூரமானது. காவலர்கள் கொடுமையானவர்கள். உணவு உண்ணத் தகுதியற்றது. நிலைமைகள் மனிதாபிமானமற்றவை. திரைப்படங்களில் காட்டப்படக்கூடிய சிறைச்சாலைகள் மட்டும் தான் மிகவும் ஜாலியான வசதிகள் நிறைந்த இடம் நிஜமான சிறைச்சாலைகளோ நரகத்தின் மறுபதிப்பிடங்கள்.
சாமுவேல் சுற்றிலும் பார்த்தார். மறக்கப்பட்ட மனிதர்களை அவர் கண்டார். நம்பிக்கையற்ற மனிதர்கள். ஒருபோதும் வாய்ப்பே கிடைக்காத மனிதர்கள். இந்த அமைப்பால் கைவிடப்பட்ட மனிதர்கள்.
அவர் வேறு ஒன்றைக் கண்டார். அவர் திறனைக் கண்டார். அவன் அறிவைக் கண்டார். கற்கக்கூடிய மனிதர்களை அவர் கண்டார். மாறக்கூடிய மனிதர்களை அவர் கண்டார். இன்னும் மேலானவர்களாக ஆகக்கூடிய மனிதர்களை அவர் கண்டார்.சிறை அதிகாரிகளுக்கு குற்றவாளிகளாக மிருகங்களாக மட்டுமே காட்சி அளித்த கைதிகள் அவருடைய கண்களுக்கு திறன் சார்ந்த அறிவாளிகளாக தெரிந்தது.
அவர்களுக்கு சட்டம் கற்பிக்க அவர் சிறை அதிகாரியிடம் அனுமதி கேட்டார். எல்லோருக்கும் அல்ல . ஒரு சில மனிதர்களுக்கு மட்டும், ஒரு வகுப்பு மட்டும் ஒரு வாய்ப்பு மட்டும் கேட்டார்... தனக்காக அல்ல, பிறர் நலன் சார்ந்து அவர்களுக்காக இறைஞ்சினார்...
சிறை அதிகாரி சிரித்தார். "கைதிகளுக்குக் கல்வி தேவையில்லை. அவர்களுக்குத் தண்டனை தேவை. அவர்கள் தங்கள் பாடத்தைக் கற்க வேண்டும். அவர்கள் அழுகிப் போக வேண்டும்."என ஏளனமாக பதிலளித்தார்...
சாமுவேல் கெஞ்சி னார்
"நான் ஒரு வழக்கறிஞராக இருந்தேன். எனக்குச் சட்டம் தெரியும். எனக்கு இந்த அமைப்பு தெரியும். நான் இந்த மனிதர்களுக்குக் கற்பிக்க முடியும். நான் அவர்களுக்கு ஒரு எதிர்காலத்தைக் கொடுக்க முடியும். நான் அவர்களுக்கு நம்பிக்கையைக் கொடுக்க முடியும்."
சிறை அதிகாரி சொன்னார்
"முடியாது."
சாமுவேல் நிற்கவில்லை. அவர் காவலர்களிடம் சென்றார். அவன் மதகுருவிடம் சென்றார். அவர் விடாமுயற்சியுடன் செவிசாய்க்கும் யாரிடமும் சென்றார்.
அவர் வேண்டுகோள் விடுத்தார்.
"எனக்கு ஒரு அறை வேண்டும். எந்த அறையாக இருந்தாலும் சரி. எனக்குப் புத்தகங்கள் வேண்டும். எந்தப் புத்தகங்களாக இருந்தாலும் சரி. எனக்கு மாணவர்கள் வேண்டும். எந்த மாணவர்களாக இருந்தாலும் சரி."
மனமிறங்கி மதகுரு உதவினார். அவர் ஒரு அறையைக் கண்டுபிடித்தார். ஒரு சலவை அறை. நீராவியும் இரைச்சலும் தொழிற்சாலை சலவை இயந்திரங்களும் நிறைந்த ஓர் அறை. மிகவும் சத்தமான ஓர் அறை. வெப்பமான ஓர் அறை. அது ஒரு வகுப்பறை அல்ல.
எப்படிப்பட்டதாயினும் சரி அது ஒரு அறையாக இருந்தது. சாமுவேலுக்குத் தேவையானது அது மட்டுமே.
இதோ அந்த மறக்க முடியாத சரித்திரம்.
சாமுவேல் சலவை அறையில் கற்பிக்கத் தொடங்கினார். மடிக்கக்கூடிய நாற்காலிகள் மற்றும் கவிழ்த்துப் போடப்பட்ட வாளிகளின் மீது. மதகுருவால் நன்கொடையாக வழங்கப்பட்ட கிழிந்த சட்டப் புத்தகங்களைக் கொண்டு. பத்து ஆண்களுடன். சட்டப் புத்தகத்தை ஒருபோதும் படித்திராத ஆண்கள். வழக்கறிஞர்களாக வேண்டும் என்று கனவிலும் நினைத்திராத ஆண்கள்.
சாமுவேல் அவர்களுக்கு அரசியலமைப்பைக் கற்பித்தார். அவர் அவர்களுக்கு குற்றவியல் நடைமுறைகளைக் கற்பித்தார். அவர் அவர்களுக்கு குடிமை உரிமைகளைக் கற்பித்தார். அவர் அவர்களுக்கு ஒப்பந்தங்களைக் கற்பித்தார். அவர் அவர்களுக்கு சிவில் தவறுகள் பற்றிக் கற்பித்தார். அவர் அவர்களுக்கு எல்லாவற்றையும் கற்பித்தார்.
சிந்திக்கக் கற்பித்தார். பகுப்பாய்வு செய்யக் கற்பித்தார். வாதிடக் கற்பித்தார். நம்பக் கற்பித்தார். அவர்கள் வெறும் கைதிகள் அல்ல என்று அவர் அவர்களுக்குக் கற்பித்தார். அவர்கள் மனிதர்கள். அவர்கள் குடிமக்கள். அவர்கள் ஆற்றல் மிக்கவர்கள்.
அந்த ஆண்கள் சலவை அறையில் படித்தார்கள். முற்றத்தில். தங்கள் சிறை அறைகளில். அவர்கள் இரவில் படித்தார்கள். அவர்கள் பகலில் படித்தார்கள். தங்களால் முடிந்த ஒவ்வொரு கணமும் படித்தார்கள்.
அவர்கள் வழக்கறிஞர் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றார்கள். பென்சில்வேனியா வழக்கறிஞர் தேர்வில். அவர்களில் ஐம்பது பேர். ஒரு சிறைச்சாலையின் சலவை அறையிலிருந்து வந்த ஐம்பது ஆண்கள். உலகத்தால், சமூகத்தால், சிறை நிர்வாகத்தால் பயனற்றவர்கள் என்று சொல்லப்பட்ட ஐம்பது ஆண்கள் வழக்கறிஞர்களானார்கள்.
அவர்களில் ஒருவர் மார்கஸ் என்ற மனிதர். மார்கஸ் செய்யாத ஒரு குற்றத்திற்காகத் தண்டிக்கப்பட்டிருந்தார். அவர் 15 ஆண்டுகளாகச் சிறையில் இருந்தார். அவர் நிரபராதி. தான் நிரபராதி என்பது அவருக்குத் தெரியும். ஆனால் அவரிடம் ஆதாரம் இல்லை. அவருக்கு வழக்கறிஞர் இல்லை. அவருக்கு நம்பிக்கை இல்லை.
சாமுவேல் மார்கஸுக்குச் சட்டத்தைக் கற்பித்தார். மார்கஸ் கற்றுக்கொண்டார். மார்கஸ் படித்தார். மார்கஸ் வழக்கறிஞர் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றார். பின்னர் மார்கஸ் ஒரு மேல்முறையீட்டைத் தாக்கல் செய்தார். ஒரு உண்மையான மேல்முறையீடு. ஒரு சட்டப்பூர்வமான மேல்முறையீடு. வாதங்களுடன். மேற்கோள்களுடன். ஆதாரங்களுடன்.
மார்கஸ் தனது மேல்முறையீட்டில் வெற்றி பெற்றார். அவர் விடுவிக்கப்பட்டார். அவர் சுதந்திரமானார். அவர் ஒரு வழக்கறிஞர் ஆனார். அவர் தலைநிமிர்ந்து சிறையிலிருந்து வெளியேறினார். அவர் ஒரு வழக்கறிஞர் தொழிலைத் தொடங்கினார். அவர் நிரபராதிகளுக்காக வாதாடினார். அவர் குற்றவாளிகளைத் தண்டித்தார். அவர் சாமுவேல் இருந்ததைப் போன்ற ஒரு வழக்கறிஞராக ஆனார்.
மார்கஸ் கூறினார்: "சாமுவேல் என் உயிரைக் காப்பாற்றினார். அவர் எனக்கு நம்பிக்கையை அளித்தார். அவர் எனக்கு ஒரு எதிர்காலத்தை அளித்தார். அவர் எனக்கு என்னையே அளித்தார். நான் ஒரு கைதியாக இருந்தேன். இப்போது நான் ஒரு வழக்கறிஞர். நான் ஒரு பாதிக்கப்பட்டவனாக இருந்தேன். இப்போது நான் ஒரு வெற்றியாளன். நான் ஒன்றுமில்லாதவனாக இருந்தேன். இப்போது நான் ஏதோ ஒரு நிலையில் இருக்கிறேன். ஏனென்றால் சாமுவேல் என் மீது நம்பிக்கை வைத்தார்."
சாமுவேல் 1972-ல் விடுதலையானார். அவர் 10 ஆண்டுகள் சிறைவாசம் அனுபவித்திருந்தார். அவர் ஒரு சுதந்திர மனிதராக சிறையிலிருந்து வெளியே வந்தார். அவருக்கு 55 வயது. அவரிடம் பணம் இல்லை. நற்பெயர் இல்லை. எதிர்காலம் இல்லை.
ஆனால் அவரிடம் அவருடைய மாணவர்கள் இருந்தனர். ஐம்பது வழக்கறிஞர்கள். அவருக்கு எல்லாவற்றையும் கடன்பட்டிருந்த ஐம்பது பேர்.
அவர்கள் அவரைக் கண்டுபிடித்தனர். அவருக்கு ஒரு வேலையைக் கண்டுபிடித்தனர். அவருக்கு ஒரு வீட்டைக் கண்டுபிடித்தனர். அவருக்கு அவருடைய வாழ்க்கையைத் திரும்பக் கொடுத்தனர். அவருக்கு அவருடைய கௌரவத்தைத் திரும்பக் கொடுத்தனர். அவருக்கு அவருடைய நம்பிக்கையைத் திரும்பக் கொடுத்தனர்.
சாமுவேல் 1985-ல் இறந்தார். அவருக்கு 68 வயது. அவர் தனது மாணவர்கள், வழக்கறிஞர்கள், மகன்கள் மற்றும் தனது மரபுச் சின்னங்களால் சூழப்பட்டு இறந்தார்.
அவரது இறுதிச் சடங்கில், மார்கஸ் பேசினார். அவர் கூறினார்: "சாமுவேல் எங்களுக்கு ஒரு சலவை அறையில் கற்பித்தார். வாளிகளின் மீது. கந்தலான புத்தகங்களைக் கொண்டு. உலகம் எங்களைக் கைவிட்டபோது அவர் எங்களுக்குக் கற்பித்தார். நாங்களே எங்களைக் கைவிட்டபோது அவர் எங்களுக்குக் கற்பித்தார். நாங்கள் வெறும் கைதிகள் அல்ல என்று அவர் எங்களுக்குக் கற்பித்தார். நாங்கள் மனிதர்கள். நாங்கள் ஆற்றல் மிக்கவர்கள். நாங்கள் சாத்தியக்கூறுகள். அவர் எங்களுக்குச் சட்டத்தைக் கற்பித்தார். ஆனால் அதைவிட மேலாக, அவர் எங்களுக்கு எங்களையே கற்பித்தார்."
மார்கஸ் தனது புகழுரையை முடித்தார். அவர் கூறினார்: "நான் நிரபராதி. நான் சிறைக்குச் சென்றபோது நிரபராதி. நான் குற்றவாளி எனத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டபோது நிரபராதி. எனக்குத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டபோது நான் நிரபராதி. ஆனால் நான் அறியாமையிலிருந்து நிரபராதி அல்ல. நான் நம்பிக்கையின்மையிலிருந்து நிரபராதி அல்ல. நான் பயத்திலிருந்து நிரபராதி அல்ல. சாமுவேல் எனக்குப் போராடக் கற்றுக் கொடுத்தார். அவர் எனக்கு நம்பிக்கை கொள்ளக் கற்றுக் கொடுத்தார். அவர் எனக்கு நம்பக் கற்றுக் கொடுத்தார். அவர் எனக்கு எல்லாவற்றையும் கற்றுக் கொடுத்தார்."
சிறைச்சாலையின் சலவை அறை இப்போது இல்லை. சிறை மூடப்பட்டுவிட்டது. ஆனால் அதன் மரபு தொடர்கிறது. ஐம்பது வழக்கறிஞர்களில். நூற்றுக்கணக்கான வாடிக்கையாளர்களில். மாற்றப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான வாழ்க்கைகளில்.
அதுதான் மறைக்கப்பட்ட வரலாறு. புகழ்பெற்ற நீதிபதிகளோ புகழ்பெற்ற வழக்குகளோ அல்ல. மாறாக, சலவை அறைகளில் கற்பித்த ஆசிரியர்கள். கற்பிப்பதை நிறுத்த மறுத்த வழக்கறிஞர்கள். இரண்டாவது வாய்ப்புகளில் நம்பிக்கை கொண்ட மனிதர்கள்.
சாமுவேல் ஒரு மதிப்பிழந்த வழக்கறிஞர். தண்டனை பெற்ற கைதி. மறக்கப்பட்ட மனிதர். ஆனால் அவர் ஒரு ஆசிரியராகவும் இருந்தார். ஒரு வழிகாட்டியாக. ஒரு அற்புதமாக.
அவர் ஐம்பது பேரை வழக்கறிஞர்களாக ஆக்கினார். ஒரு சலவை அறையில். வாளிகளின் மீது. கந்தலான புத்தகங்களைக் கொண்டு.
அது வெறும் கல்வி மட்டுமல்ல. அது உருமாற்றம். அது புரட்சி. அது அன்பு.
இது வெறும் கதையல்ல. கைவிடப்பட்ட, நம்பிக்கையை இழந்தவருக்கு, மற வாழ்வளித்த நிஜமான வரலாறு. மறுமையில் சொர்க்கத்தை கணவு கண்டு இம்மையில் துன்பத்தில் வீழ்ந்த வரை மீட்டெடுத்த நிஐ வரலாறு.

No comments:
Post a Comment