ம(றை) றக்கப்பட்ட சுதந்திரப் போராட்டம்

மறக்கப்பட்ட அல்லது மறைக்கப்பட்ட இந்திய சுதந்திரப் போராட்ட வரலாற்றின் கீற்றுக்களில் ஒன்று, சிங்கப்பூரில் நடைபெற்ற இந்திய சுதந்திர போராட்டம்1915.

 இது வெறும் கதை அல்ல... பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் ஆவணத்தில் உள்ள நடைபெற்ற வரலாற்றின் ஒரு பகுதி... 

சிங்கப்பூரில் 1915-ஆம் ஆண்டின் மறக்கப்பட்ட கிளர்ச்சி.. 

1915 ஆம் ஆண்டு மார்ச் 25 ஆம் தேதியிட்ட ஒரு திகிலூட்டும் அரசாங்க அறிக்கை, 22 இந்திய வீரர்கள் எவ்வாறு கம்பங்களில் கட்டிவைக்கப்பட்டு, துப்பாக்கிச் சூட்டுக் குழுவால் தூக்கிலிடப்பட்டனர் என்பதை விவரித்தது. ஆனால், இந்த குரூரமான, திட்டமிட்ட மரணதண்டனைக்குப் பின்னால் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் எதை மறைத்தது?

1915 சிப்பாய் கலகம் அல்லது 5வது இலகு காலாட்படையின் கலகம் என்றும் அழைக்கப்பபட்டாலும் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியை எதிர்த்த சுதந்திரப் போராட்டம் தானிது. 

1915 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 15 அன்று, பிரிட்டிஷ் இந்திய இராணுவத்தின் 5வது லைட் இன்ஃபன்ட்ரியைச் சேர்ந்த இஸ்மாயில் கான், சிங்கப்பூரில் கிளர்ச்சியின் முதல் குண்டுகளை முழக்கினார்.

திடுக்கிடும் ஒரு நடவடிக்கையாக, 1,000-க்கும் மேற்பட்ட இந்திய வீரர்கள் பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு எதிராகக் கிளர்ந்தெழுந்தனர்.

அவர்கள் ஜெர்மானியப் போர்க் கைதிகளை விடுவித்தனர், பொதுமக்களுக்கு ஆயுதம் வழங்கினர் மற்றும் அந்தக் காலனியைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவந்தனர்.

பிரிட்டிஷார் சித்தரிக்க முயன்றது போல, இது ஒரு சாதாரண "கலவரம்" அல்ல.

மேலும், பிற்கால காலனித்துவ வரலாற்றாசிரியர்கள் தவறாகக் கூறியது போல, இது ஒரு மதக் கலகமும் அல்ல.

இது ஒரு ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட காலனித்துவ எதிர்ப்பு எழுச்சி — இந்தியாவின் சுதந்திரப் போராட்டத்தின் மறக்கப்பட்ட ஒரு அத்தியாயம்

.

இந்தச் சிப்பாய்களில் பெரும்பான்மையானோர் முஸ்லிம்கள் ஆவர் — ஆனால் அது இதை ஒரு “ஜிஹாத்” ஆக மாற்றிவிடவில்லை.

உண்மையில், இந்த கிளர்ச்சியில் பங்கேற்றதற்காக குறைந்தது 55 சீக்கிய சிப்பாய்களும் தண்டிக்கப்பட்டனர்.

இந்தக் கிளர்ச்சிக்குத் தெளிவான புரட்சிகர நோக்கம் இருந்தது, மதவாத வேர்கள் அல்ல.

இந்தக் கிளர்ச்சிக்குப் பின்னால் இருந்த உண்மையான சக்தி கதர் கட்சிதான்.

லாலா ஹர்தயாள், பாகா ஜதின், ராஷ் பிஹாரி போஸ், எம்.என். ராய், உபைதுல்லா சிந்தி போன்ற உறுப்பினர்களைக் கொண்ட இந்த சர்வதேச புரட்சிகர வலையமைப்பு, பிரிட்டிஷ் இந்திய இராணுவத்திற்குள் கிளர்ச்சியைத் தூண்டும் நோக்கில் செயல்பட்டு வந்தது.

சிங்கப்பூரில், கதர் கட்சிக்கு கூட்டாளிகள் கிடைத்தனர்:

▪️ காசிம் மன்சூர் — ஒரு குஜராத்தி முஸ்லிம் தொழிலதிபர்

▪️ நூர் ஆலம் ஷா — ஒரு இந்திய இமாம்

▪️ முஜ்தபா ஹுசைன் என்ற முல் சந்த்

இந்த மனிதர்கள் பிரிட்டிஷ் கட்டளைக்கு எதிராகக் கிளர்ச்சி செய்ய சிப்பாய்களுக்கு ஆலோசனை வழங்கி அவர்களை ஒழுங்கமைத்தனர்.

அந்தக் கிளர்ச்சி குறுகிய காலமே நீடித்தாலும், தீவிரமானதாக இருந்தது.

சிங்கப்பூரில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சி தற்காலிகமாகச் சரிந்தது. பின்னர், ஜப்பானிய மற்றும் ரஷ்யப் படைகளின் உதவியுடன் பிரிட்டிஷார் இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு நகரத்தை மீண்டும் கைப்பற்றினர்.

ஆனால் அதன் பிறகு கொடூரமான பழிவாங்கல்கள் நடந்தன.

1915 ஆம் ஆண்டு மார்ச் 7 முதல் ஏப்ரல் இறுதி வரை, இந்திய வீரர்கள் பொது இடங்களிலும் குழுக்களாகவும் தூக்கிலிடப்பட்டனர்.

ஒரு அறிக்கை இவ்வாறு கூறியது:

“பல சமயங்களில், துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தி அவர்களை முடித்து வைப்பது அவசியமாக இருந்தது.”

ஆம் — காயமடைந்த வீரர்கள் தரையிலேயே சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர்.

1915 ஆம் ஆண்டு மார்ச் 25 அன்று, 22 இந்திய வீரர்கள் கம்பங்களில் கட்டி வைக்கப்பட்டு, துப்பாக்கிச் சூட்டுக் குழுவால் தூக்கிலிடப்பட்டனர்.

அவர்களின் பெயர்கள் நினைவுகூரப்படத் தகுதியானவை:

நாயக் முன்ஷி கான்

நாயக் ஜாஃபர் அலி

முகமது பக்ஷ்

ரஹீம் தாத்

சுலிமான் கான்

நவாப் கான்

சுலிமான்

ஜமால்

பஹார் அலி

ஃபைஸ் முகமது

உம்ராத் அலி

ஷஃபி மஹோமெட்

சுலைமான்

லால் கான்

ஷம்சுதீன்

சயீத் முகமது

அப்துல் கனி

பஷாரத்

ரஃபி முகமது

இனாயத்

மோமன்

நூர் முகமது

இவர்கள் அனைவரும் பொதுமக்கள் கூட்டத்தின் முன்னால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர்.

சுதந்திரத்திற்கான ஆசைக்கு இதுவே பிரிட்டிஷாரின் பதிலாக இருந்தது.

தேசத்துரோகக் குழுவின் அறிக்கை பின்னர் ஒப்புக்கொண்டது:

“அவர்கள் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அமெரிக்க கதர் கட்சியைச் சேர்ந்த முஸ்லிம் மற்றும் இந்து சதிகாரர்களால் தூண்டிவிடப்பட்டிருந்தனர்.”

இது ஒரு சாதாரண கிளர்ச்சி அல்ல — இது ஒரு உலகளாவிய இந்தியப் புரட்சிகர இயக்கத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது.

பின்னர், அதே உணர்வு சிங்கப்பூரில் மீண்டும் எழுந்தது.

இரண்டாம் உலகப் போரின் போது, ​​நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸின் தலைமையில் ஆசாத் ஹிந்த் ஃபௌஜ் மற்றும் ஆசாத் ஹிந்த் சர்க்கார் ஆகியவை அதே மண்ணில் தோன்றின.

1915-ல் பற்றவைக்கப்பட்ட அந்தத் தீ ஒருபோதும் அணையவில்லை — அது மேலும் வலுப்பெற்றது

.இது சிங்கப்பூரின் வரலாறு மட்டுமல்ல.

இது இந்தியாவின் வரலாறு மட்டுமல்ல.

இது பேரரசுக்கு எதிரான எதிர்ப்பின் ஒரு பகிரப்பட்ட பாரம்பரியம் — இது நமது பாடப்புத்தகங்களிலும், திரைப்படங்களிலும், பொது நினைவுகளிலும் சொல்லப்பட வேண்டிய ஒன்று.