நாம் எல்லா காலத்திலும் படிக்கின்ற வரலாறு என்பது நூறு சதவீதம் உண்மையாக இருக்கும் என்று எடுத்துக் கொள்ள முடியாது. யார் வரலாற்றை எழுதினார்கள் என்பதை வைத்து முடிவுக்கு வரலாம். ஆட்சியாளர்கள், அதாவது ஆட்சியைக் கைப்பற்றியவர்கள் எழுதியதே நமக்கு வரலாறாக போதிக்கப்படுகிறது.
வரலாற்றை அவர்கள் எப்படி எழுதுகிறார்கள் என்பதை சர்வதேச அளவில் பார்த்தாலே புரியும்.
கிறிஸ்டோபர் கொலம்பஸ் புதிய நிலங்களை தேடி, அதாவது அவரது ஆட்சியாளர்கள் வணிகம் செய்வதற்காகவும், ஆட்சிப்பரப்பை விரிவாகவே அரசகுடும்பத்தார் ஆதரவுடன் கடற்பயணம் மேற்கொண்டார். ஏற்கனவே பழங்குடி இன மக்கள் வசித்து வந்த நிலங்களுக்கு வந்தார். அவரோடு காலனித்துவம், அடிமைத்தனம், கட்டாய உழைப்பு, வன்முறை, நிலம் மற்றும் வளங்களின் திருட்டு ஆகியவையும் கூடவே வந்தது. ஆனாலும், தலைமுறைகள் அதை "கண்டுபிடிப்பு" என்று அழைக்கக் கற்றுக் கொண்டன.
இரண்டாம் லியோபோல்ட் மன்னர் காங்கோ சுதந்திர அரசைத் தனிப்பட்ட முறையில் கட்டுப்படுத்தினார். அங்கு ரப்பர், தந்தம் மற்றும் செல்வத்தைப் பிரித்தெடுக்கக் கட்டாய உழைப்பும் பயங்கரவாதமும் பயன்படுத்தப்பட்டன. ஆனாலும் ஐரோப்பா அதை "நாகரிகம்" என்று அழைத்தது.
ஹிஸ்பானியோலாவில் ஸ்பானியர்களின் கொடுமைகளை ஹட்டுவே நேரில் கண்டார், கியூபாவிற்குத் தப்பிச் சென்றார், மக்களை எச்சரித்தார், மற்றும் எதிர்ப்பை ஒழுங்கமைத்தார். அவர் பிடிக்கப்பட்டு உயிருடன் எரிக்கப்பட்டார். ஆனாலும், அடிமைத்தனத்தைத் திணித்த மனிதர்களை விடுத்து, அதை எதிர்த்த அந்த மனிதனையே வரலாறு "காட்டுமிராண்டி" என்று நினைவுகூர்ந்தது.
இந்திய மற்றும் தமிழக வரலாற்றில் எழுதப்பட்ட பொய்கள்
உலக அளவில் மட்டுமல்ல, நமது இந்திய மற்றும் தமிழக வரலாற்றிலும் இதே 'வெற்றியாளர்களின் பேனா' தான் உண்மைகளை எழுதியுள்ளது.
இந்தியாவைச் சுரண்ட வந்த பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனிக்கு எதிராக, 1857-ல் இந்திய சிப்பாய்களும் மக்களும் இணைந்து மிகப்பெரிய புரட்சியை நடத்தினார்கள். பிரிட்டிஷ் வரலாற்று ஆசிரியர்கள் அதை வெறும் "சிப்பாய் கலகம்" (Sepoy Mutiny) என்று சுருக்கினார்கள். தங்களின் வாழ்வாதாரத்தையும் மண்ணையும் காக்கப் போராடிய மக்களை "கலகக்காரர்கள்" என்றும் "துரோகிகள்" என்றும் எழுதினார்கள். ஆனால், அதுதான் இந்தியாவின் "முதல் விடுதலைப் போர்" என்ற உண்மை பிற்காலத்திலேயே வெளிவந்தது.
தமிழக வரலாற்றை உற்று நோக்கினால், மருது சகோதரர்கள் மற்றும் கட்டபொம்மன் போன்றவர்களின் வீரமிக்க போராட்டங்களை பிரிட்டிஷார் தங்களின் ஆவணங்களில் "பாளையக்காரர் கலகம்" (Polygar Wars) என்றே குறிப்பிட்டனர். தங்களுக்கு வரி தராத, தங்களை எதிர்த்த சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்களை "கொள்ளையர்கள்" (Bandits) என்றும் "சட்டம் ஒழுங்கை சீர்குலைப்பவர்கள்" என்றும் சித்தரித்தனர்.
அதுமட்டுமன்றி, இந்தியாவை நாகரிகப்படுத்தவே தாங்கள் வந்ததாக பிரிட்டிஷார் கூறினர். ஆனால், அவர்கள் வருவதற்கு முன்பே உலகளாவிய வர்த்தகம், நீர்ப்பாசன மேலாண்மை, மற்றும் சிறந்த உள்ளாட்சி அமைப்புகளுடன் (உதாரணமாக உத்திரமேரூர் கல்வெட்டு காட்டும் குடவோலை முறை) செழித்து விளங்கிய தமிழகத்தின் கல்வி மற்றும் பொருளாதார கட்டமைப்பை அவர்கள் திட்டமிட்டு அழித்ததை வரலாறு பேச மறுக்கிறது.
ஆட்சியாளர்கள் பயன்படுத்திய மொழிப் பயன்பாடு:
ஆக்கிரமிப்பு "கண்டுபிடிப்பு" அல்லது "நாகரிகப் பணி" ஆகிறது.
சுரண்டல் "வர்த்தகம்" அல்லது "வளர்ச்சி" ஆகிறது.
மண்ணிற்கான எதிர்ப்பு என்பது “மிருகத்தனம்” அல்லது "கலகம்" ஆகிவிடுகிறது.
இப்படித்தான் வரலாறு பேரரசைப் பாதுகாக்கிறது. மண்டியிட மறுத்த மக்கள் மீது முழுப் பழியையும் சுமத்திவிட்டு, அது வெற்றி பெற்றவர்களின் கைகளில் உள்ள இரத்தத்தைத் துடைக்கிறது.
ஒவ்வொரு எதிர்ப்புத் தலைவரும் குறைபாடற்றவர் என்று இதற்கு அர்த்தமல்ல. ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் குறைபாடற்ற முறையில் எதிர்க்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படக்கூடாது, அதே சமயம் வெற்றியாளர்கள் அவர்களின் கொடூரம் இருந்தபோதிலும் பாராட்டப்பட வேண்டும் என்பதே இதன் பொருள்.
நாம் வரலாற்றை வெற்றி பெற்றவர்களின் எழுத்தில் இருந்து மட்டுமே கற்றுக்கொண்டால், ஒடுக்கியவரை ஒரு கதாநாயகனாகவும், விடுவித்தவரை ஒரு அரக்கனாகவும் தவறாக எண்ணக்கூடும்.
வரலாறு, அதில் இருந்து தப்பிப் பிழைத்தவர்களாலும், ஒடுக்கப்பட்டவர்களாலும் சொல்லப்பட வேண்டும். உண்மையான வரலாற்றை புரிந்து கொள்வது நம் கையில் தான் உள்ளது.
இஸ்லாமியர் படையெடுப்பும் ஆரியர் வருகையும் இப்படியாகக் கட்டமைக்கப்பட்டதே!
ReplyDeleteஎப்போதும் வல்லவன் வகுத்ததே வரலாறு... ஆங்கிலேயர் சீர்திருத்தத்தையும் மறுப்பதற்கில்லை... பாலியவிவாகம் உடன் கட்டை ஏறுதல் எல்லோருக்குமானக் கல்வி ஓலச்சுவடிகளை நூலாக்கும் கலை இதையெல்லாம் பாராட்டிதான் ஆகணும்... நாகரீகத் தமிழனை மூடபழக்கத்தில் மூழ்கடித்து அடிமையாக்கியது ஆரியன்தான் அவனை இன்றும் எதிர்க்க முடியாமல் அடிமையாக இருப்பதை உணராமல் பலர் இன்னும் இருக்கிறார்கள் என்பதுதான் வேதனை......
ReplyDelete