புவி வெப்பமயமாதலின் விளைவுகளும், அதனால் பூமிக்கு ஏற்பட்டுள்ள பேராபத்துகளும் இன்று உலக நாடுகள் அனைத்தும் அறிந்த ஒன்றே. பசுமை இல்ல வாயுக்களின் (Greenhouse Gases) உமிழ்வு தொடர்ந்து அதிகரித்து வருவதுதான் இதற்கு முதன்மைக் காரணம். இன்று உலக அரங்கில் இது ஒரு முக்கிய விவாதப் பொருளாக மாறியிருப்பது ஒருபுறம் ஆறுதல் அளித்தாலும், இதன் பின்னணியில் இருக்கும் கொடூரமான உலகளாவிய அநீதி நம்மை உலுக்கக்கூடியது.
கூட்டத்தில் திருடியவன், தன்னை மறைத்துக்கொள்ள 'திருடன் திருடன்' என கத்திக்கொண்டே ஓடுவதைப் போலத்தான் இன்றைய உலக நாடுகளின் போக்கும் உள்ளது. வளிமண்டலத்தைக் கெடுத்து, அதிகப்படியான பசுமை இல்ல வாயுக்களை வெளியேற்றும் நாடுகள் தான் இன்று சுற்றுச்சூழல் குறித்து மிக அதிகமாகச் சப்தமிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால், உண்மையில் எந்தக் குற்றமும் செய்யாத, மிகக் குறைந்த உமிழ்வை ஏற்படுத்தும் நாடுகள் இந்த 'காலநிலை மாற்றத்தின்' (Climate Change) கொடிய விளைவுகளை முதலில் அனுபவித்து வருகின்றன.
0.0006% உமிழ்வும்... மூழ்கும் தீவும்!
இதற்கொரு சிறந்த, அதே சமயம் வேதனையான உதாரணம்: பசிபிக் பெருங்கடலில் அமைந்துள்ள 'கிரியாபதி' (Kiribati) குடியரசுத் தீவு.
• உலக ரிசோர்சஸ் இன்ஸ்டிடியூட் (WRI) தரவுகளின்படி, 33 பவளத் தீவுகளைக் கொண்ட இந்த நாட்டில் சுமார் 1,19,000 மக்கள் வசிக்கின்றனர்.
• உலகளாவிய பசுமை இல்ல வாயு வெளியேற்றத்தில் இந்த நாட்டின் பங்களிப்பு வெறும் 0.0006 சதவீதத்திற்கும் குறைவு.
• ஆனால், கடல் மட்டத்திலிருந்து இந்தத் தீவின் மிக உயர்ந்த புள்ளியே வெறும் 3 மீட்டர் தான்.
காலநிலை மாற்றத்திற்கான அரசுகளுக்கிடையேயான குழுவின் (IPCC) கணிப்புப்படி, உமிழ்வு இதே நிலை நீடித்தால் 2100-ஆம் ஆண்டிற்குள் கடல் மட்டம் 0.43 முதல் 1 மீட்டருக்கும் மேல் உயரக்கூடும். அப்படி நடந்தால், கிரியாபதியின் பெரும்பாலான தீவுகள் முழுமையாக கடலுக்குள் மூழ்கிவிடும் அல்லது மனிதர்கள் வாழத் தகுதியற்றதாக மாறிவிடும்.
கலாச்சார அடையாளத்தின் மீதான தாக்குதல்
பசிபிக் தீவுச் சமூகங்களின் முதன்மை உணவாகவும், அவர்களின் கலாச்சார அடையாளமாகவும் விளங்குவது 'தாரோ' (Taro) கிழங்குத் தோட்டங்கள் ஆகும். கடல்நீர் நிலத்திற்குள் உட்புகுவதால், இந்தத் தோட்டங்கள் ஏற்கனவே அழியத் தொடங்கிவிட்டன.
'நேச்சர் கிளைமேட் சேஞ்ச்' (Nature Climate Change) இதழில் வெளியான ஆய்வின்படி, கடல் மட்ட உயர்வு மற்றும் தீவிரமடைந்து வரும் புயல் சீற்றங்களால், வளமாக இருந்த பசிபிக் தீவுகளின் விவசாய நிலங்கள் பயிரிட முடியாத நிலைக்கு மாறியுள்ளன. இதனால், தங்களின் உணவு இறையாண்மையையும் நிலத்துடனான பிணைப்பையும் இழந்து, உணவு இறக்குமதியைச் சார்ந்திருக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு அந்த மக்கள் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.
கால்கள் நனையாத அகில உலக 'தாதாக்கள்'
கடல் மட்டத்தை உயர்த்தும் வளிமண்டல கார்பன்-டை-ஆக்சைடை (CO₂) இந்தத் தீவு மக்கள் உருவாக்கவில்லை. வட அமெரிக்கா, ஐரோப்பா, சீனா போன்ற நாடுகள் புதைபடிவ எரிபொருட்களை (Fossil Fuels) அள்ளி இறைத்துத்தான் தங்களின் செழிப்பை உருவாக்கின. அந்த உள்கட்டமைப்பே இன்று கிரியாபதியைச் சுற்றியுள்ள பெருங்கடலை வெப்பமடையச் செய்து, கடல் மட்டத்தை உயர்த்துகிறது.
ஆனால், இந்த நாடுகள் தங்களால் பாதிக்கப்பட்ட நாடுகளுக்குப் போதுமான காலநிலை நிதியுதவியை (Climate Finance) வழங்கவோ அல்லது சட்டப்பூர்வ இழப்பீட்டுப் பொறுப்பை ஏற்கவோ முன்வருவதில்லை.
முப்பது ஆண்டுகளாக ஒரு குடும்பத்திற்கு உணவளித்த மூதாட்டியின் தாரோ தோட்டம் இன்று அழிந்துவிட்டது. அவர் எந்த உமிழ்வையும் ஏற்படுத்தாத நிலையிலும், அவரது முன்னோர்களின் கல்லறைகளை நாள்தோறும் இருமுறை கடல் அலைகள் வந்து தீண்டிச் செல்கின்றன.
நினைவிருக்கட்டும், கடல் மட்டம் தானாக உயர்வதில்லை!
அதற்குப் பொறுப்பானவர்களை நம்மால் அடையாளம் காண முடியும். குறிப்பிட்ட பெயர்களைக் கொண்ட நாடுகள், முகவரிகளைக் கொண்ட அரசாங்கங்கள் மற்றும் காலாண்டு வருவாய் அறிக்கைகளைக் கணக்கிடும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் தான் இதற்குக் காரணம். ஆனால், இவர்களில் யாருடைய கால்களும் இதுவரை நனையவில்லை. இந்த அகில உலக 'தாதாக்களை' தட்டிக்கேட்க ஐநா (UN) போன்ற சர்வதேச அமைப்புகளுக்கும் துணிச்சல் இருந்ததில்லை என்பதே கசப்பான உண்மை!

No comments:
Post a Comment