சீனி கார்த்திகேயன் பக்கங்கள்

Wednesday, 26 August 2026

மனிதத்திற்கு மரணமில்லை..



வில்முக்கு சில நாட்களாக சரியான தூக்கம் இல்லை . சாப்பிட பிடிக்கவில்லை. உண்மையில் சொல்வதானால் அவனுக்கு இங்கு இருக்க பிடிக்கவே இல்லை. 

 அவன் அமைதியாய் பள்ளியை ஆசிரியனாய் காலம் கழித்துக் கொண்டிருந்து, ராணுவ சேவையாக போருக்கு வந்தவன் . அமைதியாக கவிதை எழுதுவதும், புத்தம் புது மலர்களைப் போல இருக்கக் கூடிய குழந்தைகளுக்கு பாடம் நடத்துவதும் அவர்களுடைய விளையாட்டுகளை பார்த்து ரசிப்பதிலும் அதிக பிரியம் உள்ளவன். 


 நேற்று மாலை அவன் கண்ட நிகழ்ச்சிகள் அவனை மிகவும் சோர்வடைய வைத்துவிட்டது. இதுபோல பல நிகழ்ச்சிகளை அவன் சந்தித்துதான் இருக்கிறான். கேள்விப்பட்டும் இருக்கிறான்.


நேற்று மாலை அவன் படைமுகாமில் படுக்கையில் படுத்து ஓய்வு எடுத்துக் கொண்டிருந்தபோது , வெளியில் ஏதோ இரைச்சல் கேட்டது . மேலதிகாரியின் குரல் கேட்டதால் மெல்ல எழுந்து வெளியே சென்று பார்த்தான்.

 இரண்டு சிறுவர்கள் நடுநடுங்கியபடி நின்று கொண்டிருந்தார்கள். சென்ட்ரீ அந்த சிறுவர்கள் இருவரும் பதுங்கியபடியே இவர்களது முகாமில் இருந்து சுவரோரமாக பதுங்கியபடியே வெளியே சென்றதை பார்த்ததாகவும், கைப்பற்றாக பிடித்ததாகவும் கூறினான். 

மேலதிகாரி சிறுவர்களை சோதனை செய்த போது இரண்டு ரொட்டி பாக்கெட்டுகள் அவர்கள் பையில் இருந்தது. சிறுவர்கள் பார்க்க பரிதாபமாக இருந்தார்கள். அம்மாவும் தங்கையும் பசியாய் இருப்பதாக அழுதார்கள். எப்படி கிடைத்தது என்று கேட்டதற்கு பதில் சொல்லாமல் நின்றார்கள் . ஒருவேளை திருடியிருக்கலாம் அல்லது யாராவது அனுதாபப்பட்டு கூட கொடுத்திருக்கலாம் .அவர்கள் திருடியதற்காக அச்சிறுவர்களை சுட்டுக் கொல்லச் சொல்லி மேல் அதிகாரி உத்தரவிட்ட போது, சென்ட்ரீ யோசித்தவாரே சுட்டான் . இரு குழந்தைகளும் பரிதாபமாக கதறியப்படியே இறந்தனர் .

 வில்முக்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது . ஜெர்மனியில் இருந்து நாமல்லவா போலந்துக்குள் வந்து அவர்களுக்கு உணவில்லாமல் திருடிவிட்டு அவர்களை சுட்டுக் கொள்கிறோமே என்று பதைத்தான். 

 .

உணவு திருடியதற்காகக் குழந்தைகள் சுட்டுக் கொல்லப்படுவதையும், நள்ளிரவில் அப்பாவி மக்கள் இழுத்துச் செல்லப்படுவதையும் அவன் தொடர்ந்து பார்த்தான். அவனைச் சுற்றியிருந்த பெரும்பாலான வீரர்கள் அந்தக் கொடுமையைக் கண்டு உணர்ச்சியற்றுப் போனார்கள், ஆனால் அவனோ தன் இதயம் கல்லாக மாறுவதை அனுமதிக்க மறுத்தான்.


தன்னுடைய எல்லாவற்றையும், ஏன் உயிரையும் கூட இழக்கச் செய்யும் ஒரு அமைதியான முடிவை அவன் எடுத்தான். அந்தத் தீய அமைப்பை உள்ளிருந்தே எதிர்த்துப் போராட அவன் தீர்மானித்தான்.


அவனுடைய பெயர் வில்ம் ஹோசென்ஃபெல்ட். ஒரு அமைதியான ஜெர்மானிய கிராமத்தைச் சேர்ந்த முன்னாள் பள்ளி ஆசிரியரான அவன், தன் நாட்டிற்கு மரியாதையுடன் சேவை செய்யும் எதிர்பார்ப்புடன் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட வார்சாவிற்கு வந்திருந்தான். ஆனால், அதற்குப் பதிலாக, அவன் தன்னைச் சுற்றிலும் பயங்கரமான அட்டூழியங்களைக் கண்டான்.


வில்ம் ஒரு வெர்மாஹ்ட் அதிகாரியாக இருந்தான், ஆனால் ஒரு சீருடை தன் ஆன்மாவை வரையறுக்க அவன் அனுமதிக்க மறுத்தான்.


ஒரு கொடூரமான போர் இயந்திரத்தின் மற்றொரு பகுதியாக மாறுவதற்குப் பதிலாக, அப்பாவி மக்களைப் பாதுகாக்கத் தன் பதவியை ஒரு கேடயமாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினான்.


மூடிய கதவுகளுக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் பட்டினியால் வாடும் குடும்பங்களுக்கு ரகசியமாக ரொட்டியும், சூப்பையும் கொடுத்து அவன் சிறிய அளவில் தொடங்கினான். விரைவில், அவனது அமைதியான கிளர்ச்சி ஒரு அபாயகரமான தினசரிப் பணியாக வளர்ந்தது.


 அவன் வேண்டுமென்றே கைது வாரண்டுகளைத் தொலைத்தான், போலியான வேலை அனுமதிகளுக்கு ஒப்புதல் அளித்தான், மேலும் இருண்ட சந்துகளின் வழியே பதுங்கிச் சென்று கதவுகளைத் தட்டி, குடும்பத்தினரிடம் கிசுகிசுத்தான்,


"உங்கள் பொருட்களை விரைவாக எடுத்துக்கொண்டு ஒளிந்து கொள்ளுங்கள், இன்றிரவு ஒரு திடீர்த் தாக்குதல் வரப்போகிறது."


அவன் போலந்து மற்றும் யூத அகதிகளை இராணுவ சேமிப்புக் கிடங்குகளில் மறைத்து வைத்து, அவர்களுக்குப் போலிப் பெயர்களில் வேலை கொடுத்தான். காணாமல் போன பொருட்கள் அல்லது விசித்திரமான ஆவணங்கள் குறித்து சக அதிகாரிகள் கேள்வி கேட்டபோது, ​​வில்ம் அமைதியாக இருந்து, தனது இரகசிய நடவடிக்கையை மறைத்து வைப்பதற்காகப் பல சாக்குப்போக்குகளைக் கூறினான்.


அவன் எதிரியின் உடையை அணிந்திருந்தாலும், ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மீட்பராகச் செயல்படத் தன் உயிரையே பணயம் வைத்தான்.


அவனுடைய மிகவும் மறக்க முடியாத கருணையின் தருணம் 1944 நவம்பரில் நிகழ்ந்தது. பல மாதக் கடுமையான சண்டைக்குப் பிறகு வார்சா நகரம் சாம்பலும் இடிபாடுகளும் நிறைந்ததாக இருந்தது.


இடிபாடுபட்ட, காலியான ஒரு கட்டிடத்தை ஆய்வு செய்தபோது, ​​இருண்ட பரணில் ஒளிந்திருந்த, பட்டினியால் வாடிய ஒரு போலந்து-யூத மனிதனை வில்ம் கண்டுபிடித்தான்.


அந்த மனிதன் பயங்கரமாக மெலிந்து, அழுக்காக, பயத்தில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தான். வில்ம் அவனை உற்றுப் பார்த்து, "நீ யார்? இங்கே என்ன செய்கிறாய்?" என்று கேட்டான். அந்த மனிதனால் சரியாகப் பேச முடியவில்லை, ஆனாலும் அவன் மெதுவாக, "நான் ஒரு பியானோ கலைஞர்" என்று பதிலளித்தான்.


அவன் பெயர் வ்லாடிஸ்லாவ் ஸ்பில்மேன்; தன் குடும்பம் முழுவதையும் இழந்த ஒரு திறமையான இசைக்கலைஞன்.


வில்ம் தன் ஆயுதத்தை எடுக்கவில்லை, காவலர்களையும் அழைக்கவில்லை. மாறாக, புழுதிக்கும் இடிபாடுகளுக்கும் மத்தியில் இருந்த ஒரு பழைய, சிதைந்த பியானோ அருகே அந்த மனிதனை அழைத்துச் சென்றான். வில்ம் அந்த இசைக்கலைஞனைப் பார்த்து மென்மையாக, "ஏதாவது வாசி" என்றான்.


ஸ்பில்மேன் உறைந்துபோன, அழுக்கான விரல்களுடன் அமர்ந்து, சோபினின் ஒரு அழகான இசைத்துண்டை வாசிக்கத் தொடங்கினான்.


அந்த மெல்லிய இசைக்குறிப்புகள் உடைந்த சுவர்களின் வழியே மிதந்து, குளிரான குளிர்காலக் காற்றில் கலந்தன. அந்த ஒரு கணத்தில், போரின் வெறுப்பு முற்றிலுமாக மறைந்து போனது.


அவர்கள் இனி ஒரு அதிகாரியும் ஒரு தப்பியோடியவனும் அல்ல, மாறாக இசையின் சக்தியால் ஒன்றுசேர்க்கப்பட்ட இரண்டு மனிதர்கள்.


அந்தச் சந்திப்பிற்குப் பிறகு பல வாரங்களாக, வில்ம் ஸ்பில்மேன் ஒளிந்திருந்த இடத்திற்கு இரகசியமாகச் சென்று வந்தான். அவர் அவனுக்கு ரொட்டித் துண்டுகள், ஜாம், சுத்தமான தண்ணீர் ஆகியவற்றைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தார், மேலும் போர் முடிவடைந்ததைப் பற்றிய தொடர்ச்சியான தகவல்களையும் அளித்து வந்தார்.


கடைசியாகப் புறப்படுவதற்கு முன்பு, உறைபனி இரவுகளில் ஸ்பில்மேனை கதகதப்பாக வைத்திருக்க, வில்ம் தனது கனமான இராணுவக் கோட்டை அவனிடம் கொடுத்து,


"கடுமையாக இருக்க இதை அணிந்துகொள், ஆனால் யாரும் உன்னைப் பார்க்காதபடி கவனமாக இரு" என்று கூறினார். வில்மின் துணிச்சலான கவனிப்பால், ஸ்பில்மேன் விடுதலை அடையும் வரை உயிர் பிழைத்தான்.


ஆயினும், வரலாறு துயரமான முறையில் நியாயமற்றதாக இருக்கக்கூடும்.

 ஜெர்மனியின் கொடூரமான தாக்குதலில் ஒரு கோடிக்கு மேல் தங்கள் மக்களை பறிகொடுத்த சோவியத் வீரர்கள் தங்கள் நாட்டை விடுவித்து ஜெர்மனியின் ஆக்கிரமிப்பு ஆக்கிரமிப்புக்கு உள்ளான பல பகுதிகளை விடுவித்துக் கொண்டு வந்தார்கள் அவ்வாறு விடுவித்து நகரத்திற்குள் அணிவகுத்துச் சென்றபோது, ​​வில்ம் அணிந்திருந்த சாம்பல் நிற ஜெர்மானிய சீருடையை மட்டுமே அவர்கள் கண்டனர். அவன் பிடிக்கப்பட்டு ஒரு கடுமையான சிறை முகாமுக்கு அனுப்பப்பட்டான். 


. என்ன நடந்தது என்பதை ஸ்பில்மேன் அறிந்தபோது, ​​தன்னைக் காப்பாற்றிய அதிகாரியைத் தேடுவதில் பல ஆண்டுகளைச் செலவிட்டான்.


அதிகாரிகளிடம் சாட்சியமளிக்க அவன் கடுமையாக முயன்றான், கேட்பவர்கள் யாரிடமும், "அவர் ஒரு நல்ல மனிதர்! அவர் என் உயிரையும் பலரின் உயிரையும் காப்பாற்றினார்!" என்று கூறினான்.


ஆனால் அனைத்து முயற்சிகளும் பயனளிக்கவில்லை. பிடிபட்ட ஜெர்மனி வீரர்களில் யார் நல்லவர் யார் கொடூரமாக நடந்து கொள்ள கொண்டார்கள் என்றெல்லாம் அவ்வளவு எளிதில் பிரித்து பார்த்து விட முடியாது. ஏனென்றால் ஜெர்மானி நடந்து கொண்ட விதம் அவ்வளவு மோசமானது. கைப்பற்றிய நாடுகளில் அங்குள்ள மக்களையும் சோவியத் வீரர்கள் உள்ளிட்ட எதிர்நாட்டு வீரர்களையும் யூதர்களையும் வதை முகாம்களில் கொடூரமாக சித்ரவதை செய்து கொலை செய்தார்கள். துரதிர்ஷ்டவசமாக வில்ம் ஹோசென்ஃபெல்ட் 1952-ல் சோவியத் சிறையில் இறந்தார்.


வில்மின் வீரத்தின் உண்மையான வீச்சை உலகம் அறிந்துகொள்ள பல தசாப்தங்கள் ஆனது. போருக்குப் பிறகு உயிர் பிழைத்தவர்கள் தங்கள் நினைவுகளைப் பகிர்ந்து கொண்டபோது, ​​ஒரு குறிப்பிடத்தக்க கதை வெளிப்பட்டது.


எல்லா நம்பிக்கையும் இழந்ததாகத் தோன்றியபோது, ​​தங்களுக்கு உணவு, போலி ஆவணங்கள் மற்றும் தங்குமிடம் வழங்கிய ஒரு அன்பான ஜெர்மானிய அதிகாரியைப் பற்றி டஜன் கணக்கான ஆண்களும் பெண்களும் பேசினர்.


இறுதியாக, 2009-ல், யாட் வாஷெம், வில்ம் ஹோசென்ஃபெல்டை 'தேசங்களிடையே நீதியுள்ளவர்' என்று மரணத்திற்குப் பின் அங்கீகரித்தது. அவரது போர்க்கால நாட்குறிப்பு பின்னர் வெளியிடப்பட்டது, அது அவரது இருண்ட நாட்களுக்கு வழிகாட்டிய எளிய நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தியது:


"என்னால் முடிந்தபோது நான் உதவினேன் என்று கடவுளின் முன் நின்று சொல்ல விரும்புகிறேன்."

போர் போர் தான் எவ்வளவு கொடுமையானது. சிலரது பேராசைக்காக பலரை  நூற்றுக்கணக்கானவரை, லட்சக்கணக்கானவரை ஏன் கோடிக்கணக்கானவரை கூட கொன்று குவித்துக் கொண்டிருக்கிறது இன்றும்கூட.... ஆனாலும் மனிதத்தை நேசிக்கக் கூடியவர்களும் எந்த முகாம்களில் இருந்தாலும் மனித தன்மையோடு தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அதற்கு விலையாக தங்கள் உயிரையே கொடுத்திருக்கிறார்கள் முகம் தெரியாதவர்களாக கூட...

(நடந்த சம்பவத்தை ஒட்டி எழுதப்பட்ட உண்மை கதை இது. "தி பியானிஸ்ட்" என்பது 2002 ஆம் ஆண்டு வெளியான ஒரு காவிய வாழ்க்கை வரலாற்று நாடகத் திரைப்படமாகும்.  இது போலந்து-யூத பியானோ கலைஞர், இசையமைப்பாளர் மற்றும் ஹோலோகாஸ்ட் பேரழிவிலிருந்து தப்பியவரான விளாடிஸ்லாவ் ஸ்பில்மேனின் சுயசரிதை புத்தகமான தி பியானிஸ்ட் 1946 ஐ அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்தத் திரைப்படம் பிரான்ஸ், ஐக்கிய இராச்சியம், ஜெர்மனி மற்றும் போலந்து ஆகிய நாடுகளின் கூட்டுத் தயாரிப்பாகும்.அதில் யானோ கலைஞரை காப்பாற்றிய வில்ம் ஹோசென்ஃபெல்ட் பற்றிய கதை) 


 

1 comment:

  1. அந்த கால போர் எவ்வளவு கொடுமையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தி உள்ளது என்பதை அந்த பசியால் வாடிய சிறுவர்களின் உயிர் பறிபோனது மூலம் உணர்கிறேன்.. மிகவும் கொடுமை 😭

    ReplyDelete

அறியாமையின் ஆபத்து

அறியாமையின் ஆபத்து: முட்டாள்களை அடையாளம் காண்பதும், விலகி நிற்பதும் ஏன் அவசியம்? " முட்டாள்களோடும் தற்குறிகளோடும் ஒருபோதும் விவாதத்தில்...