உலகியல் தத்துவங்களில் மிக உயர்ந்ததாக கருதப்படுவது "மாற்றம் ஒன்றே மாறாதது"
ஒவ்வொரு நொடியும், ஒவ்வொரு நிமிடமும், ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு ஆண்டும் மாற்றம் நிகழ்ந்து கொண்டே இருக்கும்.
சமூக பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு ஏற்ப சிந்தனை ஓட்டங்கள் வாழ்வியலில் இருந்து கொண்டே தான் இருக்கும்.
ஆனாலும் மத தத்துவங்கள் மாற்றங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவை என்று யாராவது கதையளந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள்.
நம் நாட்டில் கடைப்பிடிப்பதாக சொல்லப்படும் சனாதன தர்மம் அல்லது "நிலையான தத்துவஞானம் நம்பிக்கை" என்பதே பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக இந்து வாழ்வியல் முறை குறித்துவந்த பெயராகும்.
சனாதனம் என்பது வெறும் மதம் அல்ல; அது ஒரு பரந்த வாழ்வியல் மரபாகும். “சனாதன தர்மம்” அதில் ஒரு குறிப்பிட்டதாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால் அந்த சனாதன தர்மம் சொல்லி வந்த கோட்பாடுகளில் பலவற்றை உதிர்த்துவிட்டு காலத்துக்கு ஏற்றவாறு தங்களை மாற்றிக் கொள்கிறார்கள் சனாதனவாதிகள்.
இரு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு வரை அந்த சனாதன தர்மம் கூறிய குழந்தை திருமணம், சதி என்னும் உடன்கட்டை ஏறுதல் போன்றவை தூக்கி எறியப்பட்டு விட்டன. வாழ்நாள் முழுவதும் வீட்டிற்குள்ளே அடங்கி கிடக்கும் விதவைகள் இன்று மறு திருமணம் செய்து கொள்வது என்பது ஓரளவு நடைமுறையில் வந்து விட்டது.
இந்த மாற்றங்கள் எதுவும் ஒரு நொடியில் தானே ஏற்பட்டுவிடவில்லை. மிக நெடிய போராட்டங்களுக்குப் பிறகுதான் இம்மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன.
சதி என்னும் உடன்கட்டை ஏறும் வழக்கம் தூக்கி எறியப்பட்டது அவ்வளவு எளிதில் அல்ல. நீண்ட காலமாக பல மகான்களும், சமூக சீர்திருத்த வாதிகளும் குழந்தை திருமணம், உடன்கட்டை ஏறுதல் போன்ற தீய, பிற்போக்குத்தனமான வழக்கங்களுக்கெதிராக குரலெழுப்பி வந்தனர்.
1829-ல், இந்தியாவில் ஒரு அமைதியான புரட்சி மலர்ந்தது. துப்பாக்கிகளாலோ அல்லது தடுப்புகளாலோ அல்ல, மாறாக ஒரே கையெழுத்தால் என்று சொல்லப்பட்டாலும், வலிமையான அரசு அதிகாரத்தின் பெயரால் அறிவிக்கப்பட்டது. அதை எதிர்த்து நிற்கும் துணிவும், நேர்மையும் இல்லாததால் சனாதனவாதிகள் பதுங்கினர்.
பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் கவர்னர் ஜெனரலான லார்ட் வில்லியம் பென்டிங்க், இந்து விதவைகளை அவர்களின் கணவர்களின் ஈமச்சடங்கு சிதையில் எரித்துக்கொள்ளும் சபதமான சதி எனும் பழங்கால வழக்கத்தை ஒழிக்கும் ஒழுங்குமுறை XVII-ல் கையெழுத்திட்டார்.
பல நூற்றாண்டுகளாக இது இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் சில பகுதிகளில் நீடித்தது. பெரும்பாலும் சிறுமியாக இருக்கும் ஒரு விதவை, மயக்க மருந்து கொடுக்கப்பட்டதோ அல்லது கட்டாயப்படுத்தப்பட்டதோ, மரக்கட்டையில் கட்டப்பட்டு, பூசாரிகள் மந்திரங்களை ஓத, மக்கள் கூட்டம் பார்க்க, தீயில் விழுங்கப்படுவாள்.
வெளிநாட்டிலிருந்து வந்த சுற்றுலாப்பயணிகள் அந்த அலறல்களைப் பற்றி எழுதினார்கள். ராம்மோகன் ராய் போன்ற இந்திய சீர்திருத்தவாதிகள் தலையிடக் கோரினர். இப்போது, இறுதியாக, அந்தத் தடை வந்துவிட்டது.
இந்த ஆணை சில வகுப்புவாத இந்தியத் தலைவர்களிடையே சீற்றத்தைத் தூண்டியது; அவர்கள், வழக்கம் புனிதமானது, தங்களின் நாகரிகத்தின் சடங்குகளில் தலையிட வெளியாட்களுக்கு உரிமை இல்லை என்றும் வலியுறுத்தினர். பிரிட்டிஷ் ஜெனரல் சார்லஸ் ஜேம்ஸ் நேப்பியரை இந்து பூசாரிகள் எதிர்கொண்டு, அவரது அதிகார வரம்பில் அந்தப் பழக்கத்தைத் தொடர உரிமை கோரியது, இந்தியாவில் ஒரு பிரிட்டிஷ் அதிகாரியால் இதுவரை கூறப்பட்டதிலேயே மிகவும் சமரசமற்ற பதிலை அவர் அளித்தார். அவர் அவர்களின் வாதங்களைப் பொறுமையாகக் கேட்டார், பின்னர் பதிலளித்தார்.
"அப்படியே ஆகட்டும்.தடையணையை செல்லும்"
பூசாரிகள் பின்வாங்கினார்கள். சிதை எதுவும் மூடப்படவில்லை. நேப்பியரின் வார்த்தைகள் கலாச்சார சாக்குப்போக்குகளின் மூடுபனியை ஊடுருவிச் சென்றன, மேலும் காலம் காலமாக கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வரும் மரபு கோருகிறது என்பதற்காக மட்டும் அறநெறி தலைவணங்காது என்பதனை உறுதி செய்தன.
அனைத்துக் கலாச்சாரங்களையும் அவற்றின் சொந்த வரையறைகளின்படி புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும், தீர்ப்பு வழங்குவது ஆணவம் என்றும், ஒரு நாகரிகம் மற்றொன்றை ஒருபோதும் விமர்சிக்கக் கூடாது என்றும் கூறுவது இன்று ஒரு நாகரிகமாகிவிட்டது.
ஆனால் சதி என்பது ஒரு நடனமோ, ஒரு திருவிழாவோ, அல்லது ஒரு வட்டார மொழியோ அல்ல, மாறாக அது ஒரு மனிதனை உயிருடன் எரிப்பதாகும்.அக்கிரமமான படுகொலையாகும். மேலும் நமது காலத்திலும், அதே “கலாச்சாரம்” என்ற பாதுகாப்புப் போர்வையில் போர்த்தப்பட்ட, அதே அளவு கொடூரமான நடைமுறைகள் உள்ளன.
ஆப்பிரிக்கா மற்றும் மத்திய கிழக்கின் சில பகுதிகளில் இளம் சிறுமிகளின் பிறப்புறுப்புகளை வலுக்கட்டாயமாக வெட்டுதல், தலிபான்கள் ஆப்கானியப் பெண்களைக் கொடூரமாகச் சிறைபிடித்தல், தெற்காசியா மற்றும் லெவண்டில் "கௌரவக் கொலைகள்" என்று அழைக்கப்படுபவர், கிராமப்புற யேமன் மற்றும் வடக்கு நைஜீரியாவில் குழந்தை மணப்பெண்கள்.
இவை பழமையான பழக்கவழக்கங்கள் அல்ல. அவை தற்காப்பற்றவர்கள் என கருதப்பட்ட பெண்ணின் மீது ஏற்படுத்தப்பட்ட காயங்கள். பாரம்பரியம் என வேதமிடும் ஆதிக்கச் செயல்கள். மிகச் சில நவீனக் குரல்களே உரக்கச் சொல்லத் துணியும் ஒன்றை நேப்பியர் புரிந்துகொண்டார். கலாச்சாரங்களுக்கான மரியாதை என்பது காட்டுமிராண்டித்தனத்திற்கு அடிபணிவதைக் கோருவதில்லை.
சதி மீதான பிரிட்டிஷ் தடை எல்லாத் தீக்குளிப்புகளையும் ஒழிக்கவில்லை. ஆனால் அது ஒரு திருப்புமுனையைக் குறித்தது. எல்லா அரசாங்கங்களையும் போலவே குறைபாடுள்ள ஒரு அரசாங்கம், ஒரு கோடு வரைந்து, இனிமேலும் வேண்டாம் என்று சொன்ன ஒரு தருணம் அது. ஒருவேளை, இதுவே நாம் முன்னோக்கி கொண்டு செல்ல வேண்டிய பாடமாக இருக்கலாம். நாகரிகங்களின் அழகையும் பன்முகத்தன்மையையும் போற்றுங்கள், ஆம், ஆனால் கலாச்சாரத்தின் மீதான மதிப்பு, நலிவடைந்தோரைப் பாதுகாக்கும் கடமையை ஒருபோதும் நசுக்கிவிடாதீர்கள். மரபுக்கும் ஒரு தனிநபரின் வாழ்க்கைக்கும் இடையேயான போராட்டத்தில், நாகரிகம் அது தேர்ந்தெடுக்கும் பக்கத்தையே சார்ந்து நிற்கிறது அல்லது வீழ்கிறது.
இது ஒரு உதாரணம் மட்டுமே.... துடைத்தெறியப்பட வேண்டிய பல பிற்போக்குத்தனங்களில் சனாதனத்தின் பெயரால் இன்றும் நீடித்துக் கொண்டிருக்கும் சாதிய வன்முறைகள்...
முற்றுப்பெறவில்லை முன்னேற்றத்திற்கான பயணம்....

No comments:
Post a Comment