இந்த சூழ்நிலையில், சில கலவரக்காரர்கள் முஸ்லிம்களை கோயில்களை அழிக்கத் தூண்டினர். மக்கள் அவற்றை இடிக்கத் திரண்டபோது, ஒரு இளைஞன் கூட்டத்தின் முன் நின்று, தனது சட்டப் பையில் இருந்து ஒரு துப்பாக்கியை எடுத்து, "நீங்கள் ஒரு கோயிலைத் தாக்கப் போவதில்லை, இந்தியாவைத் தாக்கப் போகிறீர்கள். உங்கள் எதிரிகள் இந்துக்கள் அல்ல. நீங்கள் உங்களையும் அனைத்து முஸ்லிம்களையும் காட்டிக் கொடுக்கிறீர்கள். ஏழை மற்றும் அப்பாவி முஸ்லிம்களை நீங்கள் தவறாக வழிநடத்துகிறீர்கள்.
கலவரக்காரர்களில் யாரும் முன்வரவில்லை, கூட்டம் கலைந்து சென்றது. அந்த இளைஞன் வேறு யாருமல்ல, ஷாஜகான்பூரைச் சேர்ந்த அஷ்பகுல்லா கான், அவர் இந்த நாட்டின் சுதந்திரத்திற்காக இறக்கவும் தயாராக இருந்தார்.
அஷ்பகுல்லா கான் அக்டோபர் 22, 1900 அன்று ஷாஜகான்பூரில் பிறந்தார். அவரது தந்தை காவல் துறையில் இருந்தார். ஆனால் அஷ்பகுல்லா கான் விரைவில் அனாதையனார். அவரது தாயார் செய்தித்தாள்களைப் படிப்பதில் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். முதல் உலகப் போர் தொடங்கி பிரிட்டிஷ் மற்றும் துருக்கியப் படைகள் மோதியபோது, இந்தியாவில் உள்ள ஒவ்வொரு முஸ்லிமும் துருக்கியர் பிரிட்டிஷாரை தோற்கடிக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார், ஆனால் அதற்கு நேர்மாறானது தான் நடந்தது.
அஷ்பக் தனது தாயின் நம்பிக்கையின் மீதான இந்த ஆர்வத்தை தனது தாயிடமிருந்து பெற்றார். அதனால்தான், கிலாபத் இயக்கத்திற்கு முன்பு, அஷ்பக் காபூலுக்குச் செல்ல விரும்பினார், ஆனால் தாயார் வற்புறுத்தலுக்கு பிறகு அவர் செல்வதை கைவிட்டார்.
அஷ்பக் கவிதைகளை மிகவும் விரும்பினார், மேலும் வார்சி மற்றும் ஹஸ்ரத் ஆகியவற்றை புனைப்பெயர்களாகப் பயன்படுத்தினார். இந்தக் கவிதை அஷ்பக்கை புரட்சியாளர் பிஸ்மிலுக்கு நெருக்கமாகக் கொண்டு வந்ததாகக் கூறப்பட்டது, ஆனால் கோயில் சம்பவம் பிஸ்மில் மீது ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
இந்துஸ்தான் குடியரசுக் கட்சி சங்கத்தின் குறிக்கோள் நாட்டின் சுதந்திரம். காந்திஜி தனது இயக்கத்தைத் திரும்பப் பெற்ற பிறகு, துப்பாக்கிகளைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் சுதந்திரத்தை அடைய சங்கம் முடிவு செய்தது. அவர்களுக்கு துப்பாக்கிகளுக்கு பணம் தேவைப்பட்டது.இதற்கு எந்த இந்திய நில உரிமையாளரையோ அல்லது பிரபுவையோ கொள்ளையடிக்க வேண்டாம் என்றும் அவர்கள் தீர்மானித்தார்கள்.
ஜெர்மனியிலிருந்து துப்பாக்கிகள் இறக்குமதி செய்யப்பட்டன, பணம் தேவைப்பட்டது. பிரிட்டிஷ் பொருட்களைக் கொள்ளையடிக்க முடிவு செய்யப்பட்டது. ஆனால் அஷ்பக் இதற்கு ஆதரவாக இல்லை. அது சீக்கிரம் ஆங்கிலேயர்களிடம் அம்பலப்படுத்தி விடும் என்று எண்ணினார். இருப்பினும், மற்ற தோழர்கள் மறுத்துவிட்டனர். இருப்பினும், ரயிலில் இருந்து அரசாங்க கருவூலத்தைக் கொள்ளையடிப்பது குறித்து ஒருமித்த கருத்து எட்டப்பட்டபோது, அஷ்பக் அதில் இணைந்தார்.
ககோரியிலிருந்து வந்த ரயில் லக்னோவை அடைவதற்கு முன்பே கொள்ளையடிக்கப்பட்டது, ஆனால் அஷ்பக் பயந்தது தான் நடந்தது. சிலரைத் தவிர மற்ற அனைவரையும் போலீசார் கைது செய்தனர். அஷ்பக் விழிப்புடன் இருந்து, போலீசார் கிராமத்தை அடைவதற்குள் வெளியேறினார். அஷ்பக் டால்டோங்கஞ்சிற்குச் சென்றார். அங்கு, அவர் மாறுவேடமிட்டு ஒரு பொறியியல் நிறுவனத்தில் வேலை செய்யத் தொடங்கினார். அவர் தனது மற்ற தோழர்களுடன் தொடர்பை இழந்தார். அஷ்பக் டால்டோங்கஞ்சில் சுமார் ஒரு வருடம் தங்கினார்.
அவருக்கு கவிதை பிடிக்கும், எனவே அவர் ஹசரிபாக் மற்றும் பலாமுவில் நடைபெற்ற முஷைராக்களில் தொடர்ந்து கலந்து கொண்டார். ஒரு வருடம் கழித்து, சலித்துப்போய், நாட்டை விட்டு வெளியேறி ஆயுதங்களைப் பெற ஆப்கானிஸ்தானுக்குச் செல்ல முடிவு செய்தார்.
அஷ்பக் டெல்லிக்குச் சென்று, பொறியியல் படிக்கும் சாக்கில், நாட்டை விட்டு வெளியேற ஏற்பாடுகளைச் செய்யத் தொடங்கினார்.
அஷ்பக் தனது பள்ளி நண்பரை அங்கு சந்தித்தார் . அஷ்பக்கின் தலைக்கு இரண்டாயிரம் ரூபாய் பரிசுத் தொகை அறிவிக்கப்பட்டது. அந்த உயிர் நண்பர்?! அவரைக் காட்டிக் கொடுத்தார், அஷ்பக் பிடிபட்டார். அஷ்பக்கின் சுயமரியாதை அவரது பள்ளி நண்பரின் பெயரை உலகிற்கு வெளிப்படுத்த ஒருபோதும் அனுமதிக்கவில்லை, எனவே அஷ்பக்கைப் பற்றி தகவல் அளித்த நபரின் பெயர் என்னவென்று இன்று வரை மக்களுக்குத் தெரியவில்லை.
அஷ்பக்கை தனது குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ளச் சிறைச்சாலையின் நான்கு சுவர்களுக்குள் பெரும் சித்திரவதைக்கு உட்படுத்தப்பட்டார், ஆனால் பிரிட்டிஷ் காவல்துறை தோல்வியடைந்தது. எப்படியிருந்தாலும், வழக்கு விசாரணை முடிந்தது. பிஸ்மிலுக்கு ஏற்கனவே மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. காலம் கடந்த, நீதிமன்றம் அஷ்பக்கிற்கும் மரண தண்டனை விதித்தது. 1927 டிசம்பர் 19 அன்று, அஷ்பக் தூக்கிலிடப்பட்டார்.
அஷ்பக்கின் தூக்கு தண்டனைதான் மௌலானா ஆசாத் தனது செய்தித்தாளான ஹிலாலில் "மரண வாசலில் மனிதநேயம்" என்ற தலைப்பில் ஒரு கட்டுரையை எழுதத் தூண்டியது, அதில் அவர் மைக்கு பதிலாக தனது சொந்த இரத்தத்தைப் பயன்படுத்தியிருக்கலாம். பத்தாயிரத்திற்கும் மேற்பட்டோர் அஷ்பக்கின் இறுதிச் சடங்கில் கலந்து கொண்டனர்.
அஷ்பக்கின் கவிதைகளிலிருந்து இரண்டு ஜோடி வைர வரிகள்:
" என் துயரத்தின் கதையை நான் யாரிடம் சொல்ல வேண்டும்?
நம் சொந்த மக்களே நம்மை வேதனைப்படுத்துகிறார்கள்.
எப்போதும், காலையிலும் மாலையிலும், அவர்கள் நம் இதயங்களில் அடக்குமுறையின் கத்திகளை வீசுகிறார்கள்.
எந்த ஆங்கிலமோ, ரஷ்ய மொழியோ, எந்த ஜெர்மன் மொழியோ, எந்த துருக்கிய மொழியோ, எந்த இந்திய மொழியோ அழிக்கப் போவதில்லை, அது இன்று நம்மை அழித்து வருகிறது".
நாட்டிற்காக தன்னைத் தியாகம் செய்த அஷ்பக்கின் பெயரில் அவரது நாட்டில் எதுவும் இல்லை அஷ்பக்குல்லா கானின் பெயரில் இந்த நாட்டில் எந்த ஆராய்ச்சி நிறுவனமும் இல்லை. ஆராய்ச்சி நிறுவனங்களை விட்டுவிடுங்கள், சாலை, பூங்கா, பாலம், ஆறு, எதுவும் இல்லை.
சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அஷ்பக்கின் பெயரில் முதல் தபால் தலை வெளியிடப்பட்டது. இப்போது, கிட்டத்தட்ட என்பது ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. இந்த நாட்டின் அரசாங்கம் அஷ்பக்கை நினைவில் வைத்து அவருக்கு எப்போது நீதி வழங்கும் என்று தெரியவில்லை. மக்களாவது நினைவு வைத்துக் கொள்வோம்.
சும்மா வந்துவிடவில்லை சுதந்திரம்.. இவர் போன்று பெயர் தெரிந்தும், தெரியாமலும், போராடி உயிர் நீத்த, தியாகங்கள் செய்த ஏராளமான சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்களால் தான் நமக்கு சுதந்திரம் கிடைத்தது. வெல்க சுதந்திரம்!!

No comments:
Post a Comment