அவர்கள் அழிக்க முயன்ற முகம் — ஆனால் ஒருபோதும் முடியவில்லை.
அவரது பெயர் ஆரோன் லோவி.
போலந்தின் அமைதியான நகரமான சாட்டோரைச் சேர்ந்த ஒரு யூத வணிகர்.
அவருக்கு வயது 62 — ஒரு நிறைவான வாழ்க்கையை வாழ்வதற்குப் போதுமான வயது, அதே சமயம் அமைதியைக் கனவு காணும் அளவுக்கு இளமையானவர்.
ஒரு கணவர்,ஒரு அண்டை வீட்டுக்காரர்.,ஒரு காலத்தில் யாருக்கோ முக்கியமானவர் என இருந்த ஒரு சாதாரண மனிதர்.
ஆனால், மார்ச் 5, 1942 அன்று, அவரது பெயர் மறைந்து 26406 என்ற எண்ணாக மாறியது, அவரது கதை ஆஷ்விட்சால் விழுந்தது.
முகாமின் நுழைவாயிலில் அவரைப் புகைப்படம் இது தான். அதை இன்றும் காணலாம்... அந்தக் காயங்கள், குழிவிழுந்த கண்கள், அமைதியான அவநம்பிக்கை.
அவரை ஒன்றுமில்லாதவராக ஆக்குவதற்காக, அவரது வரிக்கோடு போட்ட சீருடையில் சின்னங்கள் குத்தப்பட்டிருந்தன:
அவரது நம்பிக்கைக்காக ஒரு மஞ்சள் நட்சத்திரம்,
அவரது எதிர்ப்புக்காக ஒரு சிவப்பு முக்கோணம்.
ஏனெனில், சிலருக்கு, வாழ்வதே ஒரு எதிர்ப்பாக இருந்தது.
அவர் சிறைபிடிக்கப்பட்டு மார்ச் 5 முதல் மார்ச் 10 வரை. ஐந்து நாட்கள் மட்டுமே வாழ்ந்தார்.
அவரைப் பற்றிய பதிவு இல்லை. கல்லறை இல்லை. பிரியாவிடை இல்லை.மனிதனாக வாழ்ந்து மடிந்த அடையாளம் எதுவும் இல்லை.
பயங்கரத்தின் ஆவணங்களிலிருந்து அழிக்கப்பட்ட லட்சக்கணக்கான பதிவுகளிலிருந்து மற்றுமொரு பெயர்.
ஆனாலும்... அவன் முகம் மட்டும் நிலைத்திருக்கிறது.
அவனைக் கைது செய்தவர்களை விடவும் நீண்ட காலம் நிலைத்திருக்கும் ஒரு புகைப்படம்.
வெறுப்பை விட நினைவு வலிமையானது என்பதற்கான ஓர் மௌனச் சான்று.
ஒவ்வொரு முறையும் நாம் ஆரோன் லோவியைப் பார்க்கும்போது, அவனை அழிக்க முயன்ற அந்த பாசிச இயந்திரம் மீண்டும் தோன்றுகிறது.
ஏனெனில், நினைவுகூர்தல் என்பது கூட ஒரு எதிர்ப்பு தானே.
ஒரே ஒரு புகைப்படம். ஒரே ஒரு பெயர். உலகம் கிட்டத்தட்ட என்றென்றைக்குமாக இழந்த ஒரு கதை. ஆஷ்விட்ஸ் வதைமுகாமிற்குள் ஆரோன் லோவிக்கு நேர்ந்தது உங்களை மௌனமாக்கிவிடும். இந்த பயங்கரத்தை சனநாயக, மனிதாபிமான உணர்வுகள் கொண்ட உலகமே எதிர்த்தது. கண்ணீர் வடித்து. எதிர்த்துப் பராடியது. ஆனால் அந்த கொடுமைகளு காளான யூத இனம் சீயோனிசத்தின் பெயரால் பாலஸ்தீனமக்களை வேட்டையாடுவது காலத்தின் கொடூரமே!!!

No comments:
Post a Comment