சீனி கார்த்திகேயன் பக்கங்கள்

Saturday, 22 August 2026

ஆணென்ன பெண்ணென்ன..

 

சாரா ஏழ்மையான குடும்பத்தைச் சேர்ந்த சராசரி பெண். சிறு வயதில் அன்புக்கு ஏங்குபவள். ஆறு சகோதரிகளுடன் கடைசியாக பிறந்தவள். சகோதரர் யாரும் இல்லை. இவளை திருமண கோலத்தில் பார்க்காமலேயே பெற்றோர் போய்விட்டனர். சாரா அவனைத் திருமணம் செய்தபோது அவளுக்கு இருபத்தொரு வயது.இளமையாக, நம்பிக்கையுடன், அன்பினால் ஒரு திருமணத்தை எதிலிருந்தும் மீட்டு எடுக்க முடியும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தாள். அவனோ வயதில் மூத்தவன், அமைதியானவன், ஆனால் நிதானமாகச் செயல்படுபவன். அவனது அந்த நிதானம் சாராவுக்கு ஆறுதலளித்தது. சாராவுக்கு, அவன் நிலையான, நிரந்தர துணைவனாக, தோன்றினான்

ஆரம்பத்தில், வாழ்க்கை மென்மையாகச் சென்றது ஆடம்பரம் இல்லாத ஆனால் அமைதியான, அன்பான வாழ்க்கையாக காலம் நகர்ந்தது. 

 அவள் கர்ப்பமான சேதி அறிந்ததும் அவனது அன்பு அதிகமானது. ஆனாலும் ஏதோ ஒன்று மாறியது. அவன் அதை ஒருபோதும் பேசவில்லை, ஆனால் அவனது மௌனங்களிலும், அவன் மறைக்க முயற்சிக்காத எதிர்பார்ப்புகளிலும் அவள் அதை உணர்ந்தாள். அவனுக்கு ஒரு மகன் வேண்டும். அவனது பெயரைத் தாங்க ஒருவன். அவனது பெருமையைப் பிரதிபலிக்கும் ஒருவன். அவனும் சகோதரிகளுடன் மட்டுமே பிறந்த வன். சகோதரர் கள் யாரும் இல்லை. 

சாரா அது ஒரு பொருட்டல்ல என்று நம்பினாள். ஒரு குழந்தை ஒரு வரம். அன்பே போதுமானது.

அவர்களின் முதல் மகள், எலிசபெத், ஒரு பிரகாசமான காலைப்பொழுதில் பிறந்தாள்.சாரா மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தாள். 

அவளது கணவனோ அப்படி இல்லை. அவனது கண்களில் நீடித்த புன்னகையோ, பெருமிதமோ இல்லை. குழந்தையை என்ன செய்வதென்று தெரியாதது போல, அவன் அதைத் தர்மசங்கடமாகப் பிடித்திருந்தான். 

"ஆணாயிருந்தாளென்ன பெண்ணாயிருந்தாளென்ன நம் குழந்தை தானே"

அவள் பேசியபோது அவன் மௌனம் காத்தான். 

அவன் சோர்வாக இருக்கிறான் என்றும், மிகுந்த மன அழுத்தத்தில் இருக்கிறான் என்றும் சாரா தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டாள். காலம் அவனை மென்மையாக்கும் என்று நம்பினாள். 

ஆனால் அது நடக்கவில்லை.

சில ஆண்டுகளுக்கு பிறகு திட்டமிட்டதை விட சீக்கிரமாகவே சாரா மீண்டும் கர்ப்பமானாள். தங்களுக்குள் விரிசல் விட்டது போல் உணர்ந்ததை இந்தக் குழந்தை சரிசெய்யும் என்று அவள் பிரார்த்தித்தாள். அப்படி நினைத்ததற்காக அவள் தன்னைத்தானே வெறுத்தார். ஆனால் அவள் ஒரு ஆண் குழந்தையை எதிர்பார்த்தாள். அவள் ஒரு ஆண் குழந்தையை விரும்பியதால் அல்ல, மாறாக தன் கணவன் திரும்பி வர வேண்டும் என்பதற்காக ஆவளோடிருந்தாள். 

அவர்களின் இரண்டாவது மகள், அண்ணா, அமைதியாகப் பிறந்தாள்.

இந்த முறை, அவன் தன் ஏமாற்றத்தை மறைக்க மெனக்கெடவில்லை.

"உன்னால் எனக்கு ஒரு மகனைக் கூட கொடுக்க முடியவில்லை" என்று ஒரு நாள் இரவு, அவன் குரலில் வெறுப்புடன்  கூறினான்.

 "இது இன்னும் எவ்வளவு காலம் தொடரும் என்று நினைக்கிறாய்?"

சாரா திகைத்துப்போய் அவனை உற்றுப் பார்த்தாள். உறங்கிக்கொண்டிருந்த தன் அழகு மகள்களைப் பார்த்தாள். 

அவளுக்குள் ஏதோ ஒன்று இறுகுவதை உணர்ந்தாள். அதற்கு பதிலாக, அவள் தன் அன்பை அவர்கள் மீது பொழிந்தாள். அவர்களின் மதிப்பை அவனால் பார்க்க முடியாவிட்டாலும், அவர்கள் அதை ஒருபோதும் சந்தேகிக்காதபடி அவள் பார்த்துக்கொள்வாள்.

குழந்தைகளின் குதூகலம் நிறைந்த கூச்சல்களுக்கிடையேயும் வீடு அமைதியாயும், வெறுமையாகவும் தோன்றியது. அவன் அருகில் இருக்கும்போதும் கூட, விலகிச் செல்லத் தொடங்கினான். பாசத்திற்குப் பதிலாக மௌனம் வந்தது. அன்பு நிபந்தனைக்குட்பட்டதாக மாறியது.

மூன்றாவது கர்ப்பம் அவளை கிட்டத்தட்ட உடைத்துவிட்டது. அவள் உடல் சோர்வடைந்திருந்தது. தவிர்க்க முடியாதது என்று தோன்றிய ஒன்றிற்காக அவள் இதயம் ஏற்கனவே துக்கமடைந்திருந்தது. தந்தை இல்லாதிருப்பதை விட, தொலைவில் இருக்கும் ஒரு தந்தையே மேல் என்று நம்பி, அவள் தன் மகள்களுக்காக அங்கேயே தங்கியிருந்தாள்.

பிறகு மூன்றாவதும் மகள் பிறந்தாள்.

அன்றிரவு, அவன் குழந்தையை ஏறெடுத்துக்கூடப் பார்க்கவில்லை.

"என்னால் இதை இனி சகுத்துக்கொள்ள முடியாது" என்று அவன் அந்த இருளைப் பார்த்துச் சொன்னான். 

"நீ என்னை ஏமாற்றிவிட்டாய். எனக்கு ஒரு மகன் வேண்டும் என்று விரும்பினேன். நீ எனக்கு எதையும் கொடுக்கவில்லை."

சில வாரங்களுக்குள் அவன் சென்றுவிட்டான்.எங்கோ வீட்டையும் குழந்தைகளையும் நேசம் நிறைந்த மனைவியையும் விட்டு விட்டு சென்று விட்டான். 

குழந்தைகளுக்கு எந்த விளக்கமும் இல்லை. எந்த வருத்தமும் இல்லை. ஏனென்றால் ஏற்கனவே அவன் இருந்தும் இல்லாது தானே இருந்தான். 

தங்கள் தந்தை எங்கே சென்றார் என்று அந்தப் பெண்கள் கேட்டார்கள். அவர் வேலையாக இருக்கிறார் என்று சாரா சொன்னாள். வெளியூரில் இருக்கிறார். பெண் குழந்தைகளாக பிறந்ததால் அவர்கள் கைவிடப்பட்டார்கள் என்ற உண்மையை மட்டும் அவளால் சொல்ல முடியவில்லை.

அதற்குப் பதிலாக, அவள் வேறு ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்.அவள் அன்பைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்.

சாரா அமைதியாக சிந்தித்தாள். உலகெங்கும் எல்லா ஆண்களும் இதே மாதிரி தான் சிந்திக்கிறார்கள். ஆண் குழந்தையோ பெண் குழந்தையோ பிறப்பதற்கு அவர்கள் மட்டுமே காரணம் என்பதை மட்டும் அவர்கள் உணர்வது இல்லை. 

ஒவ்வொரு நாளும், அவள் தன் மகள்களிடம் அவர்கள் போதுமானவர்கள் என்றும், அவர்கள் வலிமையானவர்கள் என்றும் சொன்னாள். மதிப்பு மற்றவர்களின் ஏமாற்றத்தைச் சார்ந்திருக்கவில்லை. 

கோடைக்கால மாலைகளில், அவர்கள் திண்ணையில் அமர்ந்து வானம் இருள்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். பிறரின் அங்கீகாரத்தை விட, தைரியத்தால் தங்கள் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்ட, சகித்துக்கொண்ட பெண்களின் கதைகளை சாரா அவர்களிடம் சொன்னாள்.

அவளை நம்பியே அந்தப் பெண்கள் வளர்ந்தனர்.

காலம், இரக்கமற்ற மற்றும் நேர்மையான முறையிலேயே ஆனால் சோதனை மிக்கதாகவே கழிந்தது. 

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, சாரா தன் முன்னாள் கணவர் மறுமணம் செய்துகொண்டதைக் கேள்விப்பட்டாள். 

  அவர் விரும்பிய மகனைப் பெற்றார்.ஆனால் அவர் கற்பனை செய்த வாழ்க்கை அவருக்கு ஒருபோதும் அமைதியைத் தரவில்லை.

அவர் துரத்திய மரபு வெறுமையாகத் தோன்றியது.

இதற்கிடையில், அவர் விட்டுச்சென்ற மகள்கள் செழித்து வளர்ந்தனர்.

அவர்கள் தன்னம்பிக்கை கொண்ட பெண்களாக ஆனார்கள். தொழில் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்டார்கள். குடும்பங்களை வளர்த்தார்கள். தயக்கமின்றி அன்பு காட்டினார்கள். அவர்கள் தங்கள் மதிப்பை ஒருபோதும் கேட்கவில்லை. ஏனென்றால், அவர்களின் தாய் அவர்களுக்கு அதைவிடச் சிறந்ததைக் கற்றுக் கொடுத்திருந்தார்.

சாரா ஒரு திருமணத்தை இழந்திருந்தாள்.ஆனால் அவள் ஒரு மரபை, பெருமையைப் பெற்றிருந்தாள்.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவள் இறந்தபோது, ​​அவளுடைய மகள்கள் அவளைச் சூழ்ந்துகொண்டு, ஒரு காலத்தில் அவர்களைப் பிணைத்திருந்த கைகளைப் பிடித்திருந்தனர். பெண்கள் தாழ்ந்தவர்கள் என்ற பொய்யை ஒருபோதும் நம்பாத ஒரு பெண்ணைப் பற்றி அவர்கள் அவளது பிள்ளைகளிடம் சொன்னார்கள்.

 மேலும் அவர்கள் அவளது உண்மையை முன்னெடுத்துச் சென்றனர்:

உங்கள் மதிப்பு மற்றவர்களின் எதிர்பார்ப்புகளால் வரையறுக்கப்படுவதில்லை.

உங்கள் தகுதி மற்றொருவரின் ஏமாற்றத்தால் அளவிடப்படுவதில்லை.

சில நேரங்களில், மிகப்பெரிய வெற்றி என்பது பழிவாங்குதல் அல்ல.

நீங்கள் அதற்குத் தகுதியற்றவர் என்று ஒருவர் உங்களை நம்பவைக்க முயன்றபோது, ​​ஒரு அழகான வாழ்க்கையை வாழ்வதே அது.

அவர்கள் மகள்கள் என்பதால் அவன் பிரிந்து சென்றான். இறுதியில், வாழ்க்கை அவனுக்காகப் பதிலளித்தது.

அவன் அந்தக் காரணத்தை ஒருபோதும் சத்தமாகச் சொல்லவில்லை.

ஆனால் இறுதியில் எல்லோரும் அதைப் புரிந்துகொண்டார்கள்.

அவன் பெயரைச்சொல்லவில்லை. ஏனெனில் சொல்லாமல் சென்றவனின் பேரைச்சொல்லுவானேன். 


(உண்மைச் சம்பவத்தை ஒட்டி எழுதப்பட்ட கதை இது, இது போன்ற ஏராளமான நிகழ்வுகள் உலகில் உண்டு) 

No comments:

Post a Comment

அறியாமையின் ஆபத்து

அறியாமையின் ஆபத்து: முட்டாள்களை அடையாளம் காண்பதும், விலகி நிற்பதும் ஏன் அவசியம்? " முட்டாள்களோடும் தற்குறிகளோடும் ஒருபோதும் விவாதத்தில்...