சீனி கார்த்திகேயன் பக்கங்கள்

Thursday, 13 August 2026

நாட்டாமை தீர்ப்பு?!

 நம்ம ஊரு நாட்டாமை மட்டுமில்ல, உலகம் பூரா எல்லா பைத்தியக்காரன்களும் ஒரே மாதிரியாத்தான் அந்த காலத்தில் தீர்ப்பு சொல்லி இருக்காங்க. ஒரு பொண்ணை ஒருத்தன் கெடுத்துட்டான்னா, கெடுத்துவனுக்கே அந்த பெண்ணை கட்டி வச்சுட்டா எல்லாம் சரியா போயிடும் அப்படீன்னு கிறுக்குத்தனமா பேசியிருக்கானுங்க. ஒருவேளை அந்த பொண்ணுக்கோ அல்லது கெடுத்தவனுக்கோ ஏற்கனவே கல்யாணம் இருந்தால் காலித்தனத்துக்கு எப்படி தீர்ப்பு சொல்லி இருப்பாங்க... இது நம்ம ஊரு நிகழ்ச்சி இல்ல, இத்தாலியில் நடந்தது.... 

 அப்போது அவளுக்கு 17 வயது தான். 

எட்டு நாட்களாக அவள்பலவந்தமாக  சிறைபிடிக்கப்பட்டிருந்தாள். அடிக்கப்பட்டாள். துன்புறுத்தப்பட்டாள். மீண்டும் மீண்டும் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டாள். அச்சுறுத்தப்பட்டு அடிபணிய வைக்கப்பட்டாள்.

காவல்துறை அவளை மீட்டபோது, கெடுத்த பிலிப்போ அச்சுறுத்தலாக கெடுக்கப்பட்ட பிரான்கோவிடம் வைத்த  கோரிக்கை    ஒன்றுதான். "என்னைத் திருமணம் செய்துகொள், எல்லாம் மன்னிக்கப்படும். அவமானம் மறைந்துவிடும். கௌரவம் மீட்கப்படும்." 

ஏனென்றால், 1965-ஆம் ஆண்டு இத்தாலியில், அப்படித்தான் எல்லாம் நடந்தது.

இத்தாலிய தண்டனைச் சட்டத்தின் 544-வது பிரிவின் கீழ், ஒரு பாலியல் வன்கொடுமையாளன், தான் பாலியல் வன்கொடுமை செய்த பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டால், தண்டனையிலிருந்து முழுமையாகத் தப்பித்துவிடலாம். அது "மேட்ரிமோனியோ ரிபரேட்டோர்"—அதாவது பரிகாரத் திருமணம்—என்று அழைக்கப்பட்டது.

அதன் தர்க்கரீதியான நியாயமானது பிரபுத்துவகாலமான  இடைக்காலத்தைச் சார்ந்தது. ஒரு பெண்ணின் கௌரவம் பாலியல் வன்கொடுமையால் அழிக்கப்பட்டது என்றால் அதை "மீட்டெடுப்பதற்கான" ஒரே வழி, அவளைக் கெடுத்தவனைத் திருமணம் செய்துகொள்வதுதான். அவளது கன்னித்தன்மை, அவளது நற்பெயர், அவளது குடும்பப் பெயர் அனைத்துமே அவளைத் துன்புறுத்தியவனைத் திருமணம் செய்துகொள்ள அவள் சம்மதித்தால் மட்டும் போதும் காப்பாற்றிவிடலாம்.

ஆயிரக்கணக்கான இத்தாலியப் பெண்கள் இந்தத் திருமணங்களுக்குள் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டிருந்தனர். அவர்களில் பெரும்பாலானோருக்கு வேறு வழியில்லை. குடும்பங்கள் அவர்களை வற்புறுத்தின. சமூகங்கள் அதைக் கோரின. சட்டம் அதை ஊக்குவித்தது.

மறுத்தால், சமூகத்திலிருந்து ஒதுக்கப்பட்டவளாகி விடுவாள். சீரழிந்த பெண்ணாக. திருமணம் செய்ய முடியாதவளாக. என்றென்றும் அவமானப்படுபவளாக.வாழவேண்டியது தான். 

ஆகவே, எட்டு நாட்கள் சிறைவாசத்திற்குப் பிறகு காவல்துறை இறுதியாக பிரான்காவை மீட்டபோது, ​​பெண்கள் எப்போதும் செய்வதையே அவளும் செய்வாள் என்று அனைவரும் கருதினார்கள்.

திருமணத்திற்குச் சம்மதிப்பாள். தன் மானத்தைக் காப்பாற்றிக்கொள்வாள். அமைதியாக அடுத்த கட்டத்திற்குச் செல்வாள்.என எல்லோரும் கருதினார்கள். 

ஆனால் பிரான்கா, இத்தாலியில் இதற்கு முன் எந்தப் பெண்ணும் பகிரங்கமாகச் செய்யாத ஒன்றைச் செய்தாள்.துணிச்சலுடன் சுயமரியாதையை காப்பாற்றிக்கொள்ள போராட முடிவு செய்தாள். 

அவள் 'இல்லை, முடியாது ' என்றாள்.

மௌனத்திற்கு, அவமானத்திற்கு, தன்னை வன்புணர்ந்தவனைக் காப்பாற்றுவதற்கு, தன் மானத்தை அழித்தவனுடன் தன்னைச் சங்கிலியால் பிணைத்துக்கொள்வதன் மூலம் அதை மீட்டெடுக்க முடியும் என்ற வக்கிரமான தர்க்கத்திற்கு பதிலடியாக முடியாது என்றாள்.

அவளுடைய எதிர்ப்பு சமூகத்தில் ஒரு பெரும் புயலைக் கிளப்பியது.

அவளுடைய சமூகம் அவளுக்கு எதிராகத் திரும்பியது. தலைமுறை தலைமுறையாக அவளுடைய குடும்பத்தை அறிந்திருந்த அண்டை வீட்டார் அவர்களுடன் பேசுவதை நிறுத்தினார்கள். அதற்குப் பழிவாங்கலாக, தீயணைப்புக்காரர்கள் அவர்களின் திராட்சைத் தோட்டங்களையும் ஆலிவ் தோப்புகளையும் எரித்து, அவர்களின் வாழ்வாதாரத்தை அழித்தனர்.

பிரான்காவின் தந்தை, பெர்னார்டோ வியோலா, அவளை பிலிப்போவை திருமணம் செய்யும்படி கட்டாயப்படுத்தியிருக்கலாம். அது எளிதாக இருந்திருக்கும். பாதுகாப்பானதாக இருந்திருக்கும். எதிர்பார்க்கப்பட்டதாகவும் இருந்திருக்கும்.

அதற்குப் பதிலாக, அவர் தன் மகளுக்குத் துணையாக நின்று, அவள் வழக்குத் தொடர எடுத்த முடிவை ஆதரித்தார்.

1966-ல், பிரான்கா வியோலா, பிலிப்போ மெலோடியாவை நீதிமன்றத்தில் ஆஜர்படுத்தி வழக்கு விசாரணைக்குட்படுத்தினாள். அந்த வழக்கு விசாரணை இத்தாலியையே உலுக்கியது.

அவன் தனக்குச் செய்ததைப் பற்றி அவள் பகிரங்கமாக சாட்சியம் அளித்தாள். பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளானவர்கள் மௌனமாக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்ட ஒரு கலாச்சாரத்தில், அவள் தன் உண்மையை பகிரங்க நீதிமன்றத்தில் பேசினாள்.

அந்த வழக்கு விசாரணை நாடு தழுவிய பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. செய்தித்தாள்கள் ஒவ்வொரு விவரத்தையும் வெளியிட்டன. பாலியல் வன்கொடுமை செய்தவன் திருமணம் செய்துகொள்ளத் தயாராக இருந்தால், பாலியல் வன்கொடுமையை சட்டப்பூர்வமாக்கும் ஒரு சட்டத்தை இத்தாலி எதிர்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உள்ளானது.

பிலிப்போ மெலோடியா குற்றவாளி என நிரூபிக்கப்பட்டு, 11 ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டார் (பின்னர் மேல்முறையீட்டில் 10 ஆண்டுகளாகக் குறைக்கப்பட்டது).

"பரிகாரத் திருமணத்தை" பகிரங்கமாக நிராகரித்து, தன்னை வன்கொடுமை செய்தவன் மீது வெற்றிகரமாக வழக்குத் தொடர்ந்த இத்தாலிய வரலாற்றின் முதல் பெண்மணி பிரான்கா ஆனார்.

இந்தத் தீர்ப்பு இத்தாலி முழுவதும் மற்றும் அதற்கு அப்பாலும் அதிர்ச்சி அலைகளை ஏற்படுத்தியது. சர்வதேச ஊடகங்கள் இந்தச் செய்தியை வெளியிட்டன. போப் ஆறாம் பால் மற்றும் இத்தாலிய ஜனாதிபதி கியூசெப்பே சரகாட் கூட பிரான்காவின் தைரியத்தைப் பகிரங்கமாகப் பாராட்டினர்.

ஆனால் பிரான்கா ஒருபோதும் புகழை விரும்பவில்லை. அவர் நீதியை விரும்பினார். மேலும், ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததை மற்ற பெண்கள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதில்லை என்பதை அவர்கள் அறிய வேண்டும் என்றும் அவர் விரும்பினார்.

இருப்பினும், உலகளாவிய கவனம் இருந்தபோதிலும், சட்டப்பிரிவு 544 சட்டமாகவே நீடித்தது.

பிரான்காவின் நிலைப்பாட்டால் ஓரளவு உத்வேகம் பெற்ற பெண்ணியச் செயல்பாடுகளுக்கு மேலும் 15 ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டன. அதன் பின்னரே, 1981-ல் இத்தாலி இறுதியாகக் கற்பழிப்பாளர்களுக்கான "திருமண விலக்கை" ரத்து செய்தது.

பதினைந்து ஆண்டுகள். அதாவது, பிரான்காவின் துணிச்சலான மறுப்பிற்குப் பிறகு ஒரு தசாப்தத்திற்கும் மேலாக, இத்தாலியக் கற்பழிப்பாளர்கள் தங்கள் பாதிக்கப்பட்டவர்களைத் திருமணம் செய்துகொள்வதன் மூலம் நீதியிலிருந்து தப்பிக்க முடிந்தது.

ஆனால் பிரான்காவின் இந்த எதிர்ப்புச் செயல் ஏற்கெனவே வரலாற்றை மாற்றி எழுதியிருந்தது. உடைக்க முடியாததாகத் தோன்றிய ஒரு அமைப்பை, "இல்லை" என்று சொல்லும் ஒருவரால் உடைக்க முடியும் என்பதை அவர் நிரூபித்திருந்தார்.

 1968-ல், அவள் கடத்தப்பட்ட மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, எல்லாவற்றிலும் அவளுக்குத் துணையாக நின்ற அவளுடைய சிறுவயது நண்பனான கியூசெப்பே ரூசியை பிரான்கா மணந்தாள்.

அவன் அவளை மனதளவில் பாதிக்கப்பட்டவளாகப் பார்க்கவில்லை. தன்மானத்தை மீட்டெடுக்க வேண்டிய ஒரு பலியாள் என்று அவன் அவளைப் பார்க்கவில்லை. அநீதி தன்னை வரையறுக்க அனுமதிக்க மறுத்த, அசைக்க முடியாத வலிமை கொண்ட ஒரு பெண்ணாகவே அவன் அவளைப் பார்த்தான்.

ஒரு காலத்தில் அவளை ஒதுக்கிய அதே சிசிலிய சமூகத்தில், வெளிச்சத்திற்கு அப்பால், அவர்கள் ஒன்றாக ஒரு வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொண்டனர்.

இன்று, பிரான்கா வியோலாவுக்கு 70 வயது. பல தசாப்தங்களாக விரும்பத்தகாத கவனத்திற்கு ஆளானதால், அவர் தனியுரிமையை விரும்பி, அரிதாகவே நேர்காணல்களை அளிக்கிறார்.

ஆனால் அவரது பெயர் எதிர்ப்பு, கண்ணியம், மற்றும் குடும்ப கௌரவத்தை மீட்டெடுப்பதற்கான கருவிகளே பெண்களின் உடல்கள் என்பதை ஏற்க மறுத்தல் ஆகியவற்றுக்கு ஒத்ததாகிவிட்டது.

அவரது கதை வெறும் இத்தாலிய வரலாறு மட்டுமல்ல. அநியாயச் சட்டங்கள், அவற்றுக்குக் கீழ்ப்படிய மறுக்கும் அளவுக்குத் துணிச்சல் கொண்ட ஒருவர் வரும் வரை அப்படியே நிலைத்திருக்கும் என்பதற்கான ஒரு நினைவூட்டல் அது.

பிரான்கா வியோலா அந்த முடிவை எடுத்தபோது அவளுக்கு 17 வயது. பதினேழு வயதில், மன அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாகி, கட்டாயத் திருமணத்தில் தன்னை மறைத்துவிட விரும்பிய ஒரு சமூகத்தை அவள் எதிர்கொண்டாள். இருந்தாலும் அவள் மறுத்துவிட்டாள்.

அவளுடைய அந்த மறுப்பு, சட்டமே மாற்றப்பட வேண்டிய நிலை வரும் வரை, பல தசாப்தங்களாக இத்தாலி முழுவதும் எதிரொலித்தது.

அவரது கதை இந்த உலகுக்குக் கற்பிப்பது இதுதான்.... 

வரலாறு முழுவதும் எத்தனை பெண்கள் வேறு வழியின்றி, தங்களை வன்புணர்ந்தவர்களையே திருமணம் செய்ய நிர்பந்திக்கப்பட்டனர்? மரியாதையைப் பெறுவதற்கான ஒரே வழி அடிபணிதல்தான் என்று எத்தனை பேரிடம் கூறப்பட்டது?

மேலும், இன்றும் எத்தனை பேர் இதன் பல்வேறு வடிவங்களை எதிர்கொள்கின்றனர்—துன்புறுத்துபவர்களைப் பாதுகாத்து, பாதிக்கப்பட்டவர்களைத் தண்டிக்கும், நீதி மற்றும் கண்ணியத்தை விட "கௌரவம்" மற்றும் "புகழுக்கு" முன்னுரிமை அளிக்கும் சட்டங்கள் மற்றும் பழக்கவழக்கங்கள்?

ஃபிரான்கா வியோலாவின் மறுப்பு என்பது வெறும் தனிப்பட்ட தைரியம் மட்டுமல்ல. அது பெண்களை மௌனமாக்குவதற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு அமைப்புக்கு எதிரான கிளர்ச்சியின் செயல்.

சட்டம் தன்னைக் காக்கும் என்று அவள் காத்திருக்கவில்லை. சட்டம் தன்னைக் கற்பழித்தவனுக்குச் சாதகமாக இருந்தபோதும் அவள் நீதியைக் கோரினாள்.

மெதுவாகவும், வேதனையுடனும், உலகம் செவிமடுத்தது.

பிரிவு 544 இறுதியாக 1981-ல் ரத்து செய்யப்பட்டது. ஆனால், அதுபோன்ற சட்டங்கள் உலகம் முழுவதும் இருந்தன—இன்னும் சில இருக்கின்றன. லத்தீன் அமெரிக்கா, மத்திய கிழக்கு மற்றும் வட ஆப்பிரிக்க நாடுகளில், பல பத்தாண்டுகால பெண்ணிய செயல்பாடுகளுக்குப் பிறகு, "உன்னைக் கற்பழித்தவனையே திருமணம் செய்துகொள்" என்ற சட்டங்கள் சமீபத்தில்தான் ரத்து செய்யப்பட்டுள்ளன.இந்தியாவில் கிராம பஞ்சாயத்து தீர்ப்புகள் இப்படித்தான் இருந்தது. 

 பிரான்கா வியோலாவின் 1965-ஆம் ஆண்டு மறுப்பு, சட்டப்பூர்வமான வன்முறையின் அந்த உலகளாவிய அமைப்பில் ஏற்பட்ட முதல் விரிசல்களில் ஒன்றாகும்.

தன்னை வன்புணர்ந்தவனைத் திருமணம் செய்துகொள்வதுதான் அவளுக்கு இருந்த ஒரே வழி என்று அவளிடம் கூறப்பட்டது.அவள் மறுத்துவிட்டாள்.

இறுதியில், விருப்பமின்றி, ஆனால் தவிர்க்க முடியாமல், இத்தாலி என்றென்றைக்குமாக மாறியது.

திருமணத்தால் அவளது கௌரவம் மீட்கப்படவில்லை. அது எதிர்ப்பால் மட்டுமே நிரூபிக்கப்பட்டது.

அவளது பெயரை நினைவில் கொள்ளுங்கள். ஒரு தனிநபரின் மறுப்பு என்ன செய்ய முடியும் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

ஏனென்றால், பிரான்கா வியோலா தன்னை மட்டும் காப்பாற்றிக்கொள்ளவில்லை. தனக்குப் பிறகு வந்த ஆயிரக்கணக்கான பெண்களைக் காப்பாற்றவும் அவள் உதவினாள்.

 தன்னை அமைதியாக்க வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு அமைப்புக்கு எதிராக 17 வயது சிறுமி ஒருவர் தனித்து நின்றார்… மேலும் அவரது தைரியம், தலைமுறைகளாக மறைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு அநீதியை அம்பலப்படுத்தியது. பிரான்கா வியோலா “வேண்டாம்” என்று சொன்ன அந்தத் தருணத்தில், அவர் தன்னை மட்டும் காப்பாற்றிக்கொள்ளவில்லை — எண்ணற்ற பெண்களின் எதிர்காலத்தையே மாற்றினார்.

சும்மா வந்துவிடவில்லை பெண் சுதந்திரம். அது தொடர் போராட்டத்தினால் விளைவு தான் கிடைத்தது. 

No comments:

Post a Comment

அறியாமையின் ஆபத்து

அறியாமையின் ஆபத்து: முட்டாள்களை அடையாளம் காண்பதும், விலகி நிற்பதும் ஏன் அவசியம்? " முட்டாள்களோடும் தற்குறிகளோடும் ஒருபோதும் விவாதத்தில்...