வானத்தை நோக்கி வெறுமையாக நிற்கிறது அந்த மரம்
பச்சையின் ஓர் நினைவாக,வளமாய் இருந்ததின் அடையாளமாய்மெல்லிய ஓசையாக நிற்கும் மரம்..
அமைதி என்பது எப்போதுமே வாழ்வின் இல்லாமை அல்ல;
அது ஒரு காத்திருப்பு, ஓர் இடத்தைத் தக்கவைத்தலின் அடையாளமே...
மரத்தின் எலும்புகள் வானில் வசிப்பவர்களுக்கு ஓர் இருப்பிடமாக,
பருவங்களின் சுழற்சியில் ஓர் மௌன அடையாளமாக .
ஒளியின் நாடாவான நீர் ஓய்வதில்லை.அது வளைந்து பாய்கிறது, நிலத்தின் மீது ஒரு வெள்ளிச் சிந்தனையாக,
ஒரு கரையை மற்றொன்றுடன் பிணைக்கிறது.
அது எல்லாவற்றையும் இணைக்கும் மென்மையான நீரோட்டம்,
அந்தப் பரந்த, விரிந்த அமைதியில் ஓர் மென்மையான துடிப்பு.
பொறுமையின் நிறமான காய்ந்த புல்,
ஒரு முடிவல்ல, மாறாக எடுக்கப்பட்ட ஓர் ஆழமான மூச்சு.
அது தன் இழைகளில் சூரியனின் வெப்பத்தைத் தாங்கி,
வரவிருக்கும் பசுமையைக் கனவு காண்கிறது.
எல்லாமே எஞ்சியிருப்பவற்றைப் பற்றிய ஒரு தியானம்.
ஒரு பழைய மரத்தில் பொதிந்திருக்கும் எளிய உண்மையைப் பற்றி,
நீரின் ஓர் அமைதியான வளைவைப் பற்றி,
தங்க வயல் ஒன்றைப் பற்றி.
அர்த்தம் இரைச்சலில் இல்லை,
மாறாக, பொருட்கள் இயல்பாக இருக்கும் அமைதியில் உள்ளது.
அந்த அசைவின்மையில் காணப்படும் அழகு,
நிலைத்து நிற்பவற்றில் உள்ள வலிமை.
No comments:
Post a Comment