சீனி கார்த்திகேயன் பக்கங்கள்

Wednesday, 2 September 2026

"மனித உயிரியல் பூங்காக்கள்":


( ஐரோப்பாவில் ஆப்பிரிக்கர்கள் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டபோது) 

 இந்தப் பூவுலகு மனிதனுக்காக மட்டும் படைக்கப்பட்டது கிடையாது. எல்லா உயிரினங்களும் வாழ்வதற்காக படைக்கப்பட்ட உயிர்க்கோளம் .எல்லா உயிரினங்களும் தங்கள் இயல்பின்படி வாழ்வதற்கு உரிமை உண்டு.. ஆனாலும் அந்த உரிமைகளை மதிக்காமல் பிற உயிர்களை வதைக்கும் கேவலமான உயிரினம் மனிதன் மட்டுமே . 

மற்ற உயிரினங்கள் தங்கள் தேவைக்காக மட்டும் தான் மற்ற உயிரினங்களை வேட்டையாடும். தங்கள் இனத்தையே வேட்டையாடும் வழக்கம் எந்த விலங்கிற்கும் கிடையாது .

அதேபோல எந்த உயிரினத்தையும் பிடித்து வந்து கூண்டுக்குள் அடைத்து மிருக காட்சிச்சாலை நடத்துவதற்கு மனிதருக்கு எந்த உரிமையும் கிடையாது .

அப்படி மிருகக்காட்சி சாலை நடத்தும் ஒரே உயிரினம் மனிதன் மட்டுமே. ஆனால் அதைவிட கேவலமானது தங்கள் மனித இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களையே பிடித்துக் கொண்டு வந்து மனித உயிரியல் பூங்காக்களை வைத்து பணம் சம்பாதித்த கேவலமான வேலையை மனிதர்கள் மட்டுமே செய்து வந்திருக்கிறார்கள்.

 அதிலும் குறிப்பாக நாகரிகத்தையும் மனித உரிமைகளையும் பேணி போற்றுவோர் என்று பெருமையாக பீத்திக் கொள்ளக்கூடிய ஐரோப்பியர்கள் மட்டுமே இந்த கேவலமான அயோக்கியத்தனமான வேலையை செய்திருக்கிறார்கள்...."

19 ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதிக்கும் இடையில், சில ஐரோப்பியக் கண்காட்சிகள் இன்று கற்பனை செய்யவே கடினமான ஒன்றைச் செய்தன. அவை ஆப்பிரிக்க ஆண்கள், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளை "அயல்நாட்டு" ஈர்ப்புகளாகப் பொதுக் காட்சிக்கு வைத்தன.

அவர்கள் விலங்குகள் அல்ல. அவர்கள் மனிதர்கள்—ஆனால் காலனித்துவ சமூகங்கள் அவர்களை பெரும்பாலும் விசித்திரப் பொருட்களாக, "பழங்குடி மக்களாக," அல்லது கற்பனையான ஐரோப்பிய மேன்மைக்கான சான்றுகளாக முன்வைத்தன.

இந்தக் காட்சிகள் பிற்காலத்தில் "மனித உயிரியல் பூங்காக்கள்" என்று அறியப்பட்டன. அக்காலத்தில், ஏற்பாட்டாளர்கள் இனவியல் கண்காட்சிகள், மானுடவியல் கண்காட்சிகள் அல்லது "பூர்வீகக் கிராமங்கள்" போன்ற சொற்களைப் பயன்படுத்தினர். இந்த வழக்கத்தில் பாதிக்கப்பட்டது ஆப்பிரிக்கர்கள் மட்டுமல்ல. அமெரிக்கா, ஆசியா, ஓசியானியா மற்றும் ஆர்க்டிக் பகுதிகளைச் சேர்ந்த பழங்குடி மக்களும் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டனர். ஆனால், மீண்டும் மீண்டும் குறிவைக்கப்பட்ட குழுக்களில் ஆப்பிரிக்கர்கள் அதிகம் அடங்குவர்.

🇫🇷 பாரிஸ்: ஆப்பிரிக்கர்கள் ஒரு பொதுக் காட்சிப்பொருளாக மாறினர்

(பாரிஸில் மனித விலங்கியல் பூங்கா, 1905) .

பாரிஸில் உள்ள ஜார்டின் டி அக்லிமடேஷன் ஒரு முக்கியமான உதாரணமாகும்.

 1877-ல் தொடங்கி, அந்தப் பூங்கா இனவியல் கண்காட்சிகளை ஏற்பாடு செய்தது. அவற்றில், ஆப்பிரிக்கர்கள் உட்பட தொலைதூரப் பகுதிகளைச் சேர்ந்த மக்கள் குழுக்கள், கட்டணம் செலுத்திய ஐரோப்பியப் பார்வையாளர்களுக்குக் காட்சிப்படுத்தப்பட்டன. 1877 முதல் சுமார் 30 இதுபோன்ற கண்காட்சிகளை ஏற்பாடு செய்து, 20-ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதி வரை தொடர்ந்ததாக அந்தப் பூங்காவே ஒப்புக்கொள்கிறது.

1877-ல் அங்கு காட்சிப்படுத்தப்பட்ட முதல் குழுக்களில் நுபியர்களின் ஒரு குழுவும் அடங்கும். இந்தக் காட்சிகள் பொழுதுபோக்காக சந்தைப்படுத்தப்பட்டன; மேலும் அவை போலி அறிவியல் மற்றும் இனப் படிநிலை குறித்த ஐரோப்பியக் கருத்துக்களின் மொழியில் பொதிந்திருந்தன.

தங்களை விட முற்றிலும் மாறுபட்டவர்கள் என்று கருதும்படி தங்களுக்குக் கற்பிக்கப்பட்ட மக்களை உற்றுப் பார்க்கவே பார்வையாளர்கள் வந்தனர்.

அதுதான் அதன் சரியான நோக்கமாக இருந்தது.

இந்தக் கண்காட்சிகள், காலனித்துவத்தை ஐரோப்பியர்கள் பார்க்கவும், நுகரவும், இயல்பாக்கவும் கூடிய ஒன்றாக மாற்ற உதவின.

 🇧🇪 பெல்ஜியம்: 1897 டெர்வுரன் கண்காட்சி

ஒருவேளை, ஆவணப்படுத்தப்பட்ட மிகத் தெளிவான எடுத்துக்காட்டுகளில் ஒன்று, 1897-ஆம் ஆண்டு பிரஸ்ஸல்ஸ் சர்வதேசக் கண்காட்சியின் போது, ​​பெல்ஜியத்தின் டெர்வுரன் நகரில் நிகழ்ந்தது.

தனது காங்கோ திட்டத்திற்கு அரசியல் மற்றும் நிதி ஆதரவு தேவைப்பட்ட நிலையில், மன்னர் இரண்டாம் லியோபோல்ட், தனது காலனித்துவ முயற்சியின் மதிப்பை பெல்ஜியர்களுக்கும் வருங்கால முதலீட்டாளர்களுக்கும் புரிய வைக்கும் நோக்கில், ஒரு காலனித்துவப் பிரிவை முன்னெடுத்தார்.

டெர்வுரனில் உள்ள பூங்காவில், ஏற்பாட்டாளர்கள் வேலியிடப்பட்ட “காங்கோலிய கிராமங்களை” உருவாக்கினர்.

கண்காட்சியின் ஒரு பகுதியாக, 267 காங்கோலிய ஆண்கள், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் பெல்ஜியத்திற்கு அழைத்து வரப்பட்டு அங்கு வாழும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர். அவர்களில், இசை நிகழ்ச்சிகள் மற்றும் அணிவகுப்புகளில் பங்கேற்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்த ஃபோர்ஸ் பப்ளிக் படையைச் சேர்ந்த 90 வீரர்களும் அடங்குவர்.

பார்வையாளர்கள் மீண்டும் உருவாக்கப்பட்ட கிராமங்களைச் சுற்றி நடந்து சென்று, உள்ளே இருக்கும் மக்களைக் கவனிக்க முடிந்தது.

கண்காட்சியின் போது, ​​காலனித்துவப் பகுதிக்கு பத்து லட்சத்திற்கும் அதிகமான பார்வையாளர்கள் வந்தனர்.


மிகவும் பரபரப்பாக இருந்த நேரத்தில், ஒரு நாளைக்கு 40,000 பார்வையாளர்கள் வரை கலந்துகொள்ள முடிந்தது.

ஆனால், இந்தக் கண்காட்சி ஒரு பேரழிவுகரமான மனித இழப்பை ஏற்படுத்தியது.

1897-ஆம் ஆண்டின் கோடைக்காலம் குளிராகவும் ஈரமாகவும் இருந்தது, மேலும் மோசமான சூழ்நிலைகளால் சாம்போ, எம்பெம்பா, நெம்பா, எக்கியா, ந்சாவ், கிதுக்வா மற்றும் மிபாங்கே பிரிவைச் சேர்ந்த பல காங்கோலியர்கள் நோய்வாய்ப்பட்டனர். கண்காட்சியின் போது ஏழு பேர் இறந்தனர். 

அவர்களின் மரணங்கள் பெல்ஜியத்தில் சர்ச்சையை ஏற்படுத்தின.

 இருப்பினும், அந்தக் கண்காட்சி அதன் அமைப்பாளர்களால் ஒரு வெற்றியாகவே கருதப்பட்டது.

அந்தக் காட்சியின் பின்னணியில் இருந்த கலக்கமூட்டும் நோக்கம் இது தான். 

இந்தக் கண்காட்சிகள் வெறும் பொழுதுபோக்குக்காக மட்டும் நடத்தப்படவில்லை.

அவை ஐரோப்பிய காலனித்துவம், இனப் படிநிலை மற்றும் போலி அறிவியல் சிந்தனை ஆகியவற்றின் மிகப் பெரிய அமைப்புக்குள் இயங்கிக்கொண்டிருந்தன.

ஐரோப்பிய காலனித்துவ சக்திகள் ஆப்பிரிக்கா முழுவதும் பிரதேசங்களைக் கைப்பற்றிச் சுரண்டிக்கொண்டிருந்த அதே வேளையில், ஆப்பிரிக்கர்களை ஐரோப்பியக் கட்டுப்பாடு தேவைப்படும் "பழமையான" மக்கள் என்று சித்தரித்தன.

கவனமாக உருவாக்கப்பட்ட "பூர்வீகக் கிராமங்களில்" ஆப்பிரிக்கர்களைக் காட்சிப்படுத்தியது, அந்தக் கருத்தை வலுப்படுத்த உதவியது.

"அவர்களைப் பாருங்கள். நாம் மிகவும் முன்னேறியவர்கள். எனவே, அவர்களை ஆளும் உரிமை நமக்கு உண்டு."என்பதுதான் அதன் சாராம்சமான செய்தி. 

அது ஒருவகை இனவெறிப்பிரச்சாரம்.

மேலும் அது வெற்றியும் பெற்றது.

மத்திய ஆப்பிரிக்காவுக்கான அரச அருங்காட்சியகம், இந்தக் கண்காட்சிகள் ஒரு கற்பனையான “நாகரிகப்படுத்தும்” நோக்கத்தில் நடத்தப்பட்டதாகவும், காலனித்துவப்படுத்தப்பட்ட மக்கள் மீது மேற்கத்திய மேலாதிக்கக் கருத்துக்களை வலுப்படுத்த உதவியதாகவும் விளக்குகிறது.

இது மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்ந்தது.

டெர்வுரென் ஒரு தனிப்பட்ட சம்பவம் அல்ல.

1885-ல் ஆண்ட்வெர்ப்பில், ஒரு காலனித்துவக் கண்காட்சியில், காங்கோ, சான்சிபார் மற்றும் போர்த்துகீசிய காலனிகளைச் சேர்ந்த 12 ஆப்பிரிக்கர்களைக் காட்சிப்படுத்தும் “நீக்ரோ கிராமம்” என்று அழைக்கப்படும் ஒன்று இடம்பெற்றிருந்தது.

1894-ல், ஆண்ட்வெர்ப்பில் நடந்த மற்றொரு கண்காட்சியில், 144 காங்கோ நாட்டினர் ஒரு “அயல்நாட்டு” அமைப்பில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டனர். அந்தக் கண்காட்சியின் போது எட்டு பேர் இறந்தனர்.

பிரான்ஸ், பிரிட்டன், ஜெர்மனி, சுவிட்சர்லாந்து, இத்தாலி, ஸ்பெயின், நெதர்லாந்து மற்றும் பிற இடங்களிலும் இதே போன்ற கண்காட்சிகள் நடந்தன. காட்சிப்படுத்தப்பட்ட ஒரே மக்கள் ஆப்பிரிக்கர்கள் அல்ல, ஆனால் ஐரோப்பியப் பேரரசின் விரிவாக்கம் உச்சத்தில் இருந்தபோது, ​​அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் இந்தக் காட்சிகளுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர்.

 மேலும், இந்தக் கதை 1800-களில் திடீரென முடிந்துவிடவில்லை.

மிகவும் கலக்கமூட்டும் உண்மைகளில் ஒன்று, காலனித்துவக் கண்காட்சிகள் 20-ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலும் நீடித்தன என்பதுதான்.

பிரஸ்ஸல்ஸில் நடந்த எக்ஸ்போ 58-ல், 600-க்கும் மேற்பட்ட காங்கோ நாட்டினர் பெல்ஜியத்திற்கு வந்தனர்; அவர்களில் சுமார் 120 பேர், கண்காட்சியின் "வெப்பமண்டலத் தோட்டங்கள்" பகுதியில் பகல் நேரத்தில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டனர்.

அவர்கள் பெற்ற இனவெறி மற்றும் அவமானகரமான நடத்தைகள், குறிப்பாக பெல்ஜியத்தில் உள்ள காங்கோ மாணவர்கள் மற்றும் அறிவுஜீவிகளிடமிருந்து புகார்களைத் தூண்டின. காங்கோ பங்கேற்பாளர்களில் சிலர், நிகழ்வு முடிவடைவதற்கு முன்பே கண்காட்சிக் கிராமத்தை விட்டு வெளியேறினர்.


(பெல்ஜியம், 1958-ல் மனித மிருகக்காட்சிசாலையில் ஒரு ஆப்பிரிக்கப் பெண்.) 

இது காங்கோ சுதந்திரம் அடைவதற்கு ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு 1958 வரை நடந்தது. 

இந்த வரலாறு ஏன் முக்கியமானது

மனிதக் கண்காட்சிகளின் வரலாறு சங்கடமானது, ஏனெனில் இனவெறி என்பது தனிப்பட்ட அவமானங்கள் அல்லது தப்பெண்ணங்கள் மூலம் மட்டும் வெளிப்படுத்தப்படவில்லை என்பதை இது நிரூபிக்கிறது.

அது அருங்காட்சியகங்கள், கண்காட்சிகள், பொழுதுபோக்கு, காலனித்துவப் பிரச்சாரம் மற்றும் மக்கள் கலாச்சாரம் ஆகியவற்றில் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்க முடியும்.

 மக்கள் பணம் செலுத்தி மற்றொரு மனிதரைப் பார்த்து, தாங்கள் காண்பது மனிதகுலத்தின் ஒரு தாழ்ந்த நிலையைக் குறிக்கிறது என்று தான் சொல்லப்படவேண்டும் .

மேலும், இலட்சக்கணக்கானோர் இதில் பங்கேற்றனர்.

இன்று, இந்த நிகழ்வை விவரிக்க "மனித உயிரியல் பூங்கா" என்ற சொல் பயன்படுத்தப்படுகிறது, இருப்பினும் கண்காட்சிகளை நடத்தியவர்கள் அக்காலத்தில் பொதுவாக அந்தச் சரியான சொல்லைப் பயன்படுத்தவில்லை. வரலாற்று நிறுவனங்கள் "இனவியல்" அல்லது "மானுடவியல்" கண்காட்சிகள் போன்ற சொற்களைப் பயன்படுத்தின.



(20.3.1916 அன்று மிருகக்காட்சிசாலையில் வைத்து மனிதாபிமானமற்ற முறையில் நடத்தப்பட்ட ஆப்பிரிக்கப் பழங்குடியினரான ஓட்டா பெங்கா தற்கொலை செய்துகொண்டார்.

1904 ஆம் ஆண்டில், அவர் காங்கோவிலிருந்து கடத்தப்பட்டு, அமெரிக்காவிற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டு, பிராங்க்ஸ் மிருகக்காட்சிசாலையில் குரங்குகளுடன் காட்சிப்படுத்தப்பட்டார்.) 

அந்த வேறுபாடு முக்கியமானது, ஏனெனில் துல்லியமான வரலாறு, கடந்த காலத்தை அதிர்ச்சியூட்டும் வகையில் மிகைப்படுத்தக் கூடாது.

ஆவணப்படுத்தப்பட்ட உண்மைகளே ஏற்கெனவே போதுமான அளவு அதிர்ச்சியூட்டுகின்றன.

கண்காட்சிக்கு வைக்கப்பட்ட மக்களுக்குப் பெயர்கள், குடும்பங்கள், கலாச்சாரங்கள், மொழிகள், லட்சியங்கள் மற்றும் சொந்த வாழ்க்கை இருந்தது.


(இது 1905-ல் நியூயார்க்கின் கோனி தீவில் இருந்த ஒரு மனித மிருகக்காட்சிசாலை. வெள்ளையின அமெரிக்கர்கள், ஒரு கம்பத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த பிலிப்பைன் குழந்தை மீது வேர்க்கடலையை வீசுவதற்காக நுழைவுச்சீட்டுகளை வாங்கி வந்தனர்.) 

அவர்கள் காட்சிப் பொருட்கள் அல்ல.

ஐரோப்பிய காலனித்துவ சமூகங்கள் அவர்களை "மற்றவர்" என்று பார்ப்பதற்கான ஒரு சந்தையை உருவாக்கியதால், அவர்கள் கண்காட்சிகளுக்குள் வைக்கப்பட்ட மனிதர்கள்.

மேலும், மிக முக்கியமான பாடம் இதுதான்:

பிரச்சாரம், பொழுதுபோக்கு, இனவாதம் மற்றும் அரசியல் அதிகாரம் ஆகியவை ஒன்றையொன்று வலுப்படுத்தும் போது, ​​ஒரு சமூகம் ஆழ்ந்த மனிதாபிமானமற்ற ஒன்றை இயல்பாக்க முடியும்.

 பார்க்க வந்த கூட்டத்தை வரலாறு நினைவில் கொள்கிறது.

ஆனால், வேலிகளுக்குப் பின்னால் நிற்க நிர்பந்திக்கப்பட்ட மக்களையும் நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

இந்த வரலாற்றில் மிகவும் வருத்தமளிக்கும் பகுதி எது ?

இந்தக் கண்காட்சிகள் நடந்தன என்பதா,

 அவற்றில் கலந்துகொண்ட மாபெரும் கூட்டமா, அல்லது 

அவை 20 ஆம் நூற்றாண்டு வரை தொடர்ந்தன என்பதா?

நாமெல்லாம் பகுத்தறிவு கொண்ட நாகரிக சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று பெருமை பீற்றிக்கொள்ளுவதா?!!! 

3 comments:

  1. நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே இந்த நிலை கெட்ட மாந்தர்களை நினைத்துவிட்டால் . அக்கால சமுதாயத்தில் நடந்த மனித இனத்திற்கு எதிரான கொடுமைகளை வெளிக்கொணர்ந்த எழுத்தாளருக்கு நன்றி .. .பிறரை அடிமைப் படுத்தி தன் இனத்தை உயர்ந்தவர்கள் எனநிலைநாட்ட என்னென்ன கொடுமைகள். செய்து இன்று நாகரீகத்தில் உயர்ந்து நிற்பதாக கூறிக் கொண்டே உள்ளார்கள்..

    ReplyDelete
  2. பதிவு கள் அனைத்தும் நன்று

    ReplyDelete
  3. காமராஜ், அன்புடன்

    ReplyDelete

அறியாமையின் ஆபத்து

அறியாமையின் ஆபத்து: முட்டாள்களை அடையாளம் காண்பதும், விலகி நிற்பதும் ஏன் அவசியம்? " முட்டாள்களோடும் தற்குறிகளோடும் ஒருபோதும் விவாதத்தில்...