சீனி கார்த்திகேயன் பக்கங்கள்

Monday, 14 September 2026

மதம், நம்பிக்கை, கேள்வி: மனிதன் சிந்திக்க வேண்டிய இடம் எது?

 

நமக்கு கடவுள் என்று ஒருவர் இருக்கிறார், அவரை நம்பு என்று சொல்லிக்கொடுத்தவர் யார்?

. உண்மையில் இயல்பாகவே மனதில் தோன்றியதா? நம் இயல்பான உணர்வில், அல்லது அனுபவ அடிப்படையில் நமக்கு கடவுள் நம்பிக்கை தோன்றியதா? அல்லது நாம் கற்ற கல்வி, பகுத்தறிவின் அடிப்படையில் கேள்வி எழுப்பி நமது ஆய்வின் மூலம் கடவுள் மீதான நம்பிக்கை ஏற்பட்டதா என்று யோசித்துப்பார்த்தால் ஒரே விடை தான் கிடைக்கும்...

முதலில் பெற்றோர், அப்புறம் ஆசிரியர்... அவர்களுக்கு அவர்கள் பெற்றோர்... அவர்களுக்கு அவர்களின் முன்னோர்கள்.... பட்டியலுக்கு முடிவே இருக்காது. 

 

 படிவளர்ச்சி உயிரியலாளரும் விஞ்ஞானியுமான கிளின்டன் ரிச்சார்ட் டாக்கின்சு மத நம்பிக்கையை விமர்சிக்கும் போது ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். குழந்தைகளுக்கு சிறு வயதிலேயே சில விஷயங்களை எந்த ஆதாரமும் இல்லாமல் உண்மை என்று கற்றுக்கொடுத்து, “நம்பிக்கை வைத்திருப்பது ஒரு நல்ல பண்பு” என்று சொல்லிக் கொடுப்பதில் ஆபத்து இருக்கிறது என்கிறார். ஏனென்றால், ஒருவன் “இது என்னுடைய நம்பிக்கை” என்று சொல்லத் தொடங்கியவுடன், அந்த நம்பிக்கைக்கு ஆதாரம் என்ன, அது உண்மையா, அதை ஏன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற கேள்விகளிலிருந்து தன்னை விலக்கிக் கொண்டு விடுகிறான். 


மதம் என்பது மனித சமூகத்தின் மிகப் பழமையான நம்பிக்கை அமைப்புகளில் ஒன்று. இயற்கையைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத காலங்களில் மனிதன் தன்னைச் சுற்றியிருந்த உலகத்தைப் புரிந்துகொள்ள பல்வேறு நம்பிக்கைகளை உருவாக்கினான். இடி, மழை, சூரியன், பிறப்பு, மரணம், நோய், இயற்கை பேரழிவுகள் போன்றவற்றிற்கு விளக்கம் தேடியபோது மதக் கருத்துகள் உருவாகி வளர்ந்தன. காலப்போக்கில் இந்த நம்பிக்கைகள் கதைகள், சடங்குகள், மத நூல்கள், கடவுள் பற்றிய கருத்துகள் மற்றும் சமூக மரபுகளாக மாறின.


அதனால் “நம்பிக்கை” என்பது மனிதனின் மனதில் உருவாகும் ஒரு கருத்து; “உண்மை” என்பது அந்தக் கருத்து வெளிப்புற உலகில் உண்மையாக இருப்பதை நிரூபிக்கக்கூடிய ஒன்று என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். ஒருவர் கடவுளை நம்பலாம். அது அவருடைய தனிப்பட்ட உரிமை. ஆனால் “நான் நம்புகிறேன்” என்பதிலிருந்து “எனவே அது மட்டுமே உண்மை” என்ற முடிவுக்கு நேரடியாகச் செல்ல முடியாது. நம்பிக்கைக்கும் உண்மைக்கும் இடையில் ஆதாரம், விசாரணை, தர்க்கம் ஆகியவை இருக்க வேண்டும்.


இதுதான் டாக்கின்சு வலியுறுத்தும் சந்தேகிக்கும் சிந்தனையின் அடிப்படை. “நீ ஏன் இதை நம்புகிறாய்?” என்று கேட்பது ஒருவருடைய மத உணர்வை அவமதிப்பது அல்ல. மாறாக, எந்த நம்பிக்கையாக இருந்தாலும் அதை ஆராய்வதற்கான அறிவுசார் உரிமையைப் பயன்படுத்துவதாகும். .


ஒரு மத நூலில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்பதற்காக மட்டுமே ஒரு கூற்று அறிவியல் உண்மையாக மாறாது. அதேபோல், பல தலைமுறைகளாக மக்கள் நம்பி வருகிறார்கள் என்பதாலும் ஒரு நம்பிக்கை நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மையாக மாறாது.


ஆனால் இங்கு மத நம்பிக்கையையும் மதவெறியையும் ஒன்றாகக் கருதக்கூடாது. பெரும்பாலான மத நம்பிக்கையாளர்கள் தங்களுடைய மதத்தை வைத்து பிறருக்கு தீங்கு செய்வதில்லை. அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கைக்கு ஒரு பொருள், ஒழுக்கம், ஆறுதல் அல்லது ஆன்மீக அனுபவத்தை மதத்தின் மூலம் பெறுகிறார்கள். அந்த தனிப்பட்ட நம்பிக்கைக்கு மரியாதை கொடுப்பது ஒரு ஜனநாயக சமூகத்தின் பண்பாக இருக்கலாம். அது ஒரு சமூக ஒழுங்கை, கட்டுப்பாட்டை கொண்டு வருகிறது என்பது உண்மையாக இருக்கலாம். ஆனால் மரியாதை என்பது கேள்வியே கேட்கக்கூடாது என்பதல்ல.


“இது எங்கள் மத நம்பிக்கை” என்ற வாக்கியம் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் ஒரு விளக்கமாக இருக்கலாம். ஆனால் அது சமூகத்தின் மீது ஒரு கட்டாயமாக மாறும்போது பிரச்சினை தொடங்குகிறது. குறிப்பாக ஒரு மத நம்பிக்கையை சட்டமாக்க வேண்டும், அரசின் கொள்கையாக மாற்ற வேண்டும் அல்லது மற்ற மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களின் உரிமைகளை கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று கோரும்போது, “இது எங்கள் நம்பிக்கை” என்பது மட்டும் போதுமான காரணமாக இருக்க முடியாது.


இன்று உலகின் பலநாடுகளில் பல மத மற்றும் சமூக அமைப்புகள் தங்களுடைய நம்பிக்கைகளையும் வரலாற்றுப் பார்வைகளையும் அரசியல் விவாதங்களில் முன்வைக்கின்றன. உதாரணமாக இங்கு ஒரு அமைப்பு “இது இந்துக்களின் நம்பிக்கை” என்று கூறுவது அந்த நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தும் உரிமையாகும். 

ஆனால் அந்த நம்பிக்கை நீதிமன்றம், சட்டம் அல்லது அரசின் முடிவுகளை பாதிக்கும்போது, அது அரசியலமைப்பு, ஆதாரம், சட்டம், சமத்துவம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டும். எந்த மதத்தின் நம்பிக்கையாக இருந்தாலும், அது அரசியலமைப்புக்கு மேலான அதிகாரமாக மாறக்கூடாது.


இதில் நீதிமன்றத்தின் பங்கு மிகவும் முக்கியமானது. நீதிமன்றம் ஒரு மதத்தின் உணர்வுகளை அவமதிக்கக் கூடாது. அதே நேரத்தில், ஒரு மத நம்பிக்கை இருப்பதாலேயே அந்த நம்பிக்கையை சட்டரீதியான உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ளவும் கூடாது. நீதிமன்றத்தின் அடிப்படைப் பொறுப்பு குடிமக்களின் உரிமைகளையும் அரசியலமைப்பையும் பாதுகாப்பதாகும். எனவே “இது எங்கள் நம்பிக்கை” என்ற வாதம் நீதிமன்றத்தில் கேட்கப்படலாம்; ஆனால் தீர்ப்பின் இறுதி அளவுகோல் சட்டமும் அரசியலமைப்புமாக இருக்க வேண்டும்.


டாக்கின்சு கூறும் இன்னொரு முக்கியமான கருத்து இங்கே பொருந்துகிறது. நம்பிக்கையை கேள்வி கேட்க முடியாத ஒன்றாக மாற்றும்போது, நம்பிக்கை ஒரு அதிகாரமாக மாறுகிறது. “என் மதம் சொல்கிறது”, “என் கடவுள் சொல்கிறார்”, “எங்கள் பாரம்பரியம் இப்படித்தான் சொல்கிறது” என்று கூறியவுடன் விவாதம் முடிந்துவிட்டது என்ற நிலை உருவானால், மனிதனுடைய சிந்திக்கும் திறன் அங்கே நிறுத்தப்படுகிறது.


இதே ஆபத்து மதத்தில் மட்டுமல்ல. அரசியல் கட்சி, தலைவர், தேசியம், சாதி, இனம், சமூக மரபு என எதையும் கேள்வி கேட்காமல் ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பான்மை ஆபத்தானதே. “எங்கள் தலைவர் சொன்னதால் உண்மை”, “எங்கள் கட்சி சொன்னதால் சரி”, “எங்கள் முன்னோர்கள் செய்ததால் சரி” என்ற மனநிலை எப்படி ஆபத்தானதோ, அதேபோல “எங்கள் மதம் சொல்கிறது; எனவே கேள்வி கேட்கக்கூடாது” என்ற மனநிலையும் ஆபத்தானதாக இருக்கலாம்.


அதனால் குழந்தைகளுக்கு நாம் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டியது ஒரு குறிப்பிட்ட நம்பிக்கையை மட்டும் அல்ல; சிந்திக்கும் முறையை. “நான் சொல்வதால் நம்பாதே; ஏன் என்று கேள். புத்தகத்தில் இருக்கிறது என்பதால் மட்டும் நம்பாதே; ஆதாரம் என்ன என்று கேள். எல்லோரும் நம்புகிறார்கள் என்பதால் மட்டும் நம்பாதே; அது உண்மையா என்று ஆராய்ந்து பார்” என்று கற்றுக்கொடுப்பதே அறிவார்ந்த கல்வியாகும்.


மதம் மனிதனுக்கு நம்பிக்கையையும் ஆறுதலையும் வழங்கலாம். ஆனால் நம்பிக்கை இருக்கும் இடத்தில் கேள்வி இருக்கக்கூடாது என்று சொல்ல முடியாது. ஒருவர் கடவுளை நம்புவதற்கும், அந்த நம்பிக்கையைப் பற்றி சிந்திப்பதற்கும் எந்த முரண்பாடும் இல்லை. நம்பிக்கை தனிப்பட்டதாக இருக்கலாம்; ஆனால் உண்மை என்பது பொதுவான விசாரணைக்கு உட்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்.


இறுதியில், டாக்கின்சு கூறும் “skepticism” ஐயுறவுவாதம் அல்லது சந்தேகப் பார்வை என்பது வெறுமனே மதத்தை மறுப்பது அல்ல. அது “நான் நம்புகிறேன் என்பதற்காக இது உண்மையாகிவிடாது” என்ற அறிவுசார் நேர்மையாகும். மதமாக இருந்தாலும், அரசியலாக இருந்தாலும், பாரம்பரியமாக இருந்தாலும், அதிகாரமாக இருந்தாலும்—அதை கேள்வி கேட்கும் உரிமை மனிதனுக்கு இருக்க வேண்டும்.


நம்பிக்கைக்கு மனிதனின் மனதில் இடம் இருக்கட்டும்; ஆனால் அந்த நம்பிக்கை மனிதனின் கேள்வி கேட்கும் சுதந்திரத்தை சிறைபிடிக்கக்கூடாது. மதத்தை மதிப்பது வேறு; மதத்தின் பெயரில் கேள்வியைத் தடை செய்வது வேறு. ஒரு சுதந்திரமான சமூகத்தின் உண்மையான வளர்ச்சி, மனிதன் எதை நம்புகிறான் என்பதில் மட்டும் இல்லை; அவன் தான் நம்புவதையும் எவ்வளவு சுதந்திரமாக கேள்வி கேட்கத் துணிகிறான் என்பதில்தான் இருக்கிறது.

இதனுடைய எல்லை எதுவரை நீள்கிறது என்றால் மக்கள் என்ன உணவு சாப்பிட வேண்டும், என்ன உடை அணிய வேண்டும் என்றெல்லாம் இறங்கி, தனிமனித உரிமைகளுக்குள் புகுந்து கலவரத்தை தூண்டி அரசியல் ஆதாயம் தேடும் அளவுக்கு போகிறது

ஒரு இந்து மத பெண் துறவி பால் கலந்த தேநீர் குடிப்பது இந்து தர்மத்துக்கு விரோதமானது. காமதேனுவை துன்புறுத்துவதுக்கு சமம் என்று பிரசாரம் செய்யுமளவுக்கு போய் விட்டார் என்றால் பாருங்களேன்... 

அவர்கள் மொழியில் சொல்வதானால் கடவுள் தான் நம்மைக் காப்பாற்ற வேண்டும்... 


No comments:

Post a Comment

அறியாமையின் ஆபத்து

அறியாமையின் ஆபத்து: முட்டாள்களை அடையாளம் காண்பதும், விலகி நிற்பதும் ஏன் அவசியம்? " முட்டாள்களோடும் தற்குறிகளோடும் ஒருபோதும் விவாதத்தில்...