சீனி கார்த்திகேயன் பக்கங்கள்

Friday, 25 September 2026

பெயரை மறந்து விடாதீர்கள்!!

 மீரா தனது குழந்தைகளான ஆண்ட்ரியா,டாட்டியானா இருவரையும் கிசுகிசுத்த குரலில் அழைத்தாள். "செல்லங்களா ஒருபோதும் உங்கள் பெயரை மறந்து விடாதீர்கள்" என்று கண்ணீருடன் திரும்ப திரும்ப சொன்னாள். உலகில் யாரும் எந்த தாயும் தனது பிள்ளைகளிடம் தங்களது பெயரை நினைவு வைக்க சொல்வதே இல்லை. தனக்கும், தன் குழந்தைகளுக்கும் ஏற்பட்ட துரதிர்ஷ்டத்தை எண்ணி கண்ணீர் விட்டாள். 

அவர்கள் அடைக்கப்பட்டிருந்த ஆஷ்விட்ஸ் வதைமுகாம் அவர்களை 76483 மற்றும் 76484 என்ற எண்களில் கைதிகளாகப் பதிவு செய்திருந்தது. 

அவர்களுக்கு முறையே நான்கு மற்றும் ஆறு வயது தான் ஆகிறது . அந்த முகாமில் அடைக்கப்பட்டுள்ள யாருக்கும் பெயர் கிடையாது. அவர்கள் எண்களாலே அறியப்பட்டிருந்தனர். அவ்வாறே அழைக்கப்பட்டனர். அடைக்கப்பட்டு இருந்த பெரும்பாலோருக்கு பெயர் மறந்தே போய்விட்டது. அதனால் தான் மீரா தன் உயிரைப் பணயம் வைத்து பிள்ளைகளை சந்தித்து , "உங்கள் பெயர்களை ஒருபோதும் மறக்காதீர்கள்" என்ற ஒரே ஒரு சொற்றொடரை அவர்களிடம் மீண்டும் மீண்டும் கூறினாள்

அவர்கள் ஏதும்  குற்றம் செய்திடவில்லை. அவர்கள் செய்த ஒரே குற்றம் யூதராக பிறந்தது மட்டுமே.

 மீராவுக்கு 2.4.1944 நாளினை வாழ்நாளில் மறக்க முடியாத நாளாக அமைந்து போனது. காற்றுவாக்கில் வந்த செய்தி நெசமாகி போனதை முதலில் அவர்களல் நம்ப முடியவில்லை. போலந்து திடீரென ஜெர்மானியர்களால் கைப்பற்ற பட்டபோது, ஃபியூம் பகுதியைச் சேர்ந்த  யூத குடும்பங்கள் எங்காவது தப்பிச்செல்ல முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தனர். மீரா தனது குடும்பத்தாருடன் இத்தாலிக்கு செல்ல முயற்சித்தனர். இத்தாலியில் சுற்றிவளைக்கப்பட்டு ரிசியேரா டி சான் சப்பா என்ற இடைநிலை முகாமில் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தனர்.

மீராவுடன்  அவளது கணவர் ஜியோவானி ஆண்ட்ரியா மற்றும் டாட்டியானா  ஆகிய இரண்டு சிறுமிகள்,மாமியார் ரோசா, நாத்தனார் சோனியா ஆகியோர் அடங்கிய மொத்த குடும்பத்தினரும்  தெற்கு போலந்து பகுதியில் உள்ள ஒஸ்வியேச்சிம் (Oświęcim) நகரருகில் அமைந்துள்ள ஆஷ்விட்ஸ்-பிர்கெனாவின் கொடூரமான முகாமுக்குள் இழுத்துச் செல்லப்பட்டனர்.  அந்த இளம் சகோதரிகள், நாடு கடத்தும் ரயில்களில் ஏற்றப்படுவதற்கு முன்பு, பிர்கெனாவில் உள்ள ரயில் மேடையில் அவர்கள் தள்ளாடிய கணமே, நாஜி காவலர்கள் உடனடியாக ஆட்களைப் பிரிக்கத் தொடங்கினர். அது வாழ்விற்கும் மரணத்திற்கும் இடையிலான ஒரு திகிலூட்டும் நொடிப்பொழுதான முடிவாக இருந்தது. கைதிகளை மனித சோதனையை எலிகளைப் போல நடத்திய பெயர்போன மருத்துவரான ஜோசப் மெங்கேலே, இந்தச் செயல்முறையை மேற்பார்வையிட்டான். 

ஆண்ட்ரா மற்றும் டாட்டியானா போன்ற சிறு குழந்தைகள் வேலை செய்ய முடியாத அளவுக்குச் சிறியவர்களாக இருந்ததால், நேரடியாக விஷவாயு அறைகளுக்கு அனுப்பப்பட்டனர். ஆனால், எதிர்பாராத ஒரு தற்செயல் நிகழ்வு அவர்களைக் காப்பாற்றியது. அவர்கள் ஒரே மாதிரியான குளிர்கால மேலங்கிகளை அணிந்திருந்ததால், அவர்கள் ஒத்த இரட்டையர்கள் என்று காவலர்கள் தவறாக நினைத்தனர். டாட்டியானா ஆண்ட்ராவை விட இரண்டு வயது மூத்தவளாக இருந்தபோதிலும், அந்த எளிய தவறான புரிதல் அவர்களை உயிரோடு வைத்திருந்தது. சிறை அதிகாரியின் உள்ளுணர்வில் மிச்சம் மீதி ஒட்டியிருந்த மனிதத் தன்மை அவர்களை சாவிலிருந்து காப்பாற்றியது. 

துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவர்களின் பாட்டி ரோசாவும் அத்தை சோனியாவும்  உடனடியாகவே கொல்லப்பட்டனர். அந்தச் சிறுமிகள் குழந்தைகள் முகாமில் தள்ளப்பட்டனர். அங்கே ஒவ்வொரு நாளும் உறைபனிக் குளிர், பட்டினி, முழுமையான பயம் மற்றும் முடிவில்லாத வருகைப் பதிவுகள் என ஒரு தெளிவற்ற அனுபவமாகவே இருந்தது. மிகவும் சிறியவர்களாக இருந்ததால், தங்களைச் சுற்றியிருந்த தீமையை அவர்களால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவர்களுக்கு, இந்தக் கொடூரமான வாழ்க்கை ஒரு சாதாரண வாழ்க்கை போலவே தோன்றியது.

அவர்களின் தாய் மீரா, முகாமின் மற்றொரு பகுதியில் வைக்கப்பட்டிருந்தாள். ஆனால் நாஜிக்கள் தன் மகள்களின் மனிதத்தன்மையை அழிப்பதை அவளால் ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்தாள்.

இரவுதோறும், அவள் நிழல்களின் வழியே குழந்தைகள் பகுதியை நோக்கி ஊர்ந்து சென்றாள் . பிடிபட்டால் மரணதண்டனையை எதிர்கொள்ள வேண்டியது தான். அந்த அபாயம் அறிந்து தான் இருந்தாள். தாய்ப்பாசம் அவளால் சும்மா இருக்க முடியவில்லை. அவளால் அவர்களுக்கு உணவோ, சூடான ஆடைகளோ கொண்டு வர முடியவில்லை. அவளிடம் இருந்தது அவளுடைய ஆதரவான வார்த்தைகள் மட்டுமே.

"உங்கள் பெயர்களை ஒருபோதும் மறக்காதீர்கள்," என்று மீரா அந்த இருளில் அவர்களிடம் கிசுகிசுத்தாள். "ஒவ்வொரு இரவும் அவற்றைச் சொல்லுங்கள். ஆண்ட்ரா புச்சி. டாட்டியானா புச்சி."

அவள் அதை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். மக்களை வெறும் மை தீட்டப்பட்ட எண்களாகச் சுருக்குவதற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு கொடூரமான இடத்தில், மனிதர்களாக இருப்பதற்குத் தங்கள் உண்மையான பெயர்களைப் பற்றிக்கொள்வது மட்டுமே ஒரே வழியாக இருந்தது.

முகாமில் மாதங்கள் மெதுவாக நகர்ந்தன.

1944 ஆம் ஆண்டு முடிவுக்கு வந்துகொண்டிருந்தபோது, ​​முகாமில் ரூபி என்ற  ஒரு அன்பான பெண்மணி, அந்தச் சகோதரிகளைத் தனியாக அழைத்து, அவர்களுக்கு உயிர்காக்கும் ஒரு எச்சரிக்கையை விடுத்தார். தங்கள் தாய்மார்களைப் பார்க்க விரும்பும் குழந்தைகள் யாராவது இருக்கிறார்களா என்று கேட்க, காவலர்கள் விரைவில் வருவார்கள் என்று அவர் விளக்கினார்.

"அவர்கள் என்ன சொன்னாலும் சரி, ஒரு அங்குலம் கூட அசையாதீர்கள்," என்று அவர் அவர்களை எச்சரித்தார்.

ஆண்ட்ராவும் டாட்டியானாவும் அவரை நம்பி, முற்றிலும் அசையாமல் நின்றார்கள். அவர்களின் ஆறு வயது உறவினன், செர்ஜியோவும், அருகிலேயே நின்றுகொண்டிருந்தான். தன் அம்மாவைக் கண்டுபிடிக்கும் எண்ணத்தில் உற்சாகமடைந்த அவன், முன்னே சென்றான்.

அவன் நடந்து செல்வதை அந்தச் சகோதரிகள் பார்த்தார்கள். அதுவே அவர்கள் அவனைப் பார்த்த கடைசித் தருணம். செர்ஜியோ மற்ற இருபது குழந்தைகளுடன் ஜெர்மனிக்கு அனுப்பப்பட்டு, இறுதியில் ஹாம்பர்க்கில் உள்ள ஒரு நிலவறையில் கொலை செய்யப்பட்டான் என்று காற்று வாக்கில் செய்தி வந்தது. 

இறுதியாக, 1945 ஜனவரி 27 அன்று விடுதலை நாள் வந்தது. நாஜி காவலர்கள் தப்பி ஓடினர். சோவியத் வீரர்கள் முகாமுக்குள் அணிவகுத்துச் சென்றனர்.

அப்பொழுதும் கூட, உடனடியாக அவர்கள் வீடு திரும்ப முடியவில்லை. அந்தப் பெண்களின் வீடு திரும்புவதற்கான நீண்ட பயணம் அப்போதுதான் தொடங்கியிருந்தது.

போர் முடிந்த பிறகு, அவர்கள் பிராகில் உள்ள ஒரு தங்குமிடத்திற்கு மாற்றப்பட்டனர். பின்னர் இளம் ஹோலோகாஸ்ட் உயிர் பிழைத்தவர்களுக்காக அமைக்கப்பட்ட புகலிடமான, இங்கிலாந்தில் உள்ள லிங்ஃபீல்ட் ஹவுஸுக்கு அனுப்பப்பட்டனர். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு முதன்முறையாக பொதுமக்கள் அவர்களைப் பராமரித்தனர். அவர்களுக்கு நல்ல உணவைக் கொடுத்தனர், மேலும் அவர்களை மீண்டும் பொம்மைகளுடன் விளையாட அனுமதித்தனர்.

பின்னர் ஒரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது.

பராமரிப்பாளர்கள் அந்த இளம் பெண்களுக்கு மங்கிப்போன ஒரு திருமணப் புகைப்படத்தைக் காட்டினர்.

அது அவர்களின் பெற்றோரின் புகைப்படம்.

எதிர்பாராத விதமாக, மீராவும் அவர்களின் தந்தை ஜியோவானியும் முகாம்களில் இருந்து உயிர் பிழைத்திருந்தனர். அவர்கள் செஞ்சிலுவைச் சங்கம் மூலம் காணாமல் போன தங்கள் மகள்களை மாதக்கணக்கில் பதற்றத்துடன் தேடினர். 1946 டிசம்பர் வாக்கில், அந்தப் பெண்கள் மீண்டும் இத்தாலிக்குத் திரும்பி, தங்கள் பெற்றோரை மீண்டும் அணைத்துக்கொண்டிருந்தனர்.

 தங்கள் குடும்பத்தை மீண்டும் ஒன்றிணைப்பது எளிதாக இருக்கவில்லை. அந்தச் சிறுமிகள் இத்தாலிய மொழி பேசுவதை முற்றிலுமாக மறந்துவிட்டிருந்தனர். அவர்களுக்கென்று சொந்த மொழி மறந்து போயினர். மற்ற மொழிகளின் கலவையைப் பேசினர். தங்கள் தாயின் தோற்றம் எப்படி இருக்கும் என்பதைக்கூட அவர்களால் நினைவுகூர முடியவில்லை. காயங்களை ஆற்றி, தங்கள் பிணைப்பை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப பல ஆண்டுகள் பொறுமை தேவைப்பட்டது.

கிட்டத்தட்ட அரை நூற்றாண்டு காலமாக, ஆண்ட்ராவும் டாட்டியானாவும் தங்கள் வேதனையான நினைவுகளைத் தனிப்பட்ட முறையில் வைத்திருந்தனர். இறுதியில், அவர்கள் தங்கள் மௌனத்தைக் கலைக்கத் தீர்மானித்தனர்.

 ஆயிரக்கணக்கான இளம் மாணவர்களிடம் தங்கள் கதையைச் சொல்வதற்காக, மீண்டும் மீண்டும் ஆஷ்விட்ஸுக்குப் பயணம் செய்தனர்.

இன்று, குழந்தைகளாக இருந்தபோது அந்த முகாமை நினைவில் வைத்திருக்கும் சில உயிர் பிழைத்தவர்களில் அவர்களும் அடங்குவர். நாஜிக்களால் குறிக்கப்பட்ட 76483 மற்றும் 76484 என்ற எண்கள் இன்றும் அவர்களின் கைகளில் காணப்படுகின்றன. 

ஆனால், அந்த இருண்ட காலங்களில் அவர்களின் தாய் உயிர்ப்புடன் வைத்திருந்த பெயர்களில்தான் அவர்களின் உண்மையான அடையாளம் அடங்கியுள்ளது.

ஆண்ட்ரா புச்சி, டாட்டியானா புச்சி. அப்போதிருந்து இந்தப் பெயர்களை அவர்கள் பற்றிக்கொண்டுள்ளனர்...

இது கற்பனை கதை அல்ல. ரத்தமும், சதையும், உணர்வும், உண்மையும், வரலாறுமாய் கலந்த  உண்மைச் சம்பவம். 

(உண்மை சம்பவத்தை தழுவி எழுதப்பட்ட கதை) 

No comments:

Post a Comment

அறியாமையின் ஆபத்து

அறியாமையின் ஆபத்து: முட்டாள்களை அடையாளம் காண்பதும், விலகி நிற்பதும் ஏன் அவசியம்? " முட்டாள்களோடும் தற்குறிகளோடும் ஒருபோதும் விவாதத்தில்...