ஒரு காலத்தில் மனிதன் ஆறுகள், நீர்நிலைகளின் கரையோரங்களிலே வசிக்க ஆரம்பித்தான். அங்கு தான் நாகரீகமே துவங்கியது. விவசாயம், விவசாயம் சார்ந்த தொழில்கள், கிராமங்கள், நகரங்கள் என்றெல்லாம் உருவாகின. ஆறுகள், அருவிகள், ஓடைகள், கிணறுகள் என்று கிடைக்கக்கூடிய நிதி ஆதாரங்களைக் கொண்டு மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். அறிவியல் முன்னேற்றங்களுக்குப் பிறகு ஆழ்துளை கிணறுகள் மூலமாக தங்களது நீர் தேவைகளை பூர்த்தி செய்து கொண்டார்கள். இயற்கை தரக்கூடிய மழை நீர் ஆற்று நீர் கிடைக்காத போது கூட ஆழ்துளை கிணறு மூலமாக நீர் எடுத்து விவசாயம் பிற தொழில்களுக்கு பயன்படுத்தி வாழ்ந்து வந்தார்கள்.
அது சரி... என்றாவது ஆழ்துளை கிணறு மூலமாக தண்ணீர் எடுக்கும் போது பூமிக்கு அடியில் நீர் எப்படி சேர்ந்தது என்பதை பற்றி எப்பொழுதாவது சிந்திக்கிறோமா என்பதுதான் இன்றைய கேள்வி..
ஆயிரமாண்டுச் சேமிப்பு... சில பத்தாண்டுகளில் காலி!
இந்த நிலத்தடி நீர் அடுக்கு (aquifer) நிரம்புவதற்கு 6,000 ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டன. ஆனால், அது வற்றிப்போவதற்கு சில பத்தாண்டுகளே போதுமானதாக இருந்தன.
'ஓகல்லாலா நிலத்தடி நீர் அடுக்கு' (Ogallala Aquifer) என்பது அமெரிக்காவின் சவுத் டகோட்டா முதல் டெக்சாஸ் வரையிலான எட்டு மாநிலங்களுக்கு அடியில் பரந்து விரிந்துள்ள ஒரு பிரம்மாண்டமான நிலத்தடி நீர் அமைப்பாகும். இது சுமார் 6,000 முதல் 15,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, பனிப்பாறைகள் உருகிய நீரால் உருவானது. அமெரிக்க புவியியல் ஆய்வு மையத்தின் (USGS) தரவுகளின்படி, அமெரிக்காவில் விவசாய நீர்ப்பாசனத்திற்குப் பயன்படுத்தப்படும் நிலத்தடி நீரில் சுமார் 30 சதவீதத்தை இது வழங்குகிறது.
2023-ஆம் ஆண்டு வெளியான USGS மதிப்பீட்டின்படி, 1950-களில் பெரிய அளவிலான தொழில்முறை நீர்ப்பாசனம் தொடங்கியதிலிருந்து, கன்சாஸ் மற்றும் டெக்சாஸின் சில பகுதிகளில் நிலத்தடி நீர் மட்டம் 160 அடிக்கும் மேலாகக் குறைந்துள்ளது. குறிப்பாக, இந்த நீர் அடுக்கின் தெற்குப் பகுதிகளில், இயற்கையான முறையில் நீர் மீண்டும் நிரம்பும் வேகத்தை விட, நீர் எடுக்கப்படும் வேகம் 10 மடங்கு அதிகமாக உள்ளது.
நிறுவனங்களின் ஆதிக்கம்
அரை வறண்ட நிலப்பகுதிகளில், அதிக நீர் தேவைப்படும் பயிர்களை வளர்ப்பதற்காக, நிமிடத்திற்கு ஆயிரக்கணக்கான கேலன் நீரை உறிஞ்சும் 'சென்டர்-பிவோட்' (center-pivot) நீர்ப்பாசன அமைப்புகளை நீங்கள் நிறுவவில்லை. நிலத்தடி நீர் உரிமைகள் தொடர்பான சட்டக் கட்டமைப்புகளை உருவாக்கியதும் நீங்கள் அல்ல; இந்தச் சட்டங்கள், நிலத்தடி நீர் அடுக்கின் பெரும்பகுதிகளில், முறையான கண்காணிப்போ அல்லது கட்டுப்பாடோ இன்றி நீரை எடுக்க அனுமதிக்கின்றன. குடும்ப விவசாயம் என்ற அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்ட இந்த நீர் உரிமைகள் முறைக்கு மாறாக, இன்று பிரம்மாண்டமான தொழில்முறை வேளாண் நிறுவனங்கள் செயல்படுகின்றன. இவை, இந்த நூற்றாண்டின் பாதிக்குப் பிறகு நீடிக்க முடியாத அளவுக்கு, மிக வேகத்தில் நிலத்தடி நீரைத் தொடர்ந்து உறிஞ்சிக் கொண்டிருக்கின்றன என்று நீரியல் நிபுணர்கள் உறுதிப்படுத்துகின்றனர்.
ஒரு விவசாயியின் நிலத்தில் உள்ள கிணறு வறண்டு போனது என்பது வெறும் வறட்சியின் விளைவு மட்டுமல்ல; அது, 6,000 ஆண்டுகளில் இயற்கையாகச் சேமிக்கப்பட்ட நீரை, ஒரு மனிதனின் பணிவாழ்வுக் காலத்திற்குள்ளேயே முழுமையாக உறிஞ்சித் தீர்த்ததன் விளைவாகும். அதே பகுதியில் உள்ள பெரிய அளவிலான பண்ணைகள் இன்னும் நீரை இறைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. அவற்றின் கிணறுகள் அதிக ஆழம் கொண்டவை; ஆழமான கிணறுகளைத் தோண்டுவதற்கு அதிக செலவாகும்—இந்தச் செலவை பெரும் மூலதனம் கொண்ட நிறுவனங்களால் மட்டுமே தாங்க முடியும்.
பூமிக்கு அடியில் நீர் எப்படி சேர்கிறது?
ஆழ்துளைக் கிணறு மூலம் நாம் எடுக்கும் தண்ணீர், பூமிக்கு அடியில் ஏதோ ஒரு பெரிய ஏரி போல தேங்கி இருப்பதில்லை. மாறாக, அது மண்ணின் துகள்களுக்கு இடையிலும், பாறை இடுக்குகளிலும், மணற்பாங்கான அடுக்குகளிலும் ஸ்பாஞ்ச் (Sponge) போல உறிஞ்சப்பட்டு சேமித்து வைக்கப்பட்டுள்ளது. இதையே நாம் நிலத்தடி நீர் அடுக்கு (Aquifer) என்கிறோம். இது உருவாகும் செயல்முறை:
• இயற்கையின் வடிகட்டல் (Infiltration): மழை பெய்யும் போதும், ஆறுகள் ஓடும் போதும், நீர் நிலப்பரப்பில் தேங்கும் போதும், புவிஈர்ப்பு விசையின் காரணமாக நீர் மெதுவாக மண்ணுக்குள் இறங்குகிறது.
• ஆயிரமாண்டுப் பயணம் (Percolation): மண்ணின் பல்வேறு அடுக்குகளைத் தாண்டி, பாறைகளின் இடுக்குகளின் வழியாக நீர் பூமிக்கு அடியில் உள்ள பாறைப் படுக்கைகளை அடைய நூற்றுக்கணக்கான, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் ஆகின்றன.
• தொல்லுயிர் நீர் (Fossil Water): ஓகல்லாலா நீர் அடுக்கு போன்ற பல பிரம்மாண்ட அடுக்குகள், பனி யுகத்தின் போது (Ice Age) பனிப்பாறைகள் உருகி, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக பூமிக்குள் ஊடுருவிச் சேமிக்கப்பட்டவை. இதனால்தான் இவற்றை 'ஃபாசில் வாட்டர்' அல்லது 'பழங்கால நீர்' என்று அழைக்கிறார்கள்.
இந்தியாவிலும் இதே நிலைதான்:
இது அமெரிக்காவிற்கு மட்டுமான கதையல்ல... ஒரு உதாரணம் மட்டுமே... இன்று நம் இந்தியாவிலும் இதே நிலைதான் நீடிக்கிறது. அமெரிக்காவில் நிறுவனங்கள் செய்வது போல, இங்கும் அதிக மூலதனம் கொண்டவர்கள் ஆழமான கிணறுகளை அமைத்து நீரை உறிஞ்சும் போது, ஏழை மற்றும் நடுத்தர விவசாயிகளின் சாதாரணக் கிணறுகள் வறண்டு போகின்றன.
நாம் செய்ய வேண்டியது என்ன?
இயற்கை நமக்குக் கொடுத்த 'வங்கிச் சேமிப்பு' (Savings Account) போன்றது நிலத்தடி நீர். அதில் இயற்கை போடும் முதலீட்டை (மழைநீர்) விட, நாம் எடுக்கும் தொகை (ஆழ்துளை நீர்) அதிகமாகும் போது கணக்கு காலியாவது நிச்சயம். இதைத் தடுக்க:
• மழைநீர் சேகரிப்பு: பெய்யும் ஒவ்வொரு துளி மழைநீரையும் பூமிக்குள் செலுத்தும் உத்திகளை போர்க்கால அடிப்படையில் செய்ய வேண்டும்.
• பயிர் முறை மாற்றம்: வறண்ட நிலப்பகுதிகளில் கரும்பு, நெல் போன்ற அதிக நீர் உறிஞ்சும் பயிர்களைத் தவிர்த்து, சிறுதானியங்கள் மற்றும் சொட்டுநீர்ப் பாசன முறைகளை (Drip Irrigation) ஊக்குவிக்க வேண்டும்.
• சட்டக் கட்டுப்பாடுகள்: நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சுவதைக் கண்காணிக்கவும், கட்டுப்படுத்தவும் கடுமையான சட்டங்களும் சமூகப் பொறுப்பும் அவசியம்.
முடிவுரை
நிலத்தடி நீர் மட்டம் எந்தச் சமரசமும் செய்துகொள்வதில்லை. அது தொடர்ந்து குறைந்துகொண்டே செல்கிறது. முன்னோர்கள் நமக்காக விட்டுச் சென்ற நீர் ஆதாரங்களை, நம் பிள்ளைகளுக்கு வறண்ட நிலமாக விட்டுச் செல்லாமல் இருக்க வேண்டியது நம் ஒவ்வொருவரின் கடமை. இயற்கையைப் பாதுகாக்கவில்லையெனில் அடுத்த தலைமுறைக்கு நாம் அநீதி செய்கிறோம் என்று பொருள்.

No comments:
Post a Comment