ஒரு குறள் சிந்தனை:
"இரந்தும் உயிர்வாழ்தல் வேண்டின் பரந்து
கெடுக உலகியற்றி யான்."குறள் 1062 (அதிகாரம்: இரவச்சம்)
பொருள்:
ஒருவன் பிறரிடம் கையேந்திப் பிச்சை எடுத்துத்தான் உயிர்வாழ வேண்டும் என்ற நிலை இவ்வுலகில் இருக்குமானால், அத்தகைய உலகத்தைப் படைத்தவனும் இரப்பவர்களைப் போல எங்கும் அலைந்து திரிந்து கெட்டுப்போவானாக.
சிந்தனை:
வள்ளுவம் என்பது வெறும் தனிமனித ஒழுக்கத்தை மட்டும் போதிக்கும் நூலல்ல; அது மானுடத்தின் தன்மானத்தை உயர்த்திப் பிடிக்கும் புரட்சி இலக்கியம். பொதுவாக அறநூல்கள் இறைவனைப் போற்றிப் புகழ்வதையே மரபாகக் கொண்டிருக்கும். ஆனால், மனிதனின் சுயமரியாதைக்கு இழுக்கு நேரும்போது, அந்த உலகத்தைப் படைத்த இறைவனையே சபிக்கத் துணிகிறார் வள்ளுவர்.
இயற்கை அன்னை வற்றாத வளங்களை அள்ளித் தந்திருக்கிறாள். முன்னோர்கள் தங்களின் உழைப்பால் அறிவையும், தொழில்நுட்பத்தையும் நமக்குச் சேகரித்துத் தந்திருக்கிறார்கள். உழைப்பதற்கு இரு கரங்களும், சிந்திப்பதற்குப் பகுத்தறிவும் மனிதனிடம் உள்ளன. இத்தனை வளங்களும் வாய்ப்புகளும் இருந்தும், ஒரு மனிதன் பசியால் வாடிப் பிறரிடம் கையேந்தும் நிலை ஏற்படுகிறது என்றால், அது அவனது விதியல்ல; அது இந்தச் சமூக அமைப்பின் தோல்வி.
ஒரு நாட்டில் பிச்சை எடுப்பவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்றால், அங்கு வளங்கள் சமமாகப் பகிர்ந்தளிக்கப்படவில்லை என்பதே பொருள். உழைப்பவனுக்கு ஏற்ற ஊதியமும், வாழ்வதற்கான அடிப்படை உரிமையும் மறுக்கப்படும்போதுதான் வறுமை பிறக்கிறது. "இரப்பாரை இல்லாயின் ஈர்ங்கண்மா ஞாலம் மரப்பாவை சென்றுவந் தற்று" (குறள் 1058) என்று ஈகையின் சிறப்பைப் பேசிய அதே வள்ளுவர்தான், அடுத்த சில குறள்களிலேயே (1062) பிச்சை எடுக்கும் இழிநிலையை முற்றிலுமாக நிராகரிக்கிறார்.
மானுடத்தை நேசித்த வள்ளுவரின் பார்வையில், உழைப்பே உயர்வு தரும். ஒரு மனிதன் தன்மானத்தோடு வாழ முடியாத சூழலை உருவாக்கும் எந்தவொரு அமைப்பும், அரசும், தத்துவமும் அழிந்து போகட்டும் என்பதே இக்குறள் நமக்கு உணர்த்தும் காலத்தால் அழியாத சமூக நீதிச் சிந்தனையாகும்.
No comments:
Post a Comment